Waar we nu zitten, Antilope Park in Zimbabwe, is echt ontzettend leuk. Vanmorgen nog gespeeld met 3 drie maanden oude leeuwtjes..... Eerst terug naar Harare.
We hebben daar nog wat laatste dingen ingekocht, het internetverslag verzonden (ja, Sander onze webmaster was heeeel snel, goed uitgerust van zijn vakantie!!) en de truck nog een dagje naar de garage gebracht voor een lekkende tussenbakkeering. Terwijl Wim met de truck bij de garage zat, verbleef ik met het tentje en Brown op de campsite. En koud dat het was! Maar wel leuk met drie jongens waarvan 1 de zoon van de eigenaresse, stenen beklommen. Die liggen er volop, in verschillende maten. Geklommen in bomen, hangend aan waterleidingen, opengeschaafd, vermoeid en uiteindelijk genoten van de verschillende uitzichten. De jongens, ongeveer 12 jaar oud waren onder de indruk van zo'n oude taart; The chick who climbs rocks!
Brown kon niet mee en bleef rustig in het tentje liggen. Het gaat goed met haar. Ze piept wat meer en wil veel aandacht, iets wat we haar genoeg kunnen geven. Of ze het helemaal realiseert weten we niet. Het doet pijn en is anderzijds aandoenlijk als we haar zien zitten in het gras, bij het graf van Kim. Elke ochtend en avond zien we een ijsvogel rondstruinen, een soort beschermbeestje voor Kim.
Philip (de blanke Zimbabwaan die we in Lusaka ontmoet hebben) en Nigel (de man van de garage waar we meer dan een week gestaan hebben) komen een borrel halen voor het afscheid. Als gevolg daarvan vertrekken we maar een dag later. Dan ook nog een afscheidsdiner op de campsite, met rode wijn en port. Erg gezellig en zoals iedere keer een uitstekende maaltijd. Tegen het bedrag dat we hier moeten betalen voor het eten kan ik geen blik doperwten opentrekken. We hopen hier in de toekomst terug te komen, niet alleen voor het eten maar vooral vanwege de herinnering.
De dag van wegrijden is rot. We rijden met enkel Brown weg, die ligt ook wat verlaten tussen ons in de cabine. Tranen komen weer als we denken aan Kim, die daar ligt en die we daar achterlaten......... Elke dag missen we haar, nee, geen twee bakjes met voer, geen grote hond in het pad (die natuurlijk altijd in de weg lag maar voor wie we nu alles overhebben om haar terug te hebben), geen tillen en sjouwen om de container in te komen, geen gesnurk meer 's nachts, geen voer meer door de hele container, geen Kim meer....
Dan op weg naar Gweru, naar het Antilope Park waar we zoveel over gehoord hebben. We nemen niet de normale route, maar een snellere volgens Nigel. Hoe we het voor elkaar krijgen weten we nog steeds niet (misschien al direct vanuit Harare verkeerd gegaan), maar we komen ergens veel te ver naar het oosten uit waar de weg verandert in een zandweg met wasbord. De vering is goed, helaas gaat er wat mis met de gaskabel, die breekt. Staan we daar, in een gebied dat niet zo veilig is. Ik hoor Philip nog zeggen; Zimbabwe is veilig, maar ga vooral niet van de hoofdwegen af als je er niets te zoeken hebt. We worden gadegeslagen door twee Zimbabwanen van ongeveer 18 jaar oud. Ze spreken geen woord Engels en komen niet vriendelijk over. Het lukt Wim om het defect provisorisch te maken waardoor we binnen 30 minuten weer weg kunnen rijden. Nee, het is geen fijn stuk. Er is akkerland, maar er staat niets op het veld. We komen door een soort dorpje met huizen die in verval geraakt zijn. Het is een doods gebied. Later horen we dat dit tot vorig