Dinsdag 27 november 2001

Nog steeds staan we op de Zebrabar in Senegal. We wilden vorig weekend al vertrekken richting Mali en verder. Voor de laatste keer nog eens contact opgenomen met de Visumdienst in Nederland. Die vertelden ons vrijdag 16 november dat het visum voor Soedan gereed ligt. Eindelijk, na bijna 3 maanden is er toestemming om door Soedan te reizen. Wel moeten de paspoorten naar Nederland want daarin moet de stempel. Opsturen naar consulaten in Niger of Tsjaad is geen mogelijkheid. Tja, wat dan? Dan maar via DHL de paspoorten opsturen. We hoorden het op vrijdagmiddag, te laat om nog naar de stad te gaan. En wat is er open op vrijdagmiddag? Dan maar zaterdagochtend. Eerst moeten we naar de politie om een kopie van het paspoort te laten legaliseren: echte stempels erop dat ze het origineel gezien hebben. Dat gaat niet op zaterdag, het kantoor waar we volgens zeggen zijn moeten is gesloten. Maandag zijn we weer welkom. Houdt in dat in plaats van vertrekken richting het Oosten, we nog blijven hangen op de Zebrabar. Maandag, nieuwe dag, nieuwe kansen. Eerst naar het politiebureau. Er zijn minstens vier verschillende kantoren. Na wat vragen en met behulp van een aardige politieman en een telefoontje naar het juiste kantoor, lukt het ons om binnen een uurtje op de juiste plek bij de juiste man te zijn. Zo'n miserabel kantoor heb je nog nooit gezien. Archieven bij ons die in geen tachtig jaar zijn betreden zien er beter uit. Gammele bureau's, kapotte stoelen, afgebladerde verf, kapotte ramen, smerige vloeren; ik zou mijn katten er nog niet rond laten lopen. Maar, vanuit deze ruimte helpt men ons wel. Eerst beginnen ze nog even over fiscale zegels die op het postkantoor verkrijgbaar zijn. Maar, niemand heeft daar eerder iets over gezegd. Nou, dan is het wel goed en binnen twee tellen staan er stempels en handtekeningen.
Dan naar DHL. Het kantoortje bevindt zich in een video-verhuurwinkeltje. Er staan tientallen tv's aan en de videorecorders nemen alles op. Zo gaat dat dus. Het kantoortje van DHL (niet beter dan hiervoor beschreven politiebureau) is verlaten. Volgens de dame van de videowinkel is de echte DHL-man ziek maar is er een vervanger. En die is net even weg, maar komt vandaag wel weer terug. Hoe laat? Een uur, twee uur, eind van de middag?
Het kan allemaal. Dan maar even boodschappen doen, internetten en eten. Ondertussen al driemaal terug geweest naar DHL, maar er is niemand. We moeten weer terug naar de Zebrabar, Kim en Brown zitten in de vrachtwagen. Nog een keertje proberen. Niemand. Als we weglopen komt er een man aan met dikke stiften en wat papieren. We vragen hem of hij soms van DHL is. Hij snapt het eerst helemaal niet, maar het is de vervanger. Op hoop van zegen laten we de paspoorten achter. Zelf heb ik het formulier voor DHL ingevuld, Wim de juiste gegevens nagezocht want de vervanger lijkt het voor het eerst te doen. Behalve betalen, daar kwam hij als eerst mee. Het kost zo'n 150 gulden.
Terug naar de Zebrabar en het enige wat we nu kunnen is afwachten, duimen en hopen. En natuurlijk bellen met de Visumdienst. Het is nu dinsdag 27 november en gisteren hebben we nog contact gehad. De stempels voor Soedan staan erin, verlenging voor Mali is niet nodig en de paspoorten zijn sinds maandagavond weer op weg deze kant op. We hopen nu maar dat we ze vrijdagochtend kunnen ophalen, anders kan het pas na het weekend.

