We staan nu op een grote en ruime camping aan het Lake Naivasha sinds een paar dagen. Heel rustig na 10 dagen Nairobi, waar we in de nachtelijke weekenduren weg dreunden door een nabijgelegen disco. Geluidsoverlast en sluitingstijden lijken ze hier niet te kennen.
Ach, Nairobi. De plaats waar we Pier verwelkomt hebben en waar we afscheid genomen hebben. Een uurtje nadat de truck van Pier vertrokken was zijn we ook weggegaan, het is even niet leuk om daar op die camping te zijn.
Hoe ging het? Pier en Berber en later ook Niels zijn op de camping aangekomen. Gezellig even met elkaar, voor ons toch heel anders na een aantal maanden samen geweest te zijn. Ondanks de afwezigheid van Jaquelien en de twee honden is het al snel weer zo gewoon. Als dan ook nog Martin en Paul vanuit Nederland komen invliegen is het compleet, alhoewel het moment van afscheid naderbij komt. Mjummie, Martin en Paul hebben een stuk Hollandse kaas voor ons, we zullen nog lange tijd aan ze denken. Het is redelijk weer, na een paar dagen veel bewolking en regen. Dat is niet zo leuk, het is op de camping gauw blubberig. Maar met de komst van Martin en Paul komt ook de zon weer wat terug. 's Avonds gaat het vaak regenen, soms een enorme bui, soms gewoon urenlang druilregen. Gelukkig is het lek in de cabine gemaakt en liggen we weer droog.
Met Pier en Niels zijn we nog naar het Nationaal Museum geweest, de moeite waard. Heel veel opgezette dieren en vogels en prachtige tekeningen van mensen gemaakt door Joy Adamson (voor de ouderen onder ons bekend van de film "Born Free").
Ook gegeten in "Carnivors" een echt toeristenrestaurant waar je zoveel vlees kunt eten als je wilt. En niet alleen worstjes en spare ribs, maar ook krokodil en zebra deze keer. Leuk om een keertje te doen, de entourage en de manier van bedienen (grote spiesen vlees waar ze van afsnijden aan je tafel) zijn apart. De prijs is ook echt toeristisch.
De laatste twee avonden gegeten met elkaar; dat is nog eens gezellig. Barbecue en bier.
Het afscheid van de mannen (en Berber) valt me zwaar. Ik kan mijn tranen dan ook niet bedwingen als de vrachtwagen van Pier de bocht om gaat……
De route die ze gaan nemen is nog niet helemaal bekend, ze gaan in ieder geval naar Addis Abeba. Dan zien ze verder. Het visum voor Soedan van Pier en Niels is niet gelukt hier in Nairobi, ze proberen het nog eens in Addis Abeba. De opties zijn via Algerije of via Saoedi Arabie. Wij zullen het wel horen.
We vertrekken daarom zelf ook zo snel mogelijk van de camping. Twee uur rijden is het naar Lake Naivasha. We staan op Fisherman's Camp. Groot, groen met uitzicht op het meer. De nijlpaarden horen en zien we 's nachts grazen langs de kant. Voor Kim en Brown ook een goede plek; veel rennen in het gras. Het is redelijk weer, overdag warm en dan in de loop van de middag regen (veel regen) en een beetje onweer.
Vanavond eten we Thompson Antilope met zelfgebakken frietjes. In de vriezer ligt nog zebra.
Nee, niet een van de zebra's die we onderweg hier naar toe in het wild hebben zien grazen.

