Zaterdag 27 oktober 2001
We zijn onderweg!!!
Na veel werk, tijd en energie zijn we eindelijk weg. Het was nog wachten op
de paspoorten met daarin de aangevraagde visa. Helaas, het visum voor Soedan
is er (nog ) niet, maar langer wachten wilden we niet meer.
We staan nu in Marokko, Essaouera. Dezelfde plek als vanwaar we de vorige keer
vertrokken zijn richting Nederland nadat we hoorden dat Pier en Jaquelien naar
Tanzania zouden gaan. Nu gaan we de andere kant op; richting Tanzania.
Via Marokko, Mauretanië, Senegal, Mali, Burkina Faso, Niger, Tsjaad, Soedan,
Ethiopië en Kenia.
Er is geen datum afgesproken in Tanzania, we reizen ons eigen tempo.
Sinds vorige week zaterdagmiddag zijn we en route. Na dagen met veel kilometers
op de teller is er wat meer rust. De reis is voorspoedig verlopen; geen files
rond de grote steden, een snelle overtocht met de boot vanuit Algecuiras naar
Ceuta, geen problemen bij de Marokkaanse grens en goed weer om te rijden.
Onderweg in Marokko door velen hartelijk begroet en ik krijg nu al een lam handje
van het wuiven. Maar, het is leuk om op zo'n manier door een land te reizen.
We merken helemaal niets van de terreuracties en de reacties daarop.
Hier in Essaouera is het lekker warm, zo'n 30 graden op de dag en dat terwijl
de zon af en toe verscholen gaat achter een witte waas. De Marokkaanse vlag
(rood met een groene ster) hangt overal in top en veel is opnieuw in de verf
gezet. Nee, niet voor ons maar voor de koning die een rondje eigen land doet.
Deze week was ook een weekje van weer even wennen. Waar staat het allemaal,
waar is het gepropt, hebben we nog meer vergeten (pannendeksel en ijsblokjes
bak), tjeetje de container is toch wel krap als we er in lopen terwijl Kim en
Brown op de grond liggen. De honden hebben weer op het strand gerend en vooral
Kim is in haar element. Iemand die haar voor het eerst ziet zal niet zeggen
dat ze al 12 jaar is. Brown is loops en dat is even vervelend met al die loslopende
wellustige Marokkaanse straathonden.
Tot de volgende keer.
Wim en Monique