Woensdag 28 november 2001

Er is gebeld vanaf het DHL-kantoor dat de paspoorten binnen zijn. Dat is snel, sneller dan verwacht. We zullen morgen St. Louis in gaan om de paspoorten op te halen en boodschappen te doen. En dan……hopen we vrijdag 30 november te vertrekken naar het Oosten.
We hebben hier dan bijna drie weken gezeten. Op de camping. Met bier en zon. Niets mis mee, maar ik merk dat ik onrustig wordt, ik wil verder ook al weet ik dat het een lange tijd kan duren voordat we weer zo'n goede, veilige en mooie plek zullen vinden.
Het is hier mooi. Veel vogels die heel dichtbij komen; kleine duifjes, kuifleeuwerikken, ijsvogeltjes en hornbill-vogels, van die kleine zwart/wit met een rode snavel. Ook mooie grote mieren met een gouden bips. We zijn hier en daar wel gebeten, ook door andere insekten. In de container hebben we het muskietennet opgehangen en dat is perfect. Je hoort ze wel, maar ze zijn er niet, een veilig gevoel.
Met de truck is alles goed. Alleen hebben we even getwijfeld aan de electriciteit. De ijskast gaf 's avonds snel aan dat de batterij te laag was waardoor de ijskast afslaat. Dus we hebben veel gehakt gegeten uit de diepvries. Nadat Wim alles heeft doorgemeten, ook samen met Martin komen we tot de conclusie dat het ligt aan de hoeveelheid zon. Afgelopen week is het niet altijd zonnig geweest en de zon staat ook niet zo hoog. Daarom dat de zonne-energie waarschijnlijk niet genoeg bijlaadt. Vandaag een warme (32 graden) en zonnige dag dus de ijskast zal het ook vannacht wel blijven doen.
Kim en Brown vermaken zich prima; eten, zwemmen en slapen. Brown wordt nog steeds helemaal wild als ze een plastic slipper ziet aan het strand. Het spel is weggooien en zij gaat de slipper halen. En dat kan ze urenlang. Gisteren heeft ze nog een grote zwarte man bang gemaakt; hij had een slipper in zijn hand en Brown denkt dan alleen maar aan spelen. De man verstijft en verschrikt begreep er niets van; een blaffende hond bij hem, dat is eng. Alles goed gekomen, de man leeft nog. Kim leeft van eten, dat is haar doel. Soms denken we weleens dat ze het zwaar heeft maar als er dan eten is (of we er over praten, denken of het pakken, maakt niet uit) dan is ze net een jonge hond die springt en blaft.
Met ons gaat het ook goed. Zelf ben ik een dagje ziek geweest en ben leeggelopen. Maar dat was ook alles. Verder zijn we nog niets afgevallen, wel een beetje bruiner geworden. Hollands welvaren!
En wij maar denken dat SMS-berichten helemaal niet aankomen. Nou, dinsdag de telefoon aan om te bellen naar de Visumdienst en ja hoor, een berichtje. Van Rombout. Leuk, leuk, leuk. Kijk, een ander leest de verslagen goed en probeert het nu op zaterdagavond als we de telefoon aanzeten en Rombout doet dat gewoon even op een dinsdagochtend. En dat komt aan. Hoe het zit, weten we niet. Voor jullie; vooral blijven proberen want het is echt heel fijn om even een kort berichtje te ontvangen. Net of ik dicht bij jullie ben.
Nou, wij gaan ons klaarmaken om te vertrekken. Dat wil zeggen, het zeil opruimen (zalig om onder te zitten anders is het echt niet uit te houden de hele dag), stoelen wegzetten (een luxe, verstelbare stoelen) en een beetje schoonmaken en wassen. Nu kan het nog, hier is gewoon warm water.
Jullie daar in de najaarsstormen, gegroet en tot na Sinterklaas. Wij doen niet aan surprises, maar het strooigoed hebben we wel meegenomen.
Veel liefs en tot de volgende keer,

      Wim, Monique, Kim en Brown