Voor iedereen een gelukkig, gezond, liefdevol, avontuurlijk en reislustig 2003!
Alle goede voornemens al weer vergeten? Te veel gegeten met de Kerstdagen, te veel gedronken met de jaarwisseling? Ach, dat hoort er bij in Nederland, niet in Zuid Afrika.
We zijn de vorige keer gebleven in Simonstown, het kustplaatsje op het schiereiland. Daar hebben we een week op de camping gestaan, in de zon en de wind. Veel gelezen, met Brown gelopen aan het water en zelfs nog even gezwommen in het koude zeewater. Onze buren waren Dicky en Linda met hun zoon Werner uit Witbank, in de buurt van Johannesburg. Gezellig, rustig en oprecht aardige mensen. Kenmerkend voor Zuid Afrikanen.
In Simonstown is een pinguinkolonie, bewoond door Jackasspinguins. Dat zijn van die leuke kleintjes. Je kunt er uren naar kijken; hoe ze zich bewegen door het water, zich laten drogen in de zon en hoe ze zich voortbewegen. Schattig om te zien en nog geen drukke attractie momenteel omdat het toeristenseizoen nog niet op zijn hoogtepunt is.
Na een week op de camping gaan we terug naar Kaapstad voor een paar dagen. Cultuur; het kasteel bezoeken (een Nederlandse vesting in het midden van de stad), het Zuid Afrika museum (een verwaarloosd en niet de moeite waard museum) en de tuinen bezocht. De tuinen liggen ook in het midden van de stad. Een oase van rust met veel vogels, gras en enorme oude bomen, nog uit de tijd van Van Riebeeck. Naast cultuur ook ontspanning; Wim gaat ’s morgens om 09.30 uur naar de film. Ondanks dat het de tweede dag is dat de nieuwe “Lord of the Rings” hier draait, is de bioscoop bijna leeg.
Het begint akelig druk te worden in de stad; de vakantiepiek begint. File in de straten waar anders weinig of geen verkeer is. Overbevolking in het winkelcentrum, kerstinkopen moeten nog gedaan worden en iedereen is op hetzelfde tijdstip aan het winkelen. Tijd om weer te vertrekken uit Kaapstad.
Na hele hete dagen in Kaapstad rijden we naar Velddrif met bewolking. We rijden de drukke stad uit in de richting van het slechte weer. Het is ongeveer 150 kilometer rijden over goede weg. Het is prachtig; we zien de heuvels en bergen, de zware bewolking en de bliksemflitsen. Het lijkt niet op te houden, waar je ook kijkt zie je de flitsen. Helaas maakt de vrachtwagen veel lawaai en het regent waardoor ik de donder niet hoor. Even voor een sanitaire stop eruit en direct klinkt het zware geluid. Prachtig, prachtig. Na de regen krijgen we ook nog even hagelstenen. Dat is vreemd; gisteren nog meer dan 35 graden, nu hagel.
Het blijft de hele weg regenen maar het wordt minder als we bij Alastair en Theresa aankomen. We kunnen de truck bij de Port Owen Yacht Club zetten waar we ook gebruik kunnen maken van de douches en toiletten. Een prima plek. De stilte overvalt je weer na Kaapstad. We staan op een ommuurd terrein, op asfalt. De muur is ongeveer twee meter hoog dus als we in de truck zitten kijken we over de muur. Het uitzicht is adembenemend; eerst wetland met pelikanen, flamingo’s, lepelaars, heilige ibissen, reigers enz. Dan komt de Bergrivier, vervolgens weer land en in de verte zien we heuvels. Ook de zee kunnen we nog zien en de haven van Velddrif.
We ontmoeten Aad, een Nederlander die hier al enige jaren woont met hond Jopie. En lekkere erwtensoep dat Aad maken kan! Dat was een mjummie verrassing; echte goede erwtensoep in december bij een temperatuur van ongeveer 30 graden!
We maken kennis met James, de zoon van Theresa en zijn vriendin Ann. James werkt voor weinig in een stage/leerperiode bij Deloitte en Touche, Ann studeert nog.
Dan de kerstdagen. Hier kennen ze geen 1e en 2e kerstdag. Wat ze wel kennen is Christmas Eve, de avond voor 1e kerstdag. Dan 1e kerstdag en de volgende dag is Boxing Day. Wat dat precies inhoudt kan niemand me vertellen.
Christmas Eve vieren we bij Alastair. Uitgebreid eten in de net uitgebroken keuken/braairuimte. Volgens traditie komen ook de Christmas-crackers. Volwassenen aan tafel met een rood, geel, groen of blauw papieren kroontje. In de hand een cracker en de kring sluiten waarbij de handen voor het lichaam gekruist zijn. Een paar knalletjes, plastic frutsels en spreuken. Oh, wat een feest!
