En daar zijn we weer! Bijna 2 weken staan we in Tanzania, Mkumbara, gelegen tussen Dar es Salaam en Arusha. Op het terrein van Tembo Chipboards, de plaats waar Pier en Jaquelien hebben gewoond. Er worden in de omliggende bergen bomen gekapt van percelen die verwerkt worden in de fabriek tot spaanplaat en planken. Het is van oorsprong een Scandinavisch bedrijf dat met veel subsidie draaiende werd gehouden. Nu staat het onder Nederlands beheer zonder enige steun. Sinds de overname, een paar jaar geleden, wordt er winst gedraaid!!!!!
Vanaf het prachtige strand van Tiwi Beach, Kenia zijn we in één dag hier naar toe gereden. De weg was niet slecht, problemen bij de grens hebben we niet gehad. We moesten nog wel zogenaamde roadtax voor Kenia betalen, 16 Dollar. Voor Tanzania een visum (3 maanden, 50 Dollar p.p) en roadtax. We hebben maar opgegeven dat we niet zo ver rijden, dus hebben we nog niet te veel betaald en hopen we geen controle te krijgen.
Het is tijdens het rijden warm en bewolkt. Gelukkig neemt de luchtvochtigheid snel af omdat we van de kust af gaan. Tembo is gemakkelijk te vinden, een mooi geschilderd bord geeft de afslag aan. Eigenlijk niet nodig, je ziet tegen de heuvels al de fabriek staan. Mensen staan wel wat vreemd te kijken; de vrachtwagen lijkt op die van Pier. Is hij terug? Nee, wij zijn het maar.
Hier op het terrein wonen een drietal setjes Nederlanders (Barry en Evelien, die we al in Tiwi gezien hebben, Piet en Wendy, de leidende kracht en Wouter en Nathalie, stagiair) en een “losse”, Nick ook een stagiair. Verder wonen er nog locals op het terrein die bij Tembo werken. Er staan mooie (een beetje vergane glorie) stenen huizen en houten bungalows. Het is gebouwd tegen de bergen, het is er groen met veel bomen.
De ontvangst is werkelijk verbazingwekkend. Aardig, aardig. Alles kan. We mogen de wagen naast de bungalow van Barry en Evelien zetten. Water? Kun je gewoon even binnen pakken. Elektra? Gebruik maar een snoertje. Drinken? Eten? Het is bijna genant. Komen we hier als vreemden binnenvallen en dan worden we zo ontvangen.
We zijn hier nu bijna 2 weken (ja, we lijken een beetje te plakken hier) en het is onderling hier een gemoedelijk zooitje. ’s Avonds wordt er veelal met elkaar gegeten. Waar? Ach bij eentje thuis. Wat? We zien wel wat er is. Wie? Ach, vandaag de een, morgen de ander. Het komt altijd allemaal wel goed (zelfs meer dan dat, het eten is elke keer gewoon hartstikke lekker en goed, zelfs garnalen op een bedje van mooie sla gegarneerd met tomaten en overgoten met een sausje, gevolgd door kaasfondue!)
Ik realiseer me dat je er hier met elkaar wat van moet maken omdat je met elkaar in hetzelfde schuitje zit. En dat lijkt hier goed te gaan.
En dan de plek. Mooi gelegen, omringd door bergen, heel groen. Rustig gelegen. Prachtige luchten, weids uitzicht. Net een vakantieoord. Er is ook een zwembad. Lag ik daar in Tanzania in een zwembad! Tennisbaan met verlichting (als er geen stroomstoring is).
Het allerleukste nu is dat Gizmo hier rondloopt. Gizmo is een jong aapje (Blue monkey?) dat is gekocht van locals, nu zo groot dat ze in mijn hand kan zitten. Het is af te keuren om een aapje als huisdier te hebben, maar hij was op leven na dood en moest verzorgd worden (waarschijnlijk moeder afgeschoten vanwege maisroof). Nu is het een druk, druk, vreselijk druk diertje dat heel veel menselijke trekjes vertoont; met knuffelbeestje, poepen en plassen, schattige knuistjes en een blik waar je gelijk verliefd op wordt. Met vrouwen gaat ze goed om, met mannen wat minder. Wouter en Nathalie hebben het aapje gekocht maar zijn nu terug naar Nederland. Gizmo wordt nu door de anderen beziggehouden. Terwijl ik nu buiten dit aan het schrijven ben, zit ze op mijn schoot, springt op mijn hoofd, hangt aan mijn arm en spurt alle kanten op. In het begin even wennen, dat er een aapje van een afstand van meer dan een meter op je hoofd springt. Nu wil ze geloof ik ook even typen. Maar dat mag niet. Oh, dan maar even vlooien bij mij op mijn hoofd. Je hoort haar sabbelen.
