We zijn weer samen. Nadat we afgelopen zondag Martin en Paul op het vliegtuig gezet hebben waren woensdag Pier en Berber aan de beurt. Pier heeft de vrachtwagen gestald, nadat er eerst het een en ander uitgehaald is. Het leek even wel een winkel van Sinkel.
Uiteindelijk alles wel gelukt.
Het afscheid valt zwaar. Eerst Berber, ach die voelde het goed. Zenuwachtig en bang. Ik kan niet meer kijken als hij in zijn kooi zit. Dan Pier. Hij is een zgn. stand-by, hij kan meevliegen als er plek is. Dat hoort hij pas 1 uur voor het vertrek. Het wachten duurt lang, we zien steeds meer mensen die op het laatste moment misschien meekunnen. Als dan het verlossende woord valt is er blijdschap. Natuurlijk een paar tranen maar we zijn vooral blij dat Pier terug kan, terug naar Jaquelien.
Dan zijn we weer samen. 's Morgens als ik wakker word, schrik ik even. De wagen van Pier is er niet. Het duurt even voordat ik het weer weet.
Wim en ik rommelen wat. Wim gaat nog achter een onderdeel aan maar komt onverrichter zake terug. Het zit niet helemaal mee. Ik ben aan de spuitpoep. Er is veel bewolking en zo af en toe spettert het. Het is even zo'n dag.
Vandaag gaat Wim weer proberen om het onderdeel te krijgen. Vanmiddag internetten, autoverzekering regelen en geld halen. Hopen dat het vandaag beter gaat.
We willen morgen vertrekken naar de kust, richting Mombassa. Er zijn daar, volgens zeggen en schrijven, mooie campings (nee, je kunt hier moeilijk vrij staan) aan de zee. Zullen we de zon een keer in de zee zien opkomen.
Lieverds, een kort berichtje dit keer. Verder alles goed, ook met de honden.
Veel liefs en tot de volgende mail.