Nergens heb ik een kerststalletje gezien, kerstversiering buiten is schaars en zelfs in huizen zie ik weinig verlichte kerstbomen. Die gezellige kneuterigheid, die verplichte kerstbomen en versieringen, die kerstkaarten enz, oh, wat mis ik dat. Gelukkig hebben we in Kaapstad kerstverlichting gekocht; gekleurde lampjes die knipperen. Helaas word je daar helemaal gestoord van. Wim zou het verhelpen, even het kastje er tussen uit. Na veel gepruts roept hij me in de container, steekt de stekker in het stopcontact en……de lichtjes knipperen nog steeds. En die knipperen nu nog steeds. Maar, het is kerst in de container. Zelfs een klein plastic kerstboompje heeft een plek gekregen, net als de goudkleurige slinger.
Eerste Kerstdag was niet speciaal, gewoon een dag. Net als tweede kerstdag. Nee, de kerstsfeer hier is heel anders dan waarmee ik opgegroeid ben. De dagen gaan eigenlijk voorbij zonder dat je er erg in hebt.
Vrijdag na kerst gaan we naar een voorstelling van Dirk Pieter Uys, een Zuid Afrikaanse cabaretier. Hij is ook bekend als Evita Bezuidenhout. Hij is een kritische cabaretier, die zonder mensen onderuit te schoppen, problemen en gebeurtenissen hier in Zuid Afrika aan de kaak stelt. Mandela, zowel Nelson als Winnie, Desmond Tutu, Pik Botha, Mbeki, ze komen allemaal aan de beurt. Naast de politiek komt ook het grote probleem van AIDS aan de beurt. Dat president Mbeki ontkende dat HIV en AIDS aan elkaar gerelateerd zijn, dat er hier mannen zijn die nog steeds geloven dat als je met een maagd sex hebt, je zult genezen (hierdoor vinden er veel verkrachtingen van jonge meisjes plaats, zelfs baby’s zijn het slachtoffer!), het totale gebrek aan voorlichting door de regering enz. De voorstelling is zijn eigen theater in Darling. Het is een klein museum; de muren hangen vol met foto’s, brieven, krantenknipsels en oude oh, zo herkenbare dingen uit de tijd voor 1994 toen de omkeer kwam.
Pieter Dirk Uys treedt ook af en toe op in Nederland. Kom je het ooit tegen, ga er eens heen. Het geeft een kijk op Zuid Afrika door een blanke, homosexuele en gedeeltelijk van joodse afkomst, Zuid Afrikaan. Het was voor ons een leuke avond uit.
Terug in Velddrif. We gaan een ochtendje varen op de Bergrivier. In een rubberboot op het water, Brown in de punt loerend naar de vogels en andere dieren. Zelfs op ongeveer 20 kilometer landinwaarts, waar het water niet zo zout meer is, zien we nog een zeehond.
Zwemmen hoort er bij ondanks de bruine kleur van het water.
Verder doen we weinig. We kunnen lekker lezen en trutten. Brown kan in de haven lekker zwemmen; wild blaffend achter haar slipper aan. Hier nog wel zout water dus na elk zwempartijtje moet ze afgespoeld worden. Verder ligt ze bij de truck. Af en toe verdwijnt ze even en komt dan enthousiast terug; er is wat! Nu weten we wat dat is; schildpadjes. Die lopen hier rond, van die kleintjes. En Brown weet ze iedere keer te vinden en te achtervolgen zonder dat ze de schildpadjes iets doet.
Dan komt Oud en Nieuw. Aad en Wim bakken oliebollen, om toch iets van thuis te hebben.
Ze zijn er even mee bezig, maar ze smaken heerlijk met de poedersuiker. Wim en ik vieren Oud & Nieuw bij Alastair. Oh, dat was weer heel anders dan thuis. Een braai om mee te beginnen (die komen nu ook mijn keel uit, ik kan geen barbecue meer zien) en dan wachten tot middernacht. We zitten buiten, het is een heldere nacht. Geen vuurwerk, dat kennen ze hier niet zo. Het is op weinig plaatsen te krijgen en het afsteken is slechts toegestaan op bepaalde plekken. Niet in Velddrif lijkt het. Alastair doet aan tafel nog een snurkslaap voordat het zo ver is. Geen grote klok om af te tellen, iedereen heeft een andere tijd, geen woepie-moment, geen jippie of enthousiasme en geen knallende champagneflessen.
We zijn dan ook om 0.45 uur terug in de container en binnen 10 minuten slapen we. Dat zullen we samen nog een keertje over moeten doen.