jaar het bloeiende Charter Estate was. Overgenomen (ingepikt) door de regering waarbij 1 dode gevallen is en verlaten door de blanken. Wat we er nu van zien is dat het allemaal naar de kloten gaat, daar waar vorig jaar veel en goed voedsel verbouwd werd, gebeurt nu niets meer. Zo gaat dit land kapot; onteigeningen door de regering, het verjagen van de ervaren blanke boeren, een familielid of vriend van Mugabe die het overneemt en die er niets mee kan omdat die niets van het boerenleven afweet. Dus zo gaat een goed lopend bedrijf binnen 1 jaar ten gronde. En uiteindelijk het hele land want er ontstaan op deze manier voedseltekorten (dus niet de droogte is de veroorzaker van de honger!). Helaas is er te weinig buitenlandse valuta in Zimbabwe bij de regering (teveel uitgegeven aan Mercedessen en andere buitenlandse leuke dingen, teveel gestort op prive bankrekeningen in Europa) en kan er geen voedsel aangekocht worden in het buitenland. Nee, dan komen de hulporganisaties weer. Dat is nog tot daar aan toe, maar zelfs de verdeling van dat voedsel gaat niet eerlijk. In de gebieden waar op Mugabe gestemd is, wordt goed bedeeld. In gebieden waar hij weinig stemmen verkregen heeft wordt geen voedsel uitgedeeld. Het is werkelijk onbegrijpelijk wat hier gebeurd en dat het toegestaan wordt door de beschaafde landen. Er is hier 1 vent aan de macht en die is in staat om een vermogen te bezitten welke onze verbeelding te boven gaat, die zorgt voor zijn vriendjes en familie en die de rest van het land laat verrekken. Wij kijken toe en kopen ons schuldgevoel af met geld...... (wat uiteindelijk grotendeels weer verkeerd terecht komt).
Zo beroerd als het politiek en economisch is, zo goed en zo mooi zijn het land en de mensen zelf .We zijn nu, zoals gezegd, in het Antilope park, net buiten Gweru. In de folder staat dat je met leeuwen kunt lopen en spelen. Nou, dat is zo.
We kunnen hier voor 50 US dollar een stuk of 5/6 nachten staan. Inclusief ontbijt, lunch, diner en excursies. Normaal is het 5 dollar per persoon per nacht, exclusief wat bij ons inclusief is. En dat omdat we stukjes schrijven en foto's maken voor magazines en op internet. Tja, je moet toch wat! We staan op een mooie plek met uitzicht op een riviertje. Electra, warme douches, wasmachine, alles is er. En de maaltijden zijn top. We zullen aan de lijn moeten gaan doen. Nog maar niet hier in Zimbabwe, dat doen we maar in Botswana.
Maar het mooiste hier in het Antilope park is alles er omheen. Nadat we de truck geparkeerd hadden zagen we opeens 3 leeuwtjes aan komen lopen. Spelen met elkaar en met de begeleider. We kunnen ze aaien en ook met ze spelen, ze spelen met een stevige plastic voedselzak. Het is prachtig, ze maken geluidjes (rauwe klanken zoals echte grote leeuwen dat veel harder kunnen), rollen over elkaar heen, rennen nog wat wankelend achter elkaar aan, vallen om, gaan even uitrusten. Het is iets waar je uren naar kunt kijken. Ondanks dat ze pas 3 maanden oud zijn, zijn het al geen kinderspeeltjes meer (ik moet er ook even aan wennen). Ze zijn stevig gebouwd maar hebben korte beentjes. De poten zijn, in verhouding, enorm. Zeker zo groot als de vuist van Wim. Ze zijn echt niet te vergelijken met 3 maanden oude katten of honden, daar zijn ze al veel te sterk voor. De koppies zijn snoeperig, schattig, het is zo prachtig dat je ze zo kunt zien, ruiken, horen en aanraken. Nee, voor mij geen dierentuin meer.
