Donderdag 25 december 2003
Kenia, Tiwi Beach

Kerstochtend, half elf. Zon, zee, zand. Kerstboom, kerstmuziek en kerstcadeautjes. Zonnebril, zwemkleding en zonnebrand. Kerst 2003 in Kenia.
Ja, dat is nog eens wat anders dan regen, natte sneeuw en veel wind. Maar jullie hebben natuurlijk wel de kerststol, kerststal, kerstkransjes en glühwein.
We zijn nog steeds aan het strand in Kenia. Niet veel veranderd afgelopen weken want we hebben geen kilometer gereden met de truck. Wel veel gebeurd.
Het begon met de komst van Sinterklaas in Mombassa. Hij kwam in vermomming en had zijn Zwarte Pieten al in hele grote getale vooruitgestuurd. De zak van Sinterklaas heeft ons verrast; we zijn lief geweest afgelopen jaar!
Sint Herman is 4 december aangekomen op Mombassa. Van te voren was ik al zenuwachtig; slecht slapen en gespannen. De tent hebben we al dagen klaar staan. Niet alleen om het maar gereed te hebben maar vooral om te kijken of de tent geen schade heeft geleden van bijna een jaar in de zak zitten. De ochtend van aankomst word ik heel vroeg wakker, het is nog donker. Maar gelijk eruit want de taxi komt over twee uur! Voordat we naar het vliegveld rijden gaan we eerst internetten en boodschappen doen. Eindelijk weer internet. Helaas lukken de foto’s niet, we hopen op betere tijden. En dan naar de Nakumatt, een grote supermarkt. Bijna alles is weer te krijgen alhoewel de prijzen ons doen schrikken. Met een grote kar vol de winkel uit en dan op naar het vliegveld. De taxichauffeur is met Wim een vorige keer al naar het vliegveld gereden om het pakket met de schokbrekers op te halen. We vertellen hem dat we nu een vriend moeten ophalen. Helaas is er miscommunicatie; hij rijdt de aankomsthal voorbij en brengt ons naar de cargo. Wim en ik zitten wat verbaasd in de auto maar we denken dat het wel goed is, hij zal toch wel begrepen hebben dat Herman niet in een pakketje aankomt. Niet dus.
We komen om ongeveer half elf aan bij de aankomsthal, een half uur nadat Herman zou landen mits hij geen vertraging heeft. Oeps, daar staat hij al. Een bekend gezicht, lachend en ietwat verhit. Het vliegtuig is een uur eerder aangekomen. Herman heeft een telefoon bij zich, maar ons nummer niet. Helaas, maar nu hebben we gelukkig wel de boodschappen van tevoren kunnen doen.
Hoppatee, in de taxi en terug naar Tiwi Beach. Het is vreemd, het is spannend, het is goed, het lijkt als of we elkaar vorige week nog gezien hebben. De conversatie gaat van de hak op de tak, er is tenslotte altijd veel te vertellen. De terugrit duurt ongeveer 1 uurtje. We verlaten Mombassa met de versierde ferry en komen verhit aan op de camping.
En dan begint het feest: uitpakken!!!!!!!! Het is bijna te veel om op te noemen maar ik ga het toch proberen. Eerst de gevraagde dingen; hondenspul tegen teken, wormen, hartworm en vlooien, de cocktailshot voor Brown (wordt later ingespoten door Herman), toiletspullen zoals scheermesjes, zonnebrand, oogwatjes, waterproof mascara, nagelvijl, zonnebril en batterijen, hoeslakens en kussenslopen (Thea, bedankt voor het wassen!). Kauwstaafjes voor Brown. Papieren van de ziektekostenverzekering.
En dan ook nog de zwemkleding. Het heeft moeite gekost om te krijgen tijdens het winterseizoen in Nederland maar Herman is er goed in geslaagd; een zwembroek met pijpjes voor Wim en voor mij een bikini met touwtjes in de nek. We kunnen nu weer zonde schaamte paraderen over het strand.
En dan het lekkers; twee stukken kaas en een stuk Old Amsterdam! Een salamiworst! Twee pakken Douwe Egberts. Een rookworst van Unox! Chocoladevlokken en vruchtenhagel van De Ruyter. Drop. Spekkies. Dropstaven, met zo’n rood lint. Borrelnoten van Duyvis!!!!! Bananenschuimpjes. Roomboterstroopwafeltjes.
