Van plek veranderd! Na bijna 4 weken Tembo werd het tijd om verder te trekken. We hebben er nog een aantal heerlijke dagen gehad met veel zon en genietend van het zwembad. Helaas is het gaan regenen op zondag zodat de barbecue in het gras een beetje in het water viel. In plaats van op het gras hebben we op de veranda gezeten, ondertussen kijkend naar de prachtige luchten.
Op maandag zijn we vertrokken, in de regen. Het afscheid van Gizmo valt zwaar, gelukkig is zij bij Wendy in hele goede handen.
Nogmaals wil ik iedereen op Tembo bedanken voor de gastvrijheid en de hartelijkheid. Een plek en mensen om niet te vergeten.
We zijn gaan rijden naar het zuiden, richting Malawi. De eerste nacht overnacht in Morogoro, een redelijk grote plaats. De regen wordt steeds minder en er komt steeds meer blauwe lucht. De volgende dag rijden we rustig aan verder, het landschap wordt heuvelachtiger. We zien heel veel bergen met daarop duizenden en nog eens duizenden kleine Baobabbomen. In het Mikumi-park (de weg loopt dwars door het park) scoor ik de eerste giraf. Het dier valt niet zo op, ondanks de hoogte. Knabbelend aan blaadjes van een boom en nieuwsgierig kijkend naar ons op zo’n 50 meter afstand laat de giraf zich door ons bekijken. In tegenstelling tot de beelden die je van tv hebt is deze giraf niet zo mooi gelig met bruin. Ze is meer neutraal van kleur, gaat op in de omgeving waardoor ze niet zo snel waar te nemen is. De weg door het park wordt constant onderbroken door speedbumps. Dit zijn dan waarschijnlijk de plaatsen waar het wild vaak oversteekt. Bij een zo’n speedbump zien we wel een twintigtal giraffen staan. Ook lekker te peuzelen van de blaadjes, te flapperen met de oren en nieuwsgierig terug kijken.
Zo hebben we, zonder dat we in een betaald park geweest zijn toch al wat groot wild gezien; de olifant, het nijlpaard, de giraffe. Alles op zijn tijd.
In tegenstelling tot hetgeen er in de Lonely Planet (het lijfboek van de reiziger) staat, zien we ongeveer 10 kilometer voor Iringe bordjes voor een camping. Het zijn mooie, Westerse borden; het kan niet anders of er zit een mzungu (blanke) achter. Inderdaad, de Riverside Campsite wordt beheerd door blanken. Het is te zien; een prachtig grasveld, veel bomen, mooi sanitair (ietwat te weinig voor een overlandtruck met passagiers) en degelijke kwaliteit van materiaal. Het is nog in opbouw, maar wat er staat is goed.
We zijn de enige gasten en dat blijft wel even zo. Maar we staan hier best; rust en ruimte, gras voor de honden. Het allerlekkerste is dat het overdag zonnig en ongeveer 30 graden is en dat het ’s nachts afkoelt tot ongeveer 6 graden. Het dekbed is weer uit de kast getrokken.
De eigenaar kan voor veel zorgen; kaas (!!!!), verse en lekkere melk, vlees, verse eieren, brood, aardappelen en nog veel meer. Ze komen het gewoon de volgende dag brengen, net een SRV-wagen. Dus, zolang het aardig weer blijft en we ons nog niet vervelen zullen we wel weer enige tijd hier staan.

Zondag 17 juni 2002

Er is weer lange tijd verstreken sinds de Riverside Campsite. We hebben daar ongeveer 1 week gestaan, genietend van de stilte en het groene gras. Toen moesten we maar weer eens een stukje rijden. Eerst naar Iringa, de grote plaats in de buurt, om te tanken (hier is het voordeliger dan in Malawi), boodschappen te doen en geld te wisselen. De koers is weer wat gezakt, voor 1 dollar krijgen we 960 Tanzaniaanse Shillingen, twee weken terug was dat 1.000 Tsh. Tanken is hier ook iets duurder, 540 Tsh voor een liter diesel. De supermarkt is niet groter dan 2 bij 3 meter, gevuld met vanalles en nog wat. Het is in eigendom van dikke Indiërs, een Tanzaniaan stopt onderdanig alle spullen netjes in plastic zakjes, de Indiër rekent af.