Dan maken we ook nog kennis met een leeuwtje van 13 dagen oud. De moeder is door onwetendheid niet in staat haar te verzorgen en zodoende wordt ze hier verzorgd. Wat ze hier in het park met de leeuwen doen is het opzetten van een groep leeuwen, die gezond zijn en vrij van allerlei ziekten. In Afrika wordt de leeuw bedreigd door jacht, stroperij en vooral door virussen. Ze hopen hier een leeuwenbestand op te zetten waarmee in de toekomst gefokt kan worden. Het is niet de bedoeling om de leeuwen van hier, die aan mensen gewend zijn, in het wild uit te zetten.
Na de ervaringen met de leeuwtjes komt de volgende; game drive on a horse. Even dacht ik dat ik dat maar niet zou moeten doen gezien de ervaring in Zambia waarbij ik wekenlang een zere kont had. Gelukkig is dit geen paardrijden, maar dieren kijken te paard. Dus geen galop of wilde paarden, gewoon sloom achter elkaar aan sjokken. De game drive is in de ochtend, 4 personen; Wim en ik en twee mensen van het park. Een prive tocht. We rijden voor ongeveer anderhalf uur en we zien...... giraffes, gnoe (of wildebeest), kudu, zebra, impala, blesbok, reedbuck en olifanten.(excuses voor de namen, ik weet soms niet hoe we zo’n dier in het Nederlands noemen). En dat allemaal vanaf een afstand van tussen de 10 en 50 meter. Adembenemend, je bent zo dichtbij, je voelt je zo een met de omgeving, met de dieren. En het is zo stil op een paard natuurlijk, in tegenstelling tot een auto of truck. Dit is de manier om wild te bekijken, mits er geen gevaarlijke dieren rondlopen natuurlijk.
Na het paardrijden komt de tocht op de Afrikaanse olifanten. Niet te lang, maar lang genoeg. Het is niet zo comfortabel als op het paard (een half uurtje olifant is gevoeliger dan 1,5 uur te paard), en we gaan niet op zoek naar wild maar rijden een stukje. Helaas stinkt mijn begeleider nogal en als je daar tegenaan zit is dat niet zo lekker. Tja, dat stinken. Volgens ons gebruiken ze hier zeker geen deodorant, wassen ze zichzelf of hun kleren bijna nooit. Getsie. Maar, het was een leuk tochtje op een Afrikaanse olifant.
En daarna een prive wandeling met leeuwen. Drie leeuwen van 8 maanden oud, zonder halsband of wat dan ook, gewoon los aan de wandel. Wel kregen we een stuk plastic pijp mee om ze te slaan ingeval van een aanval. Iieeks! Nou denken jullie daar thuis allemaal van; ach een leeuwtje van 8 maanden, schattig en leuk. Vergeet dat maar. Het zijn al dieren zo groot als een flinke bouvier, met de kracht van 10 bouviers en de poten zo groot als ontbijtbordjes. En ze willen spelen en niet alleen met elkaar.Wim is niet bang maar ik wel en blijf dat tot aan het einde van de wandeling die ongeveer 1,5 uur duurt. De begeleider houdt ze aardig in toom, slechts een aantal keren moet er hard opgetreden worden. Wonderbaarlijk, dat we daar zo maar lopen over de savanne met drie leeuwen, ze aaien en kroelen.
Nee, ik kan helaas niet goed onder woorden brengen hoe het is, hoe het voelt. Ik kan alleen maar zeggen dat dit, spelen met de kleine leeuwtjes, de game drive on horses, de olifantentocht en de wandeling met de leeuwen een ervaring is die ik nooit zal vergeten.
Nu zitten we even bij te komen van dit alles. We hebben geluk gehad dat het hier in het park zo rustig is en dat Wim zo goed kan lullen. Nu, het weekend komen er gasten, zoveel dat het niet meer verantwoord is voor de kleine leeuwtjes om ze rond te laten lopen. Het wandelen met de grotere leeuwen gebeurd nu ook in grotere groepen. Nee, wat wij gedaan hebben was het mooiste, een prive behandeling.