En dan nog twee keer een dikke zaterdag Telegraaf, een HP/de Tijd, VN, Story, Panorama en nog zo’n roddelblad.
De rest; brieven van Daniëlle en Robert. Robert had weer eens wat toepasselijk voor hier in Afrika meegegeven; een doos Negerzoenen! Een brief en CD met foto’s van Alice, samen met …….pepernoten. Die zijn snel op maar een meegestuurde poster van strooigoed hangt aan de muur in de container, zo kunnen we er nog heel lang van genieten. En foto’s van Wessel, de pasgeboren zoon van Eric-Jan en Yvonne. Voor het eerst dat we hem goed zien; gezond Hollands welvaren met blijde ouders! Op deze manier, middels brieven en foto’s zijn jullie allemaal weer zo dichtbij, maar doet me ook weer realiseren dat jullie ver weg zijn. Snif!
Het houdt niet op, we krijgen ook nog Sinterklaascadeautjes met gedichten! Voor mij een designzonnebril (samen met mijn nieuwe bikini ben ik opeens weer helemaal hip!) en voor Wim de Doppeldouche. Chocoladeletters en marsepein. En, het leukste is de frikandel. Geen normale, helaas, maar eentje van marsepein. Zo heeft Wim toch nog zijn frikandel met mayo en ketchup.
Waarschijnlijk ben ik nog de helft vergeten van hetgeen Sint Herman heeft meegenomen voor ons. Wij hadden ons geen lekkerder en leukere Sinterklaas kunnen wensen!
Nadat het uitpakfestijn achter de rug is gaan Herman en ik aan de alcohol, het is tenslotte feest. Maar eerst lunchen. Oh, Herman heeft nog twee witte bolletjes van de bakker met kaas in zijn rugzak, meegenomen van thuis. Als twee uitgehongerde wilde honden vallen Wim en ik aan, Herman moet nog maar even wachten op zijn eten. Als of er een engeltje…….. Jullie in Nederland, die elke dag gewoon lekker brood kunnen eten en altijd goede kaas hebben, kunnen je niet voorstellen wat voor een traktatie dit voor ons is. Zo lezen jullie maar weer, zelfs met een Hollands wit broodje van gisteren met Hollandse kaas kun je ons heel blij maken.
Of het de euforie is (de komst van Herman, alle meegenomen dingen) of de alcohol, ik weet het (nog steeds) niet, maar al vroeg in de avond lijd ik aan een sudden death! Het licht gaat uit voor mij, het is weer ouderwets.
De volgende dagen lijken allemaal op elkaar. Het weer is goed; veel zon. Ontbijt van koffie, gevolgd door een fruithap; verse mango, papaja, zoete sinaasappelen, passievruchten, ananas en bananen. Dan lopen naar het rif om te snorkelen en een beetje te verbranden. Snorkelen in de poelen, slenteren door het water. Met de bal spelen in het water, zonnebaden in de binnenband op zee. Lunchen, praten, lachen, roddelen (ja, over jullie!!!), ons op de hoogte brengen van het wel en wee in Nederland, in de politiek, op tv en straat. Bier, wijn uit Zuid Afrika en locale palmwijn (alhoewel het wel in mindere mate gaat bij mij, ik zal weer moeten oefenen in Nederland). De palmwijn is jekkie, het ruikt heel smerig maar smaakt iets beter. Echter de fles met de resterende palmwijn zal ik later weggooien, het is eigenlijk te vies voor woorden.
Elke avond lekker eten, veel vis; zwaardvis en tonijn op de barbecue. Verder doen we eigenlijk niet zoveel, volgens Wim alleen zuipen en eten.
Het weer blijft goed, alhoewel de wind aantrekt waardoor we achter een scherm moeten zitten en het uitzicht op zee belemmerd wordt.
En dan komt altijd het vervelendste; Herman moet terug. Er zijn nog wat problemen met het bevestigen van de terugvlucht. De telefoonnummers kloppen niet, we krijgen geen contact. Via Nederland lukt het. Normaal gesproken geeft het niet zo veel stress, maar er was op de heenreis al wat onduidelijkheid over Air Holland en faillissement waardoor de terugvlucht niet helemaal zeker was. Maar, alles komt goed.