Dan naar de volgende camping want in het wild parkeren gaat hier moeilijk en wordt afgeraden. We gaan naar Kisolanza Farm, 50 kilometer verderop. Weer een bedrijf dat in eigendom is van blanken. En weer ziet het er mooi uit. Prachtig uitzicht, we kunnen enorm genieten van de wolken in de lucht. Ook hier staan we een week. Net sanitair, hete douches, brood en vlees verkrijgbaar. En… verse, mooie groente. Ik had net ervoor gedroomd van een hagelwitte bloemkool, en die kun je hier gewoon kopen. Net als de andere groente, sperziebonen, radijs, kool enz, is het het mooiste dat ik sinds ons vertrek uit Nederland gezien heb…. Die bloemkool was een genot. Misschien moet ik ook gaan dromen van gerookte zalm, paling, haring, mosselen, winegums, oude kaas, rosbief, kroketten, frikandellen, verse asperges, echte chips, borrelnoten, Mentos, vleeswaren.................................
De volgende plek is Mbeya, de laatste grote plaats voor de grens. We overnachten er op een camping. Niet slecht, gewoon een prima plek voor 1 nachtje. Hier kunnen we ook even internetten. Het lukt me om in redelijke tijd 60 ongewenste berichten te verwijderen uit mijn Hotmail tot er geen verbinding meer is. Helaas, er staan er nog 65 in. Ook de volgende ochtend is er nog geen verbinding en kan ik mijn bestand niet schonen of berichten naar jullie versturen. Ik zal de eerst volgende keer mijn adres aanpassen dat ik enkel berichten kan ontvangen van mensen die in mijn adresboek staan zodat die ongewenste zooi niet meer binnenkomt. Lukt het jullie dus niet om mij bericht te sturen, dan ligt dat eerst aan het feit dat mijn brievenbus vol is en later dat je niet in mijn adressenboek staan. Niet getreurd, stuur het dan maar naar jimbol2000@hotmail.com, dan neem ik het adres wel over.
We rijden rustig aan naar de grens met Malawi. Aan het eind van de ochtend arriveren we bij de grenspost. Nou, daar gaan we weer. Eerst de Tanzaniaanse formaliteiten. Geen problemen met de immigratie. Dan naar de douane. Het eerst waar de man naar vraagt is het bewijs voor de betaalde Roadtax. Oeps, ik val stil en zeg dat ik daarvoor mijn man moet halen. We hebben toen we Tanzania in kwamen slechts voor de eerste 120 kilometer betaald; $16. Je moet met een auto op buitenlands kenteken per 100 kilometer $8 betalen hetgeen zou neerkomen op ongeveer $120 voor ons. Gelukkig is Wim daar met zijn verhalen, hartelijkheid en enthousiasme. Vanaf de veranda hoor ik dat Wim met volle overtuiging vertelt dat we bestolen zijn, rijbewijs gestolen, geld gestolen en natuurlijk het bewijs voor de betaalde Roadtax. De man twijfelt (natuurlijk weer zo’n toerist die een lulverhaal ophangt). Wim zegt dat hij maar moet bellen (nadat Wim gezien had dat er geen telefoon stond en de man geen mobieltje in zijn borstzak had), het nummer heeft Wim wel. Uiteindelijk geeft de man het op, we kunnen gaan. De politie geeft ook geen problemen en dan nog een hokje van weet-ik-veel-wat is zo gepiept. Snel wegrijden voordat ze zich bedenken.
