We staan sinds vorige week vrijdag in Hazyview, een klein plaatsje op 80 kilometer van Nelspruit en 10 kilometer vanaf een nieuwe toegangspoort naar het Krugerpark.
In Nelspruit ontmoeten we Werner, hij had ons gezien op de snelweg en is ons achterna gereden tot de parkeerplaats van het winkelcentrum. We hebben Werner en zijn vrouw Jenny ontmoet in Mozambique, Tofo. Ze waren daar op vakantie in een huisje. Sommige Zuid Afrikanen zijn nieuwsgierig en worden aangetrokken door de truck. Zo ook Werner, die had de truck zien staan en is toen de camping maar op gereden. Later ook kennis gemaakt met Jenny, onder het genot van Nederlandse koffie. Het toeval wil dat zij ook uit Hazyview komen, net als Tom en Lynette. Die hadden we ontmoet in Scottsbrugh, nabij Durban. Met Tom en Lynette indertijd afgesproken dat we Brown bij hen kunnen laten als we het Krugerpark in willen.
Nu ook nog Werner en Jenny. Zij wonen in een huisje op de heuvels, weg van al het verkeer. Werner nodigt ons uit om de truck te parkeren op hun terrein, lekker rustig. Alleen moeten ze het weekend weg, maar we kunnen er gewoon gaan staan. De meid, Caroline, is er en die laat ons wel in het huis.
We besluiten om eerst bij Werner en Jenny te gaan staan voor het weekend. Werner heeft ons op papier de route mee gegeven. Een dirt road, langs een gamepark. We zien al giraffes, zebra’s en gnoes. (Moeten we nog wel naar Kruger?) Dan stoppen we voor een huis en direct beginnen er twee honden luid te blaffen. We zien verder niemand. Gelukkig een mobiele telefoon; Werner vertelt ons dat de honden lief zijn en dat Caroline in huis is. Ze staat wat verbaasd te kijken maar stelt geen vragen. De truck staat prachtig geparkeerd, het uitzicht is mooi en het is stil hier (behalve de muziek en zang vanuit de verte. Eerst dacht ik nog dat het te maken had met 18 juli, de 85e verjaardag van Nelson Mandela, maar het is dagelijkse kost.)
Als dan even later Caroline naar haar eigen familie gaat, zitten Wim en ik daar op de heuvel. Samen met de honden Jessica en Jock, de kat en Biltong. Biltong is een jonge stier die bijna rijp is voor de slacht. Dat beest loopt gewoon door de tuin. Niet dat er veel tuin over is want het dier sloopt alles. Jock is een hond die lijkt op de beroemde Jock of the bushveld, helaas heeft deze ooit een schop van een zebra gehad en dat is te merken, hij is af en toe een beetje afwezig. Jessica is een jonge hond, kruising tussen boerenbul en ridgeback. En stom dat ze is? We hebben er veel plezier mee, maar zijn er ook druk mee, met die beestenboel. Brown heeft het er niet zo op en verblijft in de container.
Er is verder niemand hier maar we kunnen gewoon het huis in en er is ons door Jenny via de telefoon op het hart gedrukt om vooral van alles gebruik te maken. Dat is toch wel vreemd; wat kennen we Werner en Jenny nou eigenlijk? Misschien bij elkaar een half uurtje gesproken? En toch laten ze ons zo maar het huis in en van alles gebruik maken.
We hebben een, afgezien van de beestenboel, een rustig weekend. Tom en Lynette komen nog even langs op de koffie, de afspraak voor Brown staat nog.
Zondagavond komen Werner, Jenny en zoon Jens terug. Eten wordt gelijk gemaakt. Geen vragen of we al gegeten hebben, gewoon mee eten. Zo zal het de rest van de week ook gaan, het lijkt een vanzelfsprekendheid dat we mee eten, ’s avonds t.v. kijken, koffie drinken, alles. In tegenstelling tot hetgeen het misschien lijkt, het was allesbehalve een moeten. We hebben dankbaar gebruik gemaakt van hun gastvrijheid en hebben er tot op het laatste moment van genoten. Ondertussen hebben we een rood Golfje gehuurd waarmee we door het Krugerpark gaan rijden. We laten de truck bij Tom en Lynette staan, zodat Brown altijd weet dat haar huis er nog is en dat we terug komen. Het is eigenlijk niet nodig, ze vermaakt zich prima en heeft een speelkameraadje aan Tess, een zwarte Labrador met overgewicht.
