Vrijdag 2 november 2001

We staan even stil. In Laayoune kunnen we niet verder omdat de koning de moskee aandoet tijdens zijn reis door het land. Sinds Agadir komen we steeds vaker politie en leger tegen die de weg vrijmaken voor de koning. Het lijkt erop alsof hij onze route volgt. Onderweg zien we veel mensen en kinderen die klaar staan met vlaggen om de koning te verwelkomen. Mensen worden aangevoerd met volgeladen auto's. Wij zwaaien terug naar de mensen met een koninklijke houding zoals we de laatste tijd op de Nederlandse tv gezien hebben.
De gereden route vanaf Essaouera; Agadir, Tiznit, Tan Tan en nu in Laayoune.
Na Essaouera gaan we 25 kilometer zuidelijker staan in Sidi Kaouiki. Vorige keer een week gestaan maar dat is nu helaas niet meer te doen. Ze gaan er hotels bouwen en de vrachtwagens rijden af en aan. Direct vertrekken kunnen we niet want ach, kijk nou, een puppy. En nog een, en daar is moeder. Uiteindelijk bieden we twee zogende moeders en 6 puppys gedurende ons verblijf, volledige verzorging. Melk, hondevoer, water, brood met leverpastei enz. Gelukkig zijn ze allemaal in vredige rust in hun holen als we vertrekken want wat doe je als ze je zo zielig aankijken?
In Agadir staan we aan het strand, dezelfde plek als de vorige keer. En daar zien we ook dezelfde "arme schloeber" die kleden verkoopt en ruilt. Tot Wim's verbazing loopt de man op de sandalen welke vorige keer deel uitmaakten van een ruil. Toen was de man nog niet helemaal overtuigd van de kwaliteit, maar ondertussen weet hij beter.
In Tiznit staan we op de camping. Even weg uit de wind, zand en stof. Daarna een nacht en route, ongeveer 75 kilometer ten zuiden van Tan Tan. Een mooie plek aan een lagune, ook nog bekend van vorige keren.
We rijden elke dag omdat het weer niet zo mooi is om op een plek te blijven staan. Er waait een stevige wind vanuit het oosten, een landwind. Het is een warme wind vanuit de Sahara die veel stof en zand doet opwaaien. We rijden dan ook kilometers in de mist. Mist van zand, waarbij het zicht soms niet meer is dan 5 meter. De lucht is beige van het zand, de zon komt er niet doorheen. Het is af en toe een spookachtig beeld; de wereld om ons heen is heel klein.
Van de omgeving zien we dan ook niet zo veel; als we de zee zien liggen zien we dat het daar helder is en de zon schijnt. Maar van het land zien we weinig; alles beige. We zien zandschuivers bezig de zandduinen van de weg te schuiven. Mensen verscholen achter sjaals en doeken om het zand af te weren. Autorijden is het beste wat we op dit moment kunnen doen. En door die wind gaat het allemaal niet zo snel. Toen we opeens weer een snelheid van 80 kilometer per uur haalden werd Wim weer helemaal enthousiast; de wagen kan nog zo snel!
Het is warm ondanks dat de zon niet kan doorbreken. Nu, 13.00 uur is het 34 graden. Afgelopen nachten koelde het maar weinig af. Alles open van de container maar dat was geen succes omdat het te hard waaide. Zelfs onze vrachtwagen die zo'n 11 ton weegt ging af en toe als een bootje heen en weer. Desondanks heb ik nog geen vliegende tupperware-campers gezien.

Zaterdag 3 november 2001

In Laayoune hebben we ongeveer anderhalf uur stilgestaan op een kruispunt. Nadat de koning vertrokken was kwam de menigte weer op gang. Zo ook de toeschouwers, waaronder veel kinderen. Wij kunnen nog niet gaan rijden, het staat allemaal nog vast. Die kinderen weten een leuk spelletje; stenen gooien naar ons en de auto. Om uit je vel te springen. Het ergste is nog dat er geen enkele Marokkaan is die ingrijpt, ze blijven allemaal even vriendelijk lachen maar doen niets. Ophangen die kleine etters!
We overnachten op zo'n 17 kilometer ten zuiden van Boujdour. Er is een steil pad naar beneden zodat je bij het strand komt te staan. Prachtig. 's Avonds zitten we in het donker te eten bij een kampvuurtje. Onderweg ligt genoeg hout van viskratjes. Je moet ze alleen even zien en ervoor stoppen. Het weer is omgeslagen. In plaats van een hete en zanderige wind vanuit het oosten is er nu een frisse wind uit het westen. In de nacht vallen zelfs nog een paar (misschien 10) regendruppels.
Dan naar Dakhla. Een saaie rit. Het weer blijft ons verbazen. Gisteren nog mist van zand en stof, nu mist uit zee welke met vlagen over de weg komt. Dan weer strak blauw met een scherp zonnetje, dan weer mist en vlagen bewolking.
Toch is het allemaal prachtig om te zien en te ervaren, zoveel weersveranderingen in korte tijd.
In Dakhla nog even brood gekocht en gezocht naar een kapper. We moeten alletwee nodig geknipt worden. Helaas is er geen kapper open. Dan maandag maar als we toch weer terug moeten om de formaliteiten te regelen voor het convooi. We gaan aan de kust staan, net buiten de stad. Ach, en er is een weerzien. Daar is ze weer; die lieve, onderdanige, kreupele hond. Vol enthousiasme komt ze naar ons toe. Wij denken natuurlijk dat ze ons herkent, maar het zal wel bij elke nieuweling voor haar zijn; eten!!! En wij gaan weer tajin eten; de beroemde Marokkaanse stoofpot voor op de kooltjes.
De familie Knol, welke voor ons reist, is 25 oktober in Dakhla aangekomen en reeds met het convooi mee. Misschien ontmoeten we ze in Senegal.

Maandag 5 november 2001

Gisteren een prachtige dag hier aan de baai van Dakhla. Bijna geen wind en veel zon. 's Morgens samen mosselen geraapt en daarna aan het strand gelegen. Kim en Brown vermaken zich prima, lekker rennen aan het strand en voor Brown zwemmen in de zee. Het water is heel kalm en je kunt goed de bodem zien. Veel kleine, doorzichtige visjes met een zwart koppie.
Later komt er meer wind (gelukkig want het wordt erg warm) en gaan we weer op de rots zitten bij de truck. Lezen, mosselen schoonmaken, de manke hond voederen, biertje drinken, enz. Een zalige zondag.
Vandaag gaan we Dakhla in om alle formaliteiten te regelen (politie, leger en douane), de kapper op te zoeken en te internetten. Het volgende bericht van ons zal vanuit Senegal komen.
De sateliettelefoon is leuk, maar het lijkt erop dat de SMS-berichten niet opgeslagen worden en gelezen kunnen worden als we de telefoon aanzetten. We zullen dan ook elke zaterdagavond de telefoon aanzetten, volgens mij moet het dan lukken om een SMS-bericht te verzenden welke dan door ons direct uitgelezen kan worden.
Liefs en tot het volgende verhaal.

      Wim, Monique, Kim en Brown