Dan de grens van Malawi. Geen enkel probleem. Een gratis visum!!!!!!!!, Roadtax van $52, verzekering gecheckt, Carnet de passage laten stempelen voor 75 Kwatsja. We wisselen gelijk, 78 Kwatsja voor 1 dollar, de huidige koers volgens ingewijden.
Al met al duurt het oponthoud voor de formaliteiten aan beide kanten ongeveer 2 uur. Valt reuze mee en geen problemen.
Dan rijden we Malawi binnen; overal mensen, zwaaiende en roepende kinderen die de duim opsteken, heuvelachtig landschap, redelijke weg. Dan zien we opeens aan onze linkerhand het Lake Malawi. Een enorm meer, kijk maar eens op de kaart en vergelijk het met het IJsselmeer.
We kamperen in Chitimba op een camping aan het meer. Het is enorm, prachtig maar we hebben nog wat angst voor Bilharzia, de kleine wormen die zich in het water bevinden en die zich een weg in je lichaam banen en uiteindelijk niet zo goed voor je zijn. We horen dat er heel eenvoudig tabletten te verkrijgen zijn in de hoofdstad Lilongwe die je na enige tijd moet slikken. Ach, dan ook maar het water in; zoet water. Dat is lekker, rustig even zwemmen in het water.
Na twee nachten vertrekken we weer, op naar de volgende camping. We rijden langs het meer. Het is prachtig om te zien, een enorme rustige blauwe wateroppervlakte. De volgende camping is een overland-campsite waar dus vele overlandtrucks met veel mensen komen.
Hier gaan we paardrijden. Voor $30 pp ongeveer 2,5 uur rijden. We zijn samen met de leidster en een gids. Een klein groepje dus. Door het bos, langs en door dorpjes en uiteindelijk op het strand. Het is helaas weer te lang geleden voor me, het gaat me niet zo gemakkelijk af. Ook is het net alsof ik weer een paard heb dat altijd harder wil dan de rest. Ik ben dus meer bezig om het dier in bedwang te houden dan dat ik kan genieten van draf en galop. Op het strand gaat ze er echt vandoor en alhoewel het misschien voor anderen wilder lijkt, dit is even het lekkerste stuk in galop, gewoon laten gaan. Na afloop is het zwemmen met de paarden. Dus, zonder schoenen en zadel op het paard het water in. Nou, de mijne gaat er in en weet niet hoe snel er weer uit. Ik heb al eerder gezegd dat mijn ervaring met paardrijden niet meer is wat het ooit geweest is, maar het in de hand houden van een snelheidsduivel, nat en zonder zadel dat zou ik nooit gekund hebben. In het zand, net voor de zeilboten, laat ik me vallen want ik zie die stenen rand al op me afkomen. Nog maar eens proberen, nu houdt de gids het paard vast. Ach, het gaat beter maar nog niet echt je van het. En dat terwijl Wim als een echte cowboy rustig met zijn paard door het water banjert!!
Een leuke ervaring in ieder geval. Geen goedkope, maar je hebt er wel lang plezier van. Het is nu bijna 5 dagen geleden en we hebben nog spierpijn!
Ondanks dat het aan het strand ligt en redelijke faciliteiten heeft vertrekken we na 3 nachten. Teveel herrie en wat problemen met een eigenaar van een jonge enthousiaste hond. De hond wilde alleen maar spelen met onze arme Brown die er niets van wilde weten. Tja, ze kan niet de hele tijd in de container blijven.
Dan een stukje terug, ongeveer 20 kilometer. Dan op een camping met gras, vlak aan het strand. Er liggen rotsen in het water, bomen groeien er ook in. Een mooi uitzicht.
’s Nachts arriveert er een auto met sleurhut en die zet het hele spul op 1 meter afstand van ons neer en ontneemt het hele uitzicht. Dat moeten blanken zijn. De volgende ochtend wordt alles weer rechtgezet. Eric en Trish zijn aardige, wat oudere mensen die in Malawi wonen. Het wordt zowaar nog een soort gezellige camping waar men met elkaar een ongedwongen praatje maakt. Ook is er een vader, Ulli met zoon, die hier het weekend kampeert. Aardige mensen allemaal, als Ulli wegrijdt krijgen we nog een zelfgebakken brood, worstjes, ham en kaas!!!!