En dan gaan we het Krugerpark in. ‘s Morgens eerst met de truck weg van Werner en Jenny, naar het huis van Tom en Lynette, Brown overdragen en dan met het rode Golfje naar het park. Het is ideaal, de toegang is 10 minuten rijden zodat we om 08.00 uur in het park zijn.
We zien veel dieren, ondanks dat we zo laag in dat autootje zitten. Olifanten, neushoorns, heeeeel veeeeeel impala’s, giraffes, kudu’s, wrattenzwijnen, buffels, gnoe’s en nog veel meer. De eerste dag rijden we zo’n 300 kilometer. Het park is goed te berijden, veelal asfaltwegen en goede gravelwegen. Het is wel vreselijk vermoeiend want je zit constant te turen. Gelukkig heeft Lynette voor het eten gezorgd en hoeven we enkel maar aan te schuiven.
De volgende dag gaan we weer, nu zijn we al om 07.00 uur in het park. Vandaag zullen we Nico en Anneke weer zien. We hebben ze ongeveer 2 maanden geleden ontmoet in Scottsburg op de camping. Ze staan nu voor een aantal maanden in het park op een camping. Helaas is dat te ver weg voor ons en ontmoeten we elkaar halverwege bij een picknickplaats. Die picknickplaatsen zijn prima verzorgd; je kunt er snackjes kopen, schotelbarbeque’s huren en er zijn overal zitjes. Als we aankomen zijn Anneke en Nico er al; we zien Nico in de weer met een schotelbraai. Het weerzien is fijn, gezellig en vertrouwd. Alsof we niet weggeweest zijn, alsof we ze al jaren kennen. De lunch wordt gemaakt; eieren met spek en banaan. Koffie is meegenomen, net als koek, brood, boter, bestek, borden, bekers enz. Het afscheid is vervelend maar onoverkomelijk. We zullen nog veel aan elkaar denken, met een glimlach op het gezicht.
Weer zien we veel dieren, waaronder een hyena die aan het knabbelen is aan de kop van een buffel, de hele rugwervel zit er nog aan. Van een afstand van 20 meter kijken we er naar, net als de gieren die klaarstaan om het van de hyena over te nemen. Je hoort zelfs het gekraak van de botten als de hyena er zijn tanden in zet.
Echter, met zo’n laag bij de gronds autootje zie je toch minder dan wanneer je hoog in de truck zit. Daarom besluiten we om ook met de truck 1 dag het park in te gaan. Met Brown gaat toch alles goed daar bij Tom en Lynette. Het kost ook niets meer, de toegang blijft 120 rand per persoon (ongeveer 15 Euro), je hoeft niets te betalen voor een auto of truck.
Weer vroeg in het park. Het uitzicht is weidser en veel mooier. We gaan voor een uurtje bij een waterplaats staan en nuttigen ontbijt op het dak van de truck. Er komt van alles voorbij; giraffe, waterbuck, aapjes en impala’s. Het is prachtig om vanaf de truck rustig te wachten en te kijken wat er allemaal te zien is, wat er komt en gaat.
Uiteindelijk wordt het geen hele lange dag, we rijden om ongeveer 16.00 uur het park uit. Al met al hebben we in 3 dagen zo’n 700 kilometer gereden in het park. Veel gezien, helaas nog steeds geen Big Five, het luipaard wil niet gezien worden. Ook hebben we geen leeuwen gezien, maar die hadden we al gescoord. Reden om nog eens terug te gaan?
Het Krugerpark is een enorm uitgestrekt park met diverse landschappen. Je kunt er dagen en dagen in rond rijden. Zoals gezegd, de wegen zijn goed, de faciliteiten prima. Misschien niet zo avontuurlijk als parken in Zimbabwe of Zambia, maar wel mooi. We zijn blij dat we dit toch nog gedaan hebben, mede mogelijk gemaakt doordat er aardige mensen zijn zoals Tom en Lynette die op Brown willen passen.