’s Morgens vroeg weer met de taxi en de ferry naar het vliegveld. De taxirit nu is stiller dan die tijdens de rit een week geleden naar de camping. We voelen dat het moment van afscheid snel naderbij komt. Op het vliegveld nemen we snel afscheid; Wim en ik mogen ook niet mee naar binnen in verband met de strenge veiligheidsmaatregelen. Dag Herman, dag Sinterklaas, tot volgend jaar!
Met een rotgevoel (weeïge maag, somber en verdrietig) rijden we terug naar de stad om weer boodschappen te doen. We kopen niet veel; we hebben nog veel en het lijkt alsof het gevoel meespeelt. We zijn even niet zo geïnteresseerd. Ik weet het van de vorige keer na het vertrek van Herman en Rombout. Een leeg gevoel overvalt je, je mist het frisse gezelschap en het andere ritme. Het duurt een paar dagen voordat we weer in normale doen zijn.
Ondertussen komen er wat meer campinggasten en backpackers. Altijd leuk om verhalen uit te wisselen. En zo gebeurt er nog eens wat. Zo hadden we Nick, een jonge Australiër die in een van de zwempoelen in zee gebeten werd door een zebravis of schorpioenvis. Dat is zo’n zwart/wit gestreepte vis met stekels die zich opblaast bij gevaar. De vis valt niet aan en is meestal verstopt tussen het koraal. Maar kom je daar in de buurt met je hand dan kan het verkeerd uitpakken. Helemaal in paniek kwam hij bij ons aan. Een opgezwollen vinger en veel pijn welke zich uitspreidde naar zijn schouder. Tja, azaron helpt dan niet zoveel. Ik pak mijn boekje erbij; de SAS survivor-guide (nog bedankt jongens in Utrecht!). Er staat dat de beet pijnlijk is en zelfs hartstoornissen kan veroorzaken. Dat laatste vertel ik hem maar niet, hij is al zo bang. Dan toch maar even naar het ziekenhuisje in de buurt. Maar het wachten op de taxi duurt lang (ze zijn even aan het bidden op een kleedje) en ondertussen zakt de pijn al een beetje. Besloten wordt om maar niet te gaan en uiteindelijk komt het allemaal goed. Het aardigste is dat Nick de volgende ochtend nog even langskomt; hij biedt zijn excuses aan voor zijn taalgebruik gisteren, hij schijnt gevloekt te hebben. En dat terwijl volgens ons elke Australiër altijd vloekt.
Dan zijn er ook nog de Italiaan en twee Spanjaarden in tentjes. Hij, de Italiaan is dierenarts, werkzaam in Ethiopië en gespecialiseerd in parasieten. En dat komt goed uit want Brown heeft hele gekke plekken op haar buik. En dag voordat de Italiaan arriveerde zagen we wat vreemde bobbels bij Brown, net een soort pusbulten. Jekkie, toen ik erin kneep kwam er een worm, ja een worm uit! Wit en ongeveer 1 centimeter lang. Er blijft een mooi rond gaatje achter in de huid. Wim gelijk naar een blanke vrouw verderop van een lodge die veel honden heeft. Ze zegt dat het veroorzaakt wordt door een soort vlieg en vaker voorkomt. Maar ze zal het maandag vragen bij de dierenarts. Ondertussen vinden we steeds meer van die vieze krengen. Het ergste is de onzekerheid; wat is het, wat doet het, hoe kunnen we het voorkomen. Het is natuurlijk weekend, geen dierenarts te vinden.
Maar dan komt de reddende engel uit Italië. Hij kijkt er naar, vindt er nog een paar en kan ons geruststellen. Het is de mango-fly (tenminste, zo noemen ze de vlieg in West-Afrika) die eitjes legt op de huid van mens en dier. Vervolgens dringt het eitje door de huid en nestelt zich daar om te groeien. Als de longen volgroeit zijn komt de worm vanzelf naar buiten. Het is niet besmettelijk, het gaat niet verder het lichaam in en veroorzaakt enkel wondjes na het verlaten van de worm. Je kunt het niet voorkomen. Brown laat het zich allemaal welgevallen, ze lijkt de aandacht en het bevoelen van de huid wel lekker te vinden.
