We staan op het witte zandstrand aan de Indische Oceaan tussen de palmbomen. Echt vakantie! Het is hier een paradijs; de zon op zien komen in de oceaan, snorkelen in kleine poeltjes, verse gamba's, kreeft en mango's, verse zelf gevonden kokosnoten als ontbijt, lezen en vooral veel niks doen. Ook voor Kim en Brown eindelijk weer water om in te baden en te zwemmen, zand om als een echte Duitser (Kim) kuilen te graven en erin te gaan liggen.
We staan hier nu al een dag of tien en zullen hier nog wel een tijdje blijven want dit is wat we allemaal willen voor enige tijd.
Het weer is wisselend. Het regenseizoen is nog niet begonnen (eind april zal het echt beginnen) maar er is wel elke dag bewolking aan de horizon. Grote dikke wolkenbanden boven de oceaan, sommigen met onweer en donder welke we dan van afstand kunnen aanschouwen. Niet allemaal bereiken ze ons, maar af en toe is er regen. Veelal 's nachts zijn er flinke regenbuien (snel uit bed, de dakramen en de deur dicht want het plenst dan echt enorm) die van korte duur zijn. Overdag hebben we bijna geen regen, als het dan regent zitten we droog onder ons zeil, we hoeven niet naar binnen. De temperatuur is gemiddeld 30 graden. Dat valt op zich wel mee, het is echter de hoge luchtvochtigheid die het broeierig maakt. Die luchtvochtigheid wisselt tussen de 65 en 90 procent. Het is te warm of benauwd om echt iets te doen, behalve niksen en lezen. Helaas koelt het 's nachts niet af, hooguit een graad of twee. De nachten zijn dan ook vaak zweterig. We lopen de hele dag in badkleding of ondergoed, zelfs als het regent hoef je niets meer aan te trekken (lekker weinig wasgoed!!!)
's Morgens als we wakker worden gaan we even het water in, het is dan nog koel. Later op de dag wordt het water erg warm, het lijkt dan wel een warm bad. Bij eb blijft er nog water in poelen staan en als die door de zon verwarmd worden is het water bijna te warm in die poeltjes.
We staan in Tiwi Beach, net 25 kilometer ten zuiden van Mombassa. De camping, Twiga Lodge, ligt dus prachtig aan de oceaan. Een rustige camping, geen herrie in de avond of nacht. Er zijn douches overal, ook buiten om je na het zwemmen af te douchen. Water genoeg, wat we niet kunnen zeggen van de Upper Hill Campsite in Nairobi. Elke dag komen hier mannen met manden langs; vis, garnalen, inktvis, groente en fruit. We hebben al een paar keer gamba's en kreeft gegeten, mjummie!!! Ze zijn niet zo opdringerig, gewoon zeggen dat je niets nodig hebt en ze gaan weer verder, tot morgen. Ook zijn er geen opdringerige jonge mannen aan het strand die het verblijf veronaangenamen.
Nogmaals, een paradijs hier aan de Keniaanse kust.
Het laatste verslag kwam vanuit Nairobi. Het heeft hier en daar indruk gemaakt dat ik aan de diarree was (ik mag het in het vorige verslag gebezigde woord van Wim niet meer gebruiken, vindt hij vies!!) en ik kan jullie mededelen dat alles weer is zoals het moet zijn.