Zondag 17 maart 2002

Er is weer te veel gebeurd. We hebben een paar mooie dagen op de camping bij het meer gehad. Heel veel vogels gezien; arenduil, visarenden, pelikanen, love-birds, een soort zwarte ibis, meerkoeten, waterkipjes en nog veel meer. Vooral de honderden pelikanen in het meer die dan opeens opvliegen is een indrukwekkend gezicht. Ook het paardje en de koeien die over het terrein lopen en de kalkoenen die rondscharrelen maken het helemaal gezellig.
Nog even een fax naar huis gestuurd. Gelukkig mogelijk maar het is een dure aangelegenheid, voor twee velletjes betaal je 40 gulden. Maar dan is dat ook maar weer geregeld (hoop ik).
Veel sms'jes ontvangen. Ted die aan het schilderen is en haar verjaardag heeft gevierd. Pa zijn haar, Michelle en haar vriendje, Steve in de band aan het optreden en W die een bril nodig heeft. Rombout is ook weer in de lucht na een afwezigheid van een paar weken. Gelukkig. Het is leuk om onzin-sms'jes te ontvangen, we lachen er elke avond om. Ze komen redelijk snel binnen, toch wel binnen een dag.
Dan is het tijd om te vertrekken naar Nairobi. Het is redelijk druk op de weg, veel vrachtwagens en in de bergen is dat niet fijn. Ze hebben veelal het rijbewijs gekregen bij een flesje bier en dat maakt het niet gemakkelijk om te rijden. In Nairobi gaan we eerst naar de grote supermarkt voor vers vlees, verse groenten, brood en…….verse melk!!!!
Dan naar de camping die ongeveer 12 km ten noorden van Nairobi ligt; volgens zeggen een camping waar veel overlanders komen. En dat is ook zo. Teveel vrachtwagens en geen goede plek om te staan. We besluiten om terug te gaan naar de stad en op de camping te gaan staan waar we afscheid genomen hebben van Pier en de mannen.
Als we daar aankomen is het rustiger dan toen we weggingen. We willen de auto op dezelfde plek neerzetten. "Wel rekening houden met die andere vrachtwagen, die moet er ook nog staan." roepen ze. Welke andere vrachtwagen? Pier komt niet terug.
Terwijl ik achter de auto loop om aanwijzingen te geven zie ik tegen de schutting banden en een fiets staan. Die fiets die ken ik! Koude rillingen over mijn lijf. Dat is de fiets van Pier!!!
Het klopt niet helemaal, de mannen moeten nu toch in Addis Abeba zitten?
Als een uurtje later de vrachtwagen van Pier door de poort komt met daarbij Martin, Paul en Berber horen we het hele verhaal. Ze zijn zondags vertrokken naar het noorden. Op maandag een route die eventueel in konvooi gereden kan worden. Pier heeft nog nagevraagd of het verplicht of noodzakelijk was, maar er werd nogal laconiek op gereageerd. En wij hebben dat stuk tenslotte ook alleen gereden. Na ongeveer 45 kilometer worden ze overvallen. Een groep van ongeveer 20 mannen, gekleed in camouflagekleding. Zowel Somaliers als Samburukrijgers. Ze zijn gewapend met Kalashnikovs. Een schot achter de auto en Pier stopt. Hij moet uit de auto komen en op de grond gaan liggen. Ondertussen wordt er nog een schot gelost. De overvallers roepen om eten en geld. Ze doorzoeken de cabine, waarin Martin, Paul en Niels nog zitten. Uiteindelijk gaan ze er vandoor met een klein beetje geld en wat bananen.
De schrik zit er goed in. Ze gaan verder, vertellen het verhaal bij de politie die direct actie onderneemt. Na een overnachting besluiten ze om terug te gaan. Het verhaal is afgelopen.
Niels vliegt woensdag terug naar huis. Pier, Martin en Paul gaan nog naar een park om toch nog iets moois te zien. Op zaterdag komen ze terug op de camping.
Vandaag, zondag, vliegen Martin en Paul terug. Berber gaat woensdag op het vliegtuig. Pier wil de auto verkopen en dan ook terugvliegen.
Jeetje, dit geeft ons kippenvel. Ten eerste natuurlijk dat de mannen na twee dagen terugkomen, een vreselijk vervelende ervaring hebben en dat de reis afgebroken wordt. Ten tweede de gedachte bij ons. We hebben nabij de plek waar de overval plaatsvond, overnacht. Alleen. Als…… We hebben achteraf geluk gehad, nu horen we nog meer verhalen over overvallen en beschietingen op dat stuk.
We prijzen onszelf weer gelukkig dat we veilig hier staan en dat we naar het zuiden vertrekken. Tja, het is toch niet voor iedereen rozengeur en maneschijn. Tot nu toe hebben Wim en ik eigenlijk geen echte problemen of slechte ervaringen gehad. We realiseren ons nu dat het ook anders had kunnen zijn.
Vandaag is het rommelig. Koffers worden weer gepakt. Ontzettend lullig voor iedereen. De stemming is goed, alhoewel bij mij enerzijds opluchting en anderzijds verdriet de boventoon voeren.
Verder alles goed met ons. Het is voor ons ook even slikken geweest. Maak jullie vooral niet ongerust, we letten goed op elkaar en zullen volgende keer in konvooi rijden als het mogelijk is.
Heel veel liefs vanuit een redelijk zonnig en warm Nairobi.

XXXXXXX Wim, Monique, Kim en Brown.