Maandag 12 augustus 2002

Nog steeds staan we in het Antilope park. Het is een stuk drukker met gasten maar omdat wij op het kampeergedeelte staan merken we er niets van (behalve met het eten, nu zijn er 40 personen meer). Het is hier redelijk weer, soms wat bewolking maar meest van tijd zon. ’s Nachts koelt het af tot tegen het vriespunt. Och, wat ben ik blij met het elektrische kacheltje dat Wim op de valreep nog meegenomen heeft. Omdat we hier elektriciteit hebben, steek je even de stekker erin en is het snel lekker warm (mjummie, 's morgens als ik moet plassen even aanzetten en dan warm opstaan). Op de dag als de zon schijnt is het snel warm, in de schaduw blijft het fris. Een ideaal klimaat hier, winter in Zimbabwe.
Nog even over het Antilope park. Het is prive bezit en goed verzorgd. Het heeft een christelijke grondslag, waar we alleen goede dingen van ontdekken. Jong personeel dat enthousiast is, vriendelijk en eerlijk. Als je dingen vraagt over wat dan ook en ze weten het niet, dan zeggen ze dat gewoon. Dus, geen onzinverhalen over de leeuwen of olifanten. De eigenaar regelt ook jachtpartijen (elders, de leeuwen hier worden daar niet voor gebruikt!) en is begonnen met een overlandtruck. Een gat in de markt denk ik, want op de reguliere overlandtrucks wordt vaak alleen maar gezopen en gevloekt, haantjesgedrag volop, terwijl niet iedereen daar behoefte aan heeft.
Vandaag gebruik gemaakt van de wasmachine. Dat is jippie na maanden handwas. We gebruiken het vooral voor de grote dingen (fleece dekbed, spijkerbroeken en truien). Als een echte huisvrouw ben ik zo blij als dat allemaal weer fris en rein aan de waslijn hangt.
De situatie hier in Zimbabwe is tot nu toe niet zo erg als dat het bij jullie overkomt via de media. Ik heb het idee dat er nogal overdreven wordt, in ieder geval gegeneraliseerd. Tot nu toe hebben we op geen enkele manier iets gemerkt van een onaardige of vervelende benadering, overal zijn we nog steeds vriendelijk bejegend, zowel door blanken als door zwarten. Nog steeds zwaaien en glimlachen de mensen. We voelen ons tot nu toe veilig en welkom. Het enige dat we merken is dat er tekorten aan producten ontstaat; eerder al de bakolie, meel, zout en suiker. Hier in Gweru was geen diesel te krijgen. Gelukkig hadden we volgetankt in Harare en kunnen we nog voort tot Botswana (alleen jammer, want het is hier spotgoedkoop). Benzine is er genoeg; we hebben nog 20 liter loodvrije benzine (voor de aggregaat) gekocht voor nog geen 2,5 Euro. Zoals jullie merken is er wat mis met de regelafstand. Ik probeerde het Euroteken te krijgen, deed Ctrl en nog wat en kreeg toen dit. Helaas lukt het me niet om het weer gewoon te krijgen. Misschien het volgende verslag weer. (Gelukkig zie je daar op internet niets van... red.)
Ik zal het maar niet te lang meer maken. Alles gaat dus nog steeds goed hier in Zimbabwe. Over 2 dagen willen we naar Bulawayo (dierenarts, internet enz.) en dan naar het noorden naar de Victoria watervallen. Zoals het er naar uitziet zullen we over een dag of 10 zeker uit Zimbabwe zijn. Wees niet ongerust; als we maar enigszins het idee krijgen dat we hier niet meer welkom zijn, dan zijn we rap het land uit.

Heel veel liefs en tot de volgende mail, XXXXXXXX Wim, Monique en Brown