Dol op pepermunt, zoetigheid en limonade. Net een kind. Met zwemmen gaat ze mee. Zelf zwemt ze niet maar gaat op je hoofd mee. Nee, ik ga dan niet kopje onder. Nu hangt ze aan mijn ketting en gaat ze tegen mijn borst liggen. Wordt ze moe? Kan ze mooi gaan slapen. Dan is er even rust want het is een druk baasje. Sociaal, ze houdt er niet van alleen te zijn en loopt dus constant achter je aan. Zelf plassen? Dat gaat nu met een aap in mijn nek of op mijn hoofd. Even wat drinken pakken? Dat gaat met Gizmo in mijn nek of om mijn been. Even snel wegglippen is niet mogelijk, ze houdt het goed in de gaten. Oh, waar is Eddy, het speelgoedbeestje? Zoeken met elkaar en gelukkig zijn als ze hem weer stevig vasthoudt.
Het nadeel met Gizmo is dat ze erg druk is en er voor zorgt dat je kleren binnen twee seconden smerig zijn.
Ze speelt ook met de honden. Of Kim en Brown het altijd leuk vinden weet ik niet. Hup, hup, snel via de rug van Kim op de stoel, via het hoofd van Brown op de autoband. Het is in ieder geval een prachtig gezicht.
Voor Kim en Brown is het hier ook net een vakantieoord. Lekker liggen, mooie stukken lopen, niet te warm en veel schaduw. Kim lijkt steeds jonger te worden. Ze heeft schijnbaar helemaal geen last van de opgelopen verwondingen in Nairobi.
Veel dieren hier; honden, katten, schildpadden (oh wat vindt Brown die toch interessant. Iedere keer kijken en blijven kijken, helemaal geobsedeerd), kippen en een aap. Ook werden er nog 2 stekelvarkens aangeboden, maar de prijs moet wat omlaag en dan kunnen ze bij Wendy in de kuil. En allemaal in goede harmonie. Natuurlijk ook de mindere huisdieren zijn hier; ratten, kakkerlakken, spinnen en slangetjes. Vreemd, thuis zou ik gelijk tegen het plafond zitten en de gemeentelijke reinigingsdienst laten komen. Hier kijk ik er nog eens naar en ga gewoon weer verder waar ik mee bezig was.
De container was af en toe net een dierentuin; Gizmo binnen te springen, Brown op de grond en daar tussen door liep nog een kip die haar ei kwijt moest. Twee keer een ei in de container waarvan 1 op de dag terwijl Wim lag te slapen, twee keer eentje in de cabine.
De mannen (en Evelien) zijn vrijdagnacht gaan jagen. Een happening.De voorpret was al leuk, de sterke verhalen werden al verteld. Met elkaar in de bak van een vrachtwagen in gezelschap van enkele locals, totaal 12 personen. Er was beschikking over 1 kogelgeweer uit de jaren ’30 en 1 enkelschots hagelgeweer, ook van voor de oorlog. Onderweg werd nog een Amerikaanse riotgun gehuurd van een local. Tijdens het rijden naar de jachtlocatie in een onverzekerde vrachtwagen met een chauffeur die niet gewend was om op de openbare weg te rijden (chauffeur in de bergen, vrachtwagens met hout) wilde er een bus een inhaalmanoeuvre uitvoeren met een snelheid van meer dan 120 kilometer per uur.Tegelijkertijd wilde de vrachtwagenchauffeur ook een wagen inhalen. Helaas, de weg is niet zo breed en een aanraking met de bus was onvermijdelijk. De spiegels van de bus moesten het ontgelden. Tja, dat vond de buschauffeur niet leuk en hij ging over tot afsnijden en het dwingen tot stoppen. Dit mislukte tot drie keer toe waarop besloten werd om maar gewoon de vlakte op te rijden in plaats van naar de oorspronkelijke plek. Weg van de bus uit angst dat ze de politie zouden informeren (onverzekerde auto, geen jachtvergunning enz.) Met een schijnwerper in het donker probeerden ze wild te lokaliseren en neer te knallen. Helaas was er te weinig wild, er werd al te