We staan hier weer mooi. Als ik na ga wat ik allemaal aan moois gezien heb deze afgelopen 8 maanden, dan is het teveel om op te noemen. Ik zal proberen (ook voor mezelf want dit is een soort dagboekje) eens wat neer te zetten. De zon op zien komen in de zee, de sterren, de maan door een kijker, de Zuiderkruis, hagedissen, de vissen, de vallende sterren, de lieve kinderkoppies, de enorme Mangobomen, de vogels, de visarenden. Het te vroeg donker worden (19.00 uur is het pikkedonker). De zalige koele nachten.

Vrijdag 21 juni 2002

We zijn weer verder getrokken, nu staan we op een camping in Lilongwe, de hoofdstad van Malawi.
Zeven nachten hebben we op een camping aan het Lake Malawi gestaan. Weer een keertje gesnorkeld, maar het stelt niet echt veel voor. Hier in Lilongwe niet vergeten tabletten te kopen tegen bilharzia, de wormen die in je lijf gaan zitten. Nadat Eric en Trish vertrokken zijn, is hun plek ingenomen door Lederhosen Rudi en de Australiër Tom. Samen met hen elke avond een prachtig kampvuur op het strand, opgeluisterd door mooie reisverhalen. Van Rudi horen en leren we veel over Zimbabwe en Namibië. Veel mooie routes, overnachtingsplekken en tips. We zien er naar uit om richting het westen te rijden, naar de andere kant van Afrika.
Nu eerst Lilongwe. We zijn van plan om hier 1 nacht te blijven (verrekt duur hier, 3 dollar pp. per overnachting, eigenlijk heel Malawi is niet echt goedkoop) en morgenochtend, nadat we boodschappen gedaan hebben en geinternet, naar de grens te rijden met Zambia.
Hopen dat het lukt, het internetten. Ik krijg er af en toe buikpijn van; lukt het om het verhaal te versturen, misschien een keertje de foto’s, kan ik mijn eigen mailbox schonen? Het is iedere keer weer een gok. Alles gaat hier relaxed, hakuna matata (no problem), behalve het internetten. Nou ja, op hoop van zegen.
Met ons dus verder alles goed. Het weer is sinds dat we in Malawi zijn niet zo mooi meer. Bewolking, regen en natuurlijk ook zon. Maar nu zit ik op de veranda van de campsite, op de achtergrond hoor ik de geluiden van de voetbalwedstrijd tussen Duitsland en de USA, in mijn lange broek met trui. Het is volgens ingewijden hier uitzonderlijk weer voor de tijd van het jaar.
De vrachtwagen rijdt nog steeds en de generator (voor de magnetron/grill) doet het weer. Met de meiden Kim en Brown gaat het uitstekend. Ze hebben ook genoten van het Lake Malawi.
We zijn nog steeds in reislustige stemming en kijken elke dag uit naar alles wat komen gaat.
De planning is nu eerst naar Zambia, dan naar Zimbabwe en dan door Botswana naar Namibië. Ik weet niet hoe de berichtgeving bij jullie is over Zimbabwe, maar hier wordt gezegd door andere overlanders dat we door Zimbabwe kunnen reizen. Wees niet ongerust, als we ook maar iets horen over een onveilige toestand, dan zijn wij de eerste die daar vandaan gaan.
Als jullie ongerust zijn omdat we te weinig bellen; geen bericht is goed bericht. We kunnen altijd bellen als er iets is waar jullie wat aan kunnen doen.
Heel veel liefs en voor allen die in de zomertijd op vakantie gaan; goede reis en fijne vakantie.
XXXXXXXXXXXXXXXX Wim, Monique, Kim en Brown.