Ondertussen hebben we ook nog een bezoek gebracht aan een particulier schooltje. Jenny geeft les op deze school, aan de jongste kinderen. Eerst op een maandagochtend om haar af te zetten waardoor we de beschikking hebben over een auto. We worden tijdens de ochtendbijeenkomst voorgesteld aan alle kinderen van de school. Allemaal zwarte kinderen die met grote ogen staan te luisteren als Wim een korte introductie geeft. We genieten van een koortje dat uit volle borst liedjes ten gehore brengt. Nog even gaan Wim en ik mee het klasje in, er zijn 11 leerlingen. De namen weten we niet meer, veelal onuitspreekbaar en onverstaanbaar. Maar Freedom en Forgive vergeten we niet. Ze zijn geboren in 1994, ten tijde van de omwenteling van de regering en de afschaffing van de apartheid in Zuid Afrika.
De kinderen zijn onder de indruk en we gaan later in de week terug met de truck naar het schooltje. Wim wordt omhelsd als hij de klas in stapt terwijl ik bij de truck blijf wachten. Ik zie ze aankomen, ze zijn doodstil. Jenny had verteld dat we naar het Krugerpark zouden gaan en Wim had gezegd dat hij zou proberen een leeuw mee te nemen. Nou, dan weet je het wel. De leeuw ligt te slapen in de truck, daarom zijn de kinderen doodstil. Voorzichtig gaat Wim de truck in en laat de kinderen schrikken als hij een pluchen tijger laat zien (die had Jenny nog liggen en de kinderen zien toch het verschil niet).
Dan een rondje in de truck en ze mogen allemaal achter het stuur zitten. Weer schrikken als Wim de toeter laat horen. Later komen ook nog de andere schoolkinderen kijken, het maakt een enorme indruk. De meest voorkomende vraag bij de ouderen (ongeveer 17 jaar) is hoeveel het allemaal wel niet kost. De kleintjes willen graag de hond nog eens zien.

Dinsdag 29 juli 2003

Na deze drukke week staan we weer voor het weekend bij Werner en Jenny in de heuvels. We zijn alletwee een beetje verkouden. Bij mij gaat het snel over maar Wim krijgt koorts en blijft een paar dagen flink beroerd.
Op zondag ga ik mee naar de kerk want Werner is hulppastoor (ofzo) van een Lutherse kerk. Niet naast de deur, 80 kilometer verderop. Een goede en leuke ervaring. Wim blijft bij de truck, hij is niet zo lekker. ’s Middags laten we de foto’s op de computer zien, zodat ze helemaal bij zijn.
Maandagochtend vroeg, 06.30 uur voor Werner en Jens en 07.00 uur voor Jenny, nemen we afscheid. Iedereen is weer weg, net als toen we aankwamen. Maar nu vertrekken wij ook naar Nelspruit, over 4 dagen moeten we het land uit omdat het visum verloopt.
Wim is nog steeds niet lekker en heeft koorts. Bij een kliniek laat hij een bloedproef doen en gelukkig is het geen malaria. Verder ligt hij de hele dag beroerd in bed, ook vanmorgen nog. Nu lijkt het wat beter te gaan. We hopen dat we morgen nog een dag boodschappen kunnen doen, internetten, tanken enz. En dan donderdagochtend naar de grens met Mozambique.
Weg uit Zuid Afrika, waar we tot nu toe bijna 8 maanden geweest zijn. Het is ons hier goed bevallen, we hebben geen vervelende dingen mee gemaakt. (Blanke) mensen zijn vriendelijk en gastvrij. Vakantie idee voor jullie daar in Nederland? Vlieg naar Zuid Afrika, huur een auto en rijdt hier een tijdje rond. Gemakkelijk, niet duur en vooral prachtig.
Nou, overmorgen dus naar Mozambique. Dan is het weer afgelopen met alle snelle en prachtige internetkantoren. Geen mobiele telefoon meer, maar weer op zaterdagavond de satelliettelefoon aan, waarop we gelukkig wel dagelijks de sms-berichtjes kunnen lezen.
Geen kaarten versturen, brievenbussen, postkantoren en postzegels zijn niet overal.
We gaan weer terug naar het “geen bericht is goed bericht”.
We hopen via Malawi en Tanzania in Kenia te komen om daar de kerstdagen door te brengen. Iedereen is welkom om deze dagen samen met ons te vieren, de camping Tiwi Beach lijkt nog te bestaan.
Vanuit een zonnig en warm Zuid Afrika, heel veel liefs, dikke zoenen en groeten.
Wim, Monique en Brown.