veel gestroopt. In totaal zijn er 5 stuks wild gesignaleerd, slechts 2 zijn er geschoten. Heel weinig dus. De buit was een dikdik en een gazelle. Maar wat ook indruk gemaakt heeft op Wim was de sterrenhemel die doordat het overal pikkedonker was (geen electriciteit of maan). Zaterdagochtend om 7 uur weer terug. Het wild werd gelijk naar locals gebracht die het schoonmaakten. Ondertussen met veel vrouwen naar de markt in Mombo gegaan voor inkopen voor de barbecue. ‘s Middags op een veranda aan een grote tafel met elkaar het vlees verder gesneden, gemarineerd en de salades gemaakt. Toen de bbq bij een naburige tapperij. Lekker gegeten. Dat kunnen ze hier wel met elkaar; iets goeds maken met de middelen die er zijn. Zelf ben ik geen voorstander van de jacht, maar het is hier zeker niet te doen om een trofee. Oke, je kunt de hoorntjes gebruiken als kaarsenstandaard. Alles van de dieren wordt gebruikt. Ze eten hier echt alles en uiteindelijk eten er tientallen mensen goed van. De tot twee keer toe geplande disco is helaas moeilijker te organiseren.
Oh, Gizmo slaapt ondertussen. Ik heb even een slaapliedje gezongen en dat werkt. Haar grote oogleden vallen dicht en samen met Eddy ligt ze op mijn schoot. Even niet meer opstaan want dan wordt ze wakker (en gaat gelijk plassen).
Tembo haalt de bomen uit de omliggende bergen. De stammen komen via een sky-lift naar beneden. Met die lift kun je ook zelf naar boven (in een lege bak) en naar beneden (bovenop de boomstammen). Hebben we natuurlijk ook gedaan. Beneden was het nog goed weer maar halverwege kwamen we in de dikke bewolking. Boven zagen we bijna niets meer. Af en toe brak de bewolking en konden we naar beneden kijken. Hoog! Enorm uitzicht! Een ervaring om niet te vergeten.
Verder doen we hier niet veel. Dat kan ook niet met Gizmo! We lezen en houden vakantie.
Als het goed is wordt dit bericht verstuurd vanaf het kantoor van Tembo, ook dat hoort bij dit vakantiepakket.
De bedoeling is om over 2 dagen verderop te trekken richting Malawi.
Heel veel liefs en kusjes vanuit het nog droge Tanzania.
XXXXXXX Wim, Monique en alle dieren.

Dinsdag 14 mei 2002

En daar staan we nog in Tanzania, bij Tembo.
Tja, het is hier goed en mooi, we mogen nog blijven en het weer is prima. En natuurlijk Gizmo.
Dus we staan hier nog. Op een andere plek weliswaar, nu op 20 meter van het zwembad bij het gras. We doen geen donder, maar dat kan ook haast niet want met zo’n aap ben je echt de hele dag zoet. Het geeft wel veel lol. (Geen verwachtingen aldaar; mijn eierstokken rammelen echt niet!).
Plannen, ach die hebben we niet voor korte termijn. Natuurlijk gaan we verder zuidwaarts maar of dat overmorgen of volgende week is weten we niet. Jullie horen het vanzelf.
Even huishoudelijke mededeling; mijn mailbox (monique1965@hotmail.com) zit vol sinds enige tijd en ik kon (door dat de internetverbinding niet goed was) er niets mee. Ik kan dus wat berichten gemist hebben. Het is gekomen doordat een niet nader te noemen persoon foto’s gestuurd heeft, met een veel te groot bestand. Dus, voor een ieder die foto’s wil versturen, doe het klein. Eric-Jan en Yvonne, die van jullie waren (een hele tijd terug) prima, misschien moet Ted eens vragen hoe dat moet. Hihihihihi.
Nou, vandaag verkiezingen bij jullie. We hebben het ongelooflijke bericht ontvangen van de moord op Pim. Vanavond hopen we wat te horen via de radio of tv.
Heel veel liefs vanaf deze prachtige plek.
XXXXXXXXXXXXXXXXX Wim, Monique, Kim, Brown en Gizmo.