De kerstdagen liggen achter ons. Hier geen kerstbomen of sneeuw. Wel een mooi kerstfeest gevierd met de Oostenrijkse Maria en Roland. Met elkaar heb je toch wel genoeg mee voor een gepast Kerstfeest. Als je er niets aan doet, gaat het eenvoudigweg voorbij voordat je er erg in hebt. We hebben Kerst op z'n Oostenrijks gevierd; de avond van de 24e december is het belangrijkste. Lekker eten, een klingelende baby-jesus en een Schnapps als afsluiter. We hebben 's middags een traditioneel Oostenrijks gerecht gegeten, Maus ofzo. Iets dat ze 1 keer per jaar eten, op de middag van de 24e. Het is een soort lammetjes pap met daarover gebakken meel (?!?!?) met suiker of honing. Erg lekker en waardevol om zo'n ouderwets traditioneel gerecht te eten. Roland had het zelf nog nooit gegeten maar de oma van Maria maakte dat elk jaar en nu heeft zij die traditie overgenomen.
's Middags jeu de boule gespeeld en toen begonnen aan het Kerstdiner. Vooraf een portje (of een paar meer) met olijven en knoflookstokbrood uit de magnetron/oven. Ja, die hebben we eindelijk ook eens gebruikt. Het was Maria die koekjes wilde bakken en gebruik wilde maken van de oven. Nou, de koekjes waren heerlijk en de oven doet het goed. Daarna kalkoenfilet in een pepersaus, aardappelpuree met kaas uit de oven, asperges en courgettes van de grill. Als toetje een flan, een pudding, opgemaakt met chocolade, cacao en koekjes. Koffie met eigengebakken koekjes toe. Als afsluiter een Schnapps. Ondertussen "klinkelte das Christkind" en waren er cadeautjes. Op tafel hadden we echte dennennaalden uit Oostenrijk, adventskaarsjes en een kerstboomkaars. De gouden slinger (gekocht in de supermarkt in Niamey) was rond de tafel gebonden. Op de achtergrond klonk Kerstmuziek (gelukkig nog 2 CD's meegenomen) en in de container hingen de kerstkaarten aan de muur.
Nou, ook al was er geen kerstboom of sneeuw, deze kerstviering was heel bijzonder en eentje om nooit te vergeten.
Nog even gebeld met thuis. Tja, ik stond weer eens een beetje teveel tussen de bomen waardoor de verbinding niet helemaal goed was. Volgende keer beter. Wel 2 SMS-jes ontvangen van Rombout en Lia. Leuk, leuk, altijd leuk om te weten wat ze doen. Tja, we kunnen niet allemaal in La Residence eten!
Waar was ik gebleven de vorige keer. O ja, met de piroque naar Niamey. Dat hebben we gedaan. Met twee bootsmannen de Niger af. Het benul of besef van tijd kennen ze hier niet zo; de tocht zou een half uurtje duren. Dat duurde 2 uur. Maar zeker de moeite waard; het is prachtig om de groene oevers te zien, de rijstplanten, de grote mangobomen, de heuvels, de dorpjes en de mensen. Zelfs hebben we nog nijlpaarden gezien in de rivier; twee die aan het stoeien waren en een kudde van ongeveer 8 nijlpaarden die lagen te zonnebaden. Enorm zijn ze, zeker als je ze van zo dichtbij ziet. Kolossen.
In Niamey was natuurlijk bijna alles weer gesloten, de middagrust duurt van 12.30 uur tot 15.45 uur. Bank dicht, internetkantoor dicht. Uiteindelijk gaan we maar internetten vanuit het Sofitelhotel. Kost een paar centen maar je hebt wel airconditioning. Helaas lukt het versturen van foto's niet. Zodra we de opdracht geven "attachment" slaat het allemaal op hol, de verbinding wordt verbroken enz. Maar, we blijven het proberen want we hebben mooie plaatjes. Na het internetten boodschappen gedaan op de markt. Dat is werkelijk iets wat je niet moet doen als je gespannen bent of absoluut iets moet hebben. Je moet het allemaal over je heen laten komen. Sta je even ergens tussen de kraampjes (waar mensen liggen te slapen, wat is dat voor een vreemde vrucht?? Het is een hoofd) komen er gelijk jonge mannen aan met allerlei goederen. Thee, munt, knoflook, wortelen, uien, bananen, tomaten, sperciebonen, courgettes enz. Het ziet er allemaal goed uit. Maar het gaat snel en onrustig. Je kunt niet met de een een deal maken en dan met de volgende verder gaan. Iedereen praat en schreeuwt door elkaar. Prachtig, ik heb er smakelijk om kunnen lachen en het was mooi om mee te maken.
Nadat we bepakt en gezakt van de markt kwamen, naar de bank. Dat gaat een beetje anders dan bij ons maar uiteindelijk lukt het. Dan nog even de supermarkt ingegaan (Libanezen) voor de boter, chips, cola enz. Volgeladen de taxi in en terug naar de camping. Vermoeiend zo'n dagje stad.
Uiteindelijk zijn we pas op 26 december vertrokken vanuit Naimey. De laatste 4 nachten waren gratis; Wim heeft een grote steen versleept met de vrachtwagen en heeft daarbij zelfs de lier moeten gebruiken.
We moeten verder, naar Pier en Jaquelien toe. Het is erg warm (meer dan 35 graden) en het aantal bomen neemt snel af. Zo kunnen we niet gemakkelijk een plekje vinden om te pauzeren en als we er al eentje vinden ligt het vol met van die "kramkram" zodat we voordat we weer gaan rijden eerst Kim en Brown moeten plukken. Ach, die Kim die is zo doof als een kwartel. Zo af en toe hoort ze je klappen in de handen maar verder niets. Ze blijft altijd in de buurt van de auto, ze weet dat we dan niet zonder haar weg kunnen. Ze kan vreselijk schrikken als er opeens iets in haar buurt is, we moeten ons zelf aanleren om haar anders te benaderen. Verder gaat het goed met ze, natuurlijk hebben ze het warm maar dat hebben wij ook. Ze krijgen natuurlijk extra aandacht en wat vaker een koekje van Marleen.
Na een nachtje in de wildernis staan we nu in Maradi, de 3e grote stad van Niger. De camping die we opgezocht hebben was volgens de Lonely Planet al sinds 1995 "old and decaying". Wel, nu is er weinig meer van over, maar we kunnen rustig staan voor 2 nachten. Wim kijkt de auto goed na, we horen een "kloink"als we over terrein rijden. Bij vlakke stukken en over asfalt gaat het goed, maar in terrein begint het gelijk weer. Helaas heeft Wim nog niets kunnen vinden.
Hier is een enorm temperatuursverschil tussen dag en nacht. Op de dag meer dan 35 graden en afgelopen nacht was het slechts 8 graden. Gelukkig hebben we het dekje bij ons. Het is prettig als in ieder geval de nachten koel zijn, dan kunnen we goed slapen. En dat doen we dan ook. We passen ons een beetje aan aan het ritme van de dag, vroeg op en vroeg naar bed. Dat gaat ons goed af, we kunnen al om 20.00 uur gaan slapen en dan om 07.00 uur wakker worden. We maken lange nachten, op de een of andere manier heb je dat nodig. Het is vermoeiender dan dat je soms zelf inschat. Dan denk ik soms van, nu even dit en dit en dat. Uiteindelijk kom ik niet verder dan het eerste en vind het dan ook allemaal wel best. Het is ook te warm om je druk te maken als het niet nodig is.
Morgen vertrekken we verder naar het Oosten, naar Zinder. Soms heb ik er even helemaal geen zin meer in en wil ik thuis zijn bij jullie. Maar ik besef dan dat dit een prachtige ervaring is die Wim en ik zelf wilden en dat we een prachtig doel hebben; het in onze armen sluiten van Pier en Jaquelien. Dat is voor mij, als het me soms te veel wordt, de drijfveer. Ik kijk er naar uit en het kan me niet snel genoeg gaan.