Wij vinden het al vies bij Brown maar de Italiaan had het erger meegemaakt. Een collega had zo’n worm op zijn eikel! Knijpen is dan niet de meest fijngevoelige oplossing; het smeren van vet (bijvoorbeeld Vaseline) op de pukkel is de juiste remedie, daardoor stikt de worm als het ware en komt vanzelf naar buiten. Wim wordt een beetje zenuwachtig van het verhaal en kijkt nog eens goed naar zijn eigen lijf.

Vrijdag 26 december 2003

Weer een dagje verder. Gisteren moest ik ophouden want we moesten de tent opzetten. Niet dat we bericht ontvangen hebben dat Rombout eerder komt maar er vindt een invasie plaats op de camping. Afgelopen week zijn er al wat nieuwe gasten gekomen, voornamelijk overlanders. Emma en Jasper zijn weer terug uit Nairobi, nu samen met Andrew, Angela, Justin en Becky. Allemaal Engels, allen in een Landrover. Ze maken een Landrover hoek, compleet met bordje; Landrover, no Toyota!. Een jong Oostenrijks stel, Chris en Tanja die in een rode, 4x4 Fiat Panda aankomen rijden! Vanuit Oostenrijk via Egypte, Soedan en Ethiopië.
Petje af, we blijven ons verbazen. Het voordeel dat ze hebben is dat ze weinig gewicht hebben, het nadeel dat ze heel weinig mee kunnen nemen. Geen tafel, visklapstoeltjes, 1 gasbrander enz. Maar ze doen het toch maar!
Ook nog twee vrachtwagens, afzonderlijk van elkaar, met Duitsers. Van een stel krijgen we een brief vanuit Malawi, welke ze meegenomen hebben voor ons. We krijgen de brief op Kerstavond, geadresseerd aan William en Monique, Truck Adventure. Ah, het is een aardige brief van Henderson, Duckhead. Dat was een verzorger op de camping op het Zombaplateu, Malawi. Hij was degene die voor ons bier, brood en andere verse producten vanuit het lager gelegen dorp meesleepte, zonder ons daarvoor extra te berekenen. Hij kwam met de bonnetjes aan: nu konden wij bepalen wat we hem konden geven als loon. De eerste keer dat we een Afrikaan tegenkomen waarbij we niet afgezet worden of moeten onderhandelen. En dan nu een brief. Even denk ik dat het hier toch begint; heeft geld nodig voor studie, zieke moeder, armlastige neef, gehandicapte schoonzus! Maar het is een aardige brief, hij denkt aan ons en heeft goede herinneringen aan ons verblijf aldaar. Natuurlijk een spreuk uit de bijbel (hij is erg godsig), maar enkel goed en liefs. Dit is het mooiste kerstcadeautje dat ik dit jaar ontvangen heb. Misschien willen jullie vanuit Nederland hem een mooie echt Nederlandse kaart sturen, met vermelding van onze namen en Truck Adventure. Het adres is; Henderson Kaliati, PO box 1391, Zomba, Malawi. Een kaartje, kleine moeite en eenvoudig vanuit Nederland.
De eerdergenoemde invasie bestaat echter voornamelijk uit Indiërs. Hele families bestaande uit minimaal 15 personen van uiteenlopende leeftijden. Allemaal met tenten, party-tenten enz. Van privacy hebben ze nog nooit gehoord; tenten, tafels en stoelen staan midden op het looppad. Dus als je naar de toiletten loopt (enkel om water te halen, met al die Indiërs is alles verder te vies om aan te pakken) moet je dwars door een kampement heen. Maar opschuiven ho maar. En van afstand houden hebben ze ook nog nooit gehoord; het liefst wordt het kampement op 10 centimeter van de buren gezet.
Vandaar dat wij snel het tentje opgezet hebben, om te voorkomen dat we Indische buren krijgen. Behalve het ontbreken van het privacy-gevoel, ze zijn te lui om 1 meter naar de prullenbak te lopen. Overal ligt zwerfvuil, zelf zitten ze er middenin.