De laatste vrijdag op de camping in Nairobi is Kim te pakken genomen door de honden van de eigenaresse. Gewoon, om niets. Kim lag lekker onder de auto te snurken. Wim was de stad in en ik zat met Brown binnen in de cabine te schrijven. Opeens hoorde ik vechtende honden en ik snelde naar buiten. Ik zag (oh, dat beeld staat op mijn netvlies gebrand) dat Kim gebeten werd door een hond, een soort Ridgeback. Afgrijselijk, het enige wat ik zo snel kon doen was heel hard gillen. Meer mensen gillen en het was gelukkig gauw afgelopen. Kim gauw naar binnen getild. Held als ik ben, ik kon zien dat ze op diverse plekken in het vel gebeten was. Wim gebeld, die was met een taxi onderweg. Gelijk naar de dierenarts, zei hij. Dus ik samen met de eigenaresse, Melia, naar de dierenarts. Ach, die arme Kim. Waarom had ik haar niet naar binnen getild, waarom is nu net Wim er niet, waarom?? Bij de dierenarts moet ik haar achterlaten, ik mag helaas tot mijn grote verdriet niet bij haar blijven. 's Middags haalt Wim haar weer op. Ze heeft op verschillende plaatsen hechtingen, geen diepe wonden gelukkig. Ze heeft overal kale plekken met touwtjes. Maandag terug naar de dierenarts voor controle.
's Nachts slaapt ze rustig alhoewel ze likt aan de hechtingen.
We vertrekken dus de volgende dag nog niet naar de kust, maar blijven hier om maandag naar de dierenarts te gaan. Het ziet er allemaal goed uit en we krijgen een antibioticakuur mee. De hechtingen moeten we er dan wel zelf uithalen. Ze heeft nog twee nachten met een korte broek van Wim geslapen omdat we bang zijn voor de hechtingen. Het lijkt net een Duitse Dame in Lederhosen. Het werkt beter dan de gekochte plastic papierkorf waarmee ze als een kip zonder kop in de container overal tegenaan loopt.
Op de camping in Nairobi zien we Paul en Judith, twee Nederlanders in een Landrover. Misschien weten jullie het nog, de ontmoeting met drie Landrovers in Mauretanie en later de achtervolging door die drie bij de grensovergang tussen Mauretanie en Senegal. Nou, we hebben in Bamako, Mali al de eerste Landrover gezien met Jakob en Arnold. Aardige lui niks mis mee. Paul en Judith zijn de volgende die we zien van dat Nederlandse Landrover konvooitje. Ook helemaal niks mis mee. Gek, dat er toen in Mauretanie een oordeel is gemaakt en dat later helemaal het vooroordeel verkeerd blijkt te zijn. We zien in Nairobi ook David, een Engelsman met slechts 1 arm en 1 been (ernstig motorongeluk) die rijdt met de slogan "Driving against Malaria". Wim heeft hem al eens gezien in Gambia en later ook nog op tv met een documentaire. David is nu in gezelschap van Julia Samuel (Veronica, Heilige Koe). Ze filmen onderweg, maar niet zoals je misschien denkt als je documentaires ziet op tv. Ze zijn samen, geen hele ploeg achter zich aan, en hebben helemaal niet het luxe leven zoals je zou verwachten. Nee, ook gewoon afzien, geen water hebben, sardientjes uit blik eten enz.
We horen nog wat vervelende verhalen welke anderen zijn overkomen in Nairobi. Zo ook een vers aangekomen Nederlander die door de politie wordt aangehouden. Ze zien er echt uit en legitimeren zich netjes. Ze vragen voor zijn dollars en Travellers Cheques omdat er valse biljetten in omloop zouden zijn. Hij geeft alles af en ze vertellen hem dat hij het geld op het politiebureau kan terugkrijgen. Het ging om een flink bedrag, ik geloof ongeveer 1500 dollar. Nou, daar heeft hij niets meer van teruggezien (misschien via de verzekering nog wat), het is een eigenlijk bekende truc die ze hier uithalen. Dus, voor wie ooit nog deze kant op komt, geef niets af, heb niet te veel bij je of zeg dat je helemaal geen dollars hebt. Het is niet de eerste keer dat we van deze truc horen.
Of dat ze (die echt lijkende politiemannen) je spullen controleren en dan natuurlijk hasj vinden welke ze er zelf ingestopt hebben. Tja, dan kun je het afkopen. Nee, ze noemen Nairobi niet voor niet Nairobbery.