Zaterdag 29 december 2001

We staan in Zinder, een grote stad van Niger. De weg was tot nu toe goed, dat zal straks slechter worden. De weg naar de grens zou volgens de kaart geasfalteerd zijn, zo'n 600 kilometer. Maar er is verschil in asfalt en asfalt met kuilen, hobbels en bobbels. We zullen zien. Dan vanaf de grens naar N'Diamena (hoofdstad van Tsjaad) is het nog een 600 kilometer maar dan door het zand en over piste. We hebben daarom nu maar even genoten van het goede asfalt.
We staan in de stad op een plek met boom. Het stelt weinig voor maar er is in ieder geval water en we kunnen de laatste inkopen doen want tot aan N'Diamena is er weinig of niets te krijgen volgens zeggen. We moeten ook de paspoorten laten stempelen bij de politie. Ook nog even proberen te internetten, misschien lukt het zelfs om foto's te gaan versturen maar ik heb er een hard hoofd in.
Verder gaat alles goed. We weten nog niet waar we Oud en Nieuw gaan vieren. Wachten we hier op andere toeristen? Ik heb ze eigenlijk vanaf Niamey niet meer gezien. En als we ze al gezien hebben, niemand gaat onze kant op. Ik denk dat we alleen naar Tsjaad zullen rijden en dan hopelijk in N'Diamena anderen zullen treffen met wie we samen de tocht door het zand kunnen maken naar Karthoum. Dat is een echt lang stuk, kijk maar eens op de kaart.
Nou, veel liefs vanuit Niger. Voor iedereen een heel leuk en gezellig Oud en Nieuw en weet dat we aan jullie denken.

Tot de volgende keer, XXXXX Wim en Monique