Zaterdag 27 december 2003

Tja, moest ik weer ophouden. Nu omdat we bekende gezichten zagen; Arnout en Saskia. We hebben ze ongeveer een half jaar geleden in Mozambique ontmoet met hun in Zuid Afrika gekochte Landrover. Ondertussen zijn ze terug geweest in Zuid Afrika en via Namibië, Botswana, Zambia enz. hier aangekomen. Echter zonder auto want die staat net over de grens in Tanzania. Ze hebben (nog) geen carnet en konden de auto niet in Kenia invoeren. Backpackers zijn het geworden. Ze hebben een paar dagen doorgebracht met familie in een luxe hotel verderop, nu zijn ze hier voor de oliebollen met Oud en Nieuw. Nou, het komt allemaal goed uit, de tent staat al, de vriezer zit vol met vis, bier genoeg. Zo vieren we Tweede Kerstdag gezellig met elkaar. Verhalen, het dubbeldikke Kerstnummer van Vrij Nederland en gewoon Nederlands praten.
Hartstikke leuk en ondanks dat we wisten dat ze misschien langs zouden komen een enorme verrassing. Het is vreemd dat je met mensen, Nederlanders, die je eigenlijk bijna niet kent, zo snel goed kunt opschieten. Het maken van vriendschappen is tijdens het reizen veel eenvoudiger waarschijnlijk omdat je allemaal hetzelfde aan het doen bent.
De camping raakt ondertussen vol. De Rebellenclub (de 5 campinghonden, Miss Piggy is overreden) heeft een goede tijd, ze hoeven zelfs geen brood meer. Wie onverzadigbaar zijn, zijn de apen. Van die kleine aapjes met zwarte kopjes. Schattig om te zien, om ze te zien spelen, springen, vlooien en rondrennen. Minder leuk is het als je ze ziet rondgaan met mango’s, bananen en cashew noten. Het zijn kleine dieven, je moet ze donders goed in de gaten houden. Zelfs in de container komen ze naar binnen, via de deur of via de ramen. Een keer kwam ik rustig naar binnen en zag een bananenschil liggen op de grond. Op het aanrecht zat nog het aapje te peuzelen aan de tweede banaan. Ze doen het net als wij, het schilletje naar beneden trekken en de banaan weghappen. Ze zijn niet zo tam dat ze blijven zitten, deze schoot snel, met banaan, naar buiten. Ook een keer zag ik nog twee bananen op de grond liggen, we hadden er vier. Toch aardig van de nog onbekende aap dat hij er twee heeft achtergelaten voor ons! Bij de Engelsen in de Landrover-corner hebben de apen zich vooral tegoed gedaan aan zakjes cashew noten. Je kunt vaak niet snel of alert genoeg zijn. Schreeuwen of wild zwaaien helpt niet meer, een katapult soms. Maar het allerbeste is de ouderwetse bekende blaaspijp. Wim heeft er eentje gemaakt en schiet de apen van grote afstand uit de boom. Niet dodelijk gewond maar wel geschrokken en bang. Het helpt nu al als Wim met de blaaspijp over de camping loopt. Het heeft ons verrast; de blaaspijp is in Nederland algemeen bekend, elke jongen heeft er vroeger wel mee geschoten, elk meisje is er wel eens door geraakt. Engelsen, Australiërs, Amerikanen, Duitsers en Kenianen kennen het fenomeen niet, tot nu toe enkel de Oostenrijkers. Iedereen is verbaasd over dit eenvoudige doch effectieve wapen. Vooral de kracht waarmee de pijlen geschoten kunnen worden doet het. En Wim maar lekker spelen!
En het is net weer een kleine jongen. Bij de Engelsen heeft hij een bezoek gebracht met de plastic slang die we bij ons hebben. De meiden hebben de hele camping bij elkaar gegild.
Spelen met de Engelsen in het water met bal en band, hele dingen worden er gemaakt om doelen in het water te krijgen en te houden. Helaas is de wind de laatste dagen te sterk om met een bal te kunnen spelen.
Wim-knutsel noem ik hem ook wel. De barbecue is prachtig, het zonnezeil hangt prima op de bamboepalen uit Malawi, het windscherm werkt goed en de kaarsenhouders zijn leuk. Zo blijven we bezig. Ook hebben we een leuke kerstboom neergezet. Een soort dennentakken die we in het zand gezet hebben. Versierd met lege zee-egel huizen, afgebroken koraal, schelpen en zeebonen. En ’s avonds de gekleurde en knipperende lichtjes erin natuurlijk. Helaas dat het groen van de takken al heel snel bruin worden. In verband met de drukte halen we geen nieuwe takken uit de tuin van de buren.