We hebben plezier van onze mobiele telefoon, nummer 0027-73 258 6013. We kunnen eenvoudig vanuit Nederland gebeld worden (de kosten weet ik niet, in ieder geval minder dan de satelliettelefoon) bedankt Derk-Jan, Pa, Eric-Jan, Marleen, Jos, Herman en Lia. We hebben dat ding de hele dag aanstaan. Ook kunnen we sms’jes ontvangen (bedankt Ted, Sander en Peter) en versturen. Ik weet niet of iedereen de sms’jes ontvangt, het heeft iets te maken met de instelling van jullie telefoon.

Helaas kunnen er nog geen foto’s verstuurd worden via onze telefoon. Ik heb jullie al een lange tijd niet meer in levende lijve gezien, behalve Herman dan. Om toch een beetje bij te blijven wil ik wel wat ontvangen hier. En denk dan niet van “oh,oh, dat wordt moeilijk om brieven, kaarten en foto’s naar Zuid Afrika te sturen”. Dat is het helemaal niet, er komt een persoonlijke koerier vanuit Nederland naar Zuid Afrika! Mijn broer Rombout komt 2 februari overvliegen en hij kan wel wat meenemen vanuit Nederland. Stuur foto’s enz. naar hem en dan komt het vanzelf goed. Gegevens: Rombout van de Meent, K. Doormanlaan 24, 3572 NC te Utrecht. Tel. 030-2763260/06-20742713.

Nou, dit is het dan weer even. We hopen komend weekend naar Kaapstad te gaan, daar een paar dagen blijven (gehoorapparaat voor Wim ophalen) en dan richting Durban rijden via de Gardenroute.

Zondag 5 januari 2003

We zijn nog steeds in Velddrif. De benzinetank van de buggy is lek, en wel zo lek dat er een nieuwe onder moet. En dat gaat hier allemaal wat slomer dan bij ons, je kunt niet echt een afspraak maken. Nu maar hopen dat we dinsdag 7 januari naar Kaapstad kunnen rijden, anders moeten we wel snel de Gardenroute doen. We hebben wel gehoord dat er in het oosten, zeker ook in Durban, wel wat meer en vaker regen valt dan hier. Zullen we dan toch nog eens onze regenjassen te voorschijn moeten halen?
Gisteren heeft Alastair ons uitgenodigd voor het eten. Verrassing: Kreeft!!!. Voor mij was de grootste verrassing de muziek in het restaurant; 100 Nederlandstalige hits…………! Nooit gedacht dat ik Zangeres zonder Naam, Vader Abraham, de Havenzangers, André en Koos. Bonny en Corry zo zou kunnen waarderen. Misschien heimwee?????Ouderdom???????

Dinsdag 7 januari 2003

Nog steeds in Velddrif, we komen maar niet weg. Misschien morgen. We hebben gisteren geprobeerd om ons visum (was 3 maanden geldig, gratis) te verlengen in Malmesbury, ongeveer 100 kilometer verderop. Samen met Alastair. Gelukkig dat hij er was. Problemen, problemen. Eerst werd gezegd dat we volgende week terug moeten komen omdat degene die erover gaat nog op vakantie is……. Dan een formulier invullen, het gaat wel een week of 4 duren…….. Moet toch sneller kunnen? Misschien…misschien. Ook wel even bewijzen dat je genoeg geld hebt, verzekerd bent tegen ziektekosten, waarom wil je langer blijven en tot wanneer. Om gek van te worden. Bij de grens was het zo eenvoudig en gratis, nu gaat het ons nog ongeveer 50 Euro per persoon kosten!
Een en al problemen. Gelukkig dat Alastair er bij is die houdt me nog een beetje rustig. Ik ben geneigd om terug te rijden naar de grens en een nieuwe te halen.
Uiteindelijk kunnen we misschien, misschien, morgenochtend het visum ophalen terwijl we op weg gaan naar Kaapstad. Het is een omweg van ongeveer 60 kilometer….. Ik geloof nooit dat het gaat lukken. Dan zien we het later wel weer, we mogen nu nog tot eind januari blijven.
In ieder geval morgen naar Kaapstad, met de buggy. Als alles goed gaat………………..

Vanuit een zonnig en vaak te warm (meer dan 35 graden!!!) Zuid Afrika, xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx Wim, Monique en Brown.