We vertrekken op dinsdag vanuit Nairobi. De afstand naar de kust is te lang om in een dag te doen met de vrachtwagen. Het eerste stuk is geen beste weg; te smal voor 2 vrachtwagens. En dan te bedenken dat dit de weg is vanaf de havenstad Mombassa naar de hoofdstad Nairobi. Heel veel grote vrachtwagens met scheepscontainers die je maar net kunt passeren. Geen ontspannend ritje. We zien onderweg ook veel ongelukken met vrachtwagens. Dan gaat de route door het Tsavo-park. Een prachtige, brede weg die het park verdeeld in een oostelijk en westelijk deel. We zien zebra's en bavianen. Het begint hier al wat warmer te worden, even wennen zo na het prettige klimaat van het hooggelegen Nairobi.
Net na het park, in Voi, overnachten we bij een groot tankstation. Helaas wordt er net die nacht een grote politiecontrole gehouden waar voor alle vrachtwagen moeten stoppen. Veel gerem, gesis en lawaai, maar alles beter dan een dreunende beat uit zware basboxen zoals elke weekend in Nairobi te horen was.
De volgende dag rijden we naar Mombassa. Daar met een ferry overvaren ( 10 minuten, 1,5 euro) en na ongeveer 25 kilometer staan we op de camping. Tjeetje, dan komt opeens het echte vakantiegevoel. Hier zien we weer twee Duitsers die we al in Nairobi gezien hebben. Ook komt de Duitser met die grote Man 8x8 aangereden, nog steeds in gezelschap van zijn 19-jarige Keniaanse gezelschapsdame. Dan zien we ook nog Barry en Evelien aankomen, die werken op het bedrijf in Tanzania waar Pier en Jaquelien gezeten hebben. Wat is het toch een kleine wereld. Dan komen ook nog Paul en Judith aanrijden, aangevuld met broer Rogier en als dan later Arnold en Jakob aankomen is het helemaal een kleine wereld. Ik wacht nu nog op jullie…………………………………
Met Kim gaat het ondertussen allemaal weer hartstikke goed. We hebben de hechtingen eruit gehaald, het waren er 20. Ze doet het goed, haar eetlust is nog net zo als voorheen, ze rent en sprint mee langs het strand en ze graaft weer vol enthousiasme kuilen in het zand waar ze dan opeens in ploft. Brown zwemt weer als een echte zeehond, iedere keer als wij te water gaan komt ze gelijk achter ons aan. En dan zwemt ze vredig en rustig rondjes, wil af en toe even leunen op ons en ploetert dan weer verder. Het doet me deugd te zien dat Kim en Brown het zo naar hun zin hebben. En zoals het meestal gaat zijn er ook weer andere honden. Beachdogs, zielige, magere, onderdanige en lieve honden. Tja, gast aan tafel. We hebben er nu twee bij, Scooby en Schurfie die niet meer weg te slaan zijn. Er wil zich nog een andere gast opdringen maar die jagen we maar weg, het wordt te veel. Vier is nog net te doen en onderling gaat het goed. De twee beachdogs zijn jonger en willen nog wat meer spelen, helaas is dat niet hetzelfde voor Kim en Brown.
We zijn gaan snorkelen, een stuk verderop. In gezelschap van vier honden, geen succes. Brown en Schurfie springen iedere keer bij ons het water in, ze willen niet gewoon aan de kant blijven wachten. Schurfie denkt dan af en toe ook nog dat hij de weerwolf himself is alhoewel het geluid lijkt op een gillende keukenmeid. De keer daarop hebben we Kim en Brown in de container gelaten en zijn sneaky er tussenuit geglipt. Lekker samen snorkelen totdat er drie Duitsers aankomen met Scooby en Schurfie in hun kielzog. Blijdschap alom, ze waren ons al kwijt. Uiteindelijk zitten wij weer in het water met twee honden die niet meer weg te slaan zijn. Ach, het heeft ook wel wat.
Het snorkelen is leuk, echter ik heb wel op mooiere plekken gesnorkeld. Ik vind hier de kleuren niet zo fel als dat ik wel gezien heb. Desalniettemin blijft het leuk om te doen.
Pasen. Tante Cor nog gefeliciteerd! Wim had paasversiering opgehangen welke hij gekregen had van Martin en Paul. Dat is nog eens een verrassing. Helaas geen enkel paasei, zelfs geen geschilderde eieren of narcissen. Maar, door de sms-jes weet ik dat jullie daar geen gebrek aan gehad hebben. Ook een sms-je gekregen van Derk-Jan die t.z.t. ook de reis gaat maken. Derk-Jan, bedankt maar stuur ons een mailtje zodat we jouw adres hebben want dat kunnen we niet achterhalen, ook niet via jouw website.

Donderdag 11 april 2002

Nog steeds aan het strand. Het is hier goed. We hebben genoeg te eten, er is water volop en we tappen illegaal stroom af (voor de ijskast). Van Pier een acculader overgenomen en die werkt heel goed. Kunnen we ook weer de magnetron en grill gebruiken want de aggregaat is een beetje stuk.
We zien elke dag mannen met harpoenen voorbij komen die inktvissen, barracuda's, red snappers, een hele grote manta-rog en nog diverse andere vissen die ze uit het water gehaald hebben. Samen met de Nederlanders kopen we drie red snappers en bakken die in de avond op een kampvuur. De lucht is helder, we zien veel sterren en zelfs vallende sterren. Gauw een wens doen!
Er valt verder niet zoveel meer te vertellen. Op zo'n dag hier aan het strand gebeurt er weinig, maar we genieten volop. We lijken ook een beetje gewend te zijn aan de warmte. En die is erg, zelfs het opstaan geeft al zweet op het gezicht, het stroomt langs het hele lijf.
We hebben hier nu betaald tot maandag en dan zullen we er nog wel een week aan vast plakken.

Zondag 21 april 2002

Nog steeds aan het strand. Ondanks het prachtige strand gaan we morgen toch weer rijden.
Eerst terug naar Mombassa om dit bericht te versturen en de foto's als het lukt, boodschappen te doen en nog even te tanken (in Tanzania is de diesel weer wat duurder, hier nu ongeveer f 1,30 (55 Eurocent ???). Na dat in ieder geval ochtendvullend programma gaan we richting Tanzania, langs de kust (dus weer langs Tiwi Beach) via Tanga naar Mombo. Mombo is de plaats waar Pier en Jaquelien gewoond hebben. Daar willen we toch even gaan kijken.
Vanmorgen zijn we weggereden van het strand en staan nu in het gras, zo'n 30 meter verderop. Het is pokkeweer!!!!!!!! Het heeft de afgelopen weken wel wat geregend, maar dat waren buien en dan zag je in de verte de blauwe lucht alweer. Vandaag is het alleen maar grauw, grijs en nat. Echt nat. Dus in de regen de spullen een beetje inpakken en proberen in 1 keer zonder zandplaten uit het zand te komen. Gelukt, met verwarmde motor en wat plankjes.
Het is nu 15.00 uur en het is eindelijk droog alhoewel de zon zich nog helemaal niet laat zien.
We staan onder grote bomen en er valt iedere keer wat naar beneden; kleine aapjes die vruchten eten en wat ze niet meer willen laten vallen. De aapjes lopen hier gewoon rond, stelen mango's, autosleutels en zitten in vuilnisbakken. Wij hebben er met Kim, Brown en onze gast aan tafel Schurfie, geen last van. Tja, morgen ook afscheid nemen van Schurfie, ik zal hem nog maar eens goed verwennen.
Verder weinig gebeurd hier aan het prachtige en rustige strand. Alles gaat verder goed en we zijn allemaal in goede gezondheid.
Voor allen die jarig geweest zijn, alsnog gefeliciteerd en veel kusjes.
Jullie daar in de lentedagen, gegroet. Veel liefs en tot de volgende mail.

XXX Wim en Monique, Kim en Brown.