En druk is het met de Kerstdagen.Op het strand ziet het zwart van de mensen, letterlijk en figuurlijk. Even Brown uitlaten over het strand kan met goed fatsoen niet. Waar ze allemaal vandaan komen of waar ze verblijven, we weten het niet. Het wordt wel een beetje onrustig op deze manier. Er zijn er veel te veel, van alle leeftijden en ze lopen overal. We worden door Idi, de campinggeld-ophaalman, gewaarschuwd dat we alles een beetje beter in de gaten moeten houden. Ook de nachtwacht Samuel, die met pijl en boog, heeft het erover; alles opruimen en de deur van de container kan vannacht wel openblijven, maar wel de trap omhoog doen.
Afgelopen weken was het rustig en herkenden we bijna elke lokale die hier rondliep. Maar nu zijn er veel, te veel. En de meeste slenteren gewoon, blijven hangen op het strand en kijken naar ons. We voelen onszelf in de dierentuin zitten.

Vrijdag 2 januari 2004

Gelukkig Nieuwjaar!
Wij hebben nu voor het derde achtereenvolgende jaar Oud en Nieuw gevierd in Afrika. En weer anders dan de eerste keer in Niger op een verlaten camping met twee Oostenrijkers, Maria en Roland, en dan vorig jaar in Velddrift met Alastair. De camping is na de kerstdagen wat rustiger geworden maar op Oudejaarsdag vindt er weer een invasie plaats van veelal Indiërs. Arnout en Saskia zijn ondertussen teruggekeerd naar Tanzania, nadat Arnout eerst nog de inhoud van onze computer geschoond en geordend heeft. Helaas hebben we niet de software (gestolen indertijd in Namibië) om het formaat van de foto’s te verkleinen zodat we sneller en meer kunnen sturen.
Nu zijn Wim en ik zijn weer samen, met Brown. Maar niet alleen!
De traditie wordt voortgezet; oliebollen bakken! Wim werkt zich in het zweet boven het hete vet maar de oliebollen zijn mjummie! Zelfs poedersuiker ontbreekt niet. Oudejaarsavond zijn we eerst samen en luisteren we naar het jaaroverzicht van de Wereldomroep. Altijd leuk en gelukkig werd de uitzending slechts 1 keer verstoord. De maand juli hebben we gemist.
Daarna naar de Engelse hoek, naar the thieving Monkeys want zo hebben ze hun geïmproviseerde pub genoemd. Helaas geen cashew nootjes dit keer. Zo’n avond duurt lang; we zijn het allemaal niet meer gewend om zo lang op te blijven. Het spelletje 21-en breekt de avond. Op rij noem je het cijfer, de richting kan veranderen naar gelang het aantal getallen iemand achtereenvolgend noemt, cijfers kunnen korte zinnen worden (the best 4x4, hetgeen Wim moeilijk zijn strot uit kreeg, beware of the cheeseheads, Rudi is drunk, Wim’s partypants enz.) Heel gecompliceerd zeker als er bij gedronken wordt. Want daar draait het natuurlijk om, als je de vergissing maakt of op 21 uitkomt moet je drinken. Wim doet mee met rum-cola. Hij lijkt de smaak te pakken te hebben, aan het eind drinkt hij zelfs pure rum!
Even voor twaalf begint het aftellen. Het strand is vol, vol met toeristen en lokalen. En dan knalt de champagnekurk, wordt er overal gezoend en vliegt duur en groots vuurwerk in de verte (Mombassa en Diani) de lucht in. Wij hebben geen vuurwerk meer, enkel twee strijkers. Jasper heeft nog een zelfmaakbom gemaakt maar daarmee wint hij geen prijzen.
Dan moet er nog een robbertje gevochten worden, ze willen Wim in zee gooien. Dat was wel te verwachten want het Engelse kamp zint op wraak voor alle geintjes die Wim met ze uitgehaald heeft. Het lukt ze niet om hem het water in te krijgen en ze blijven in het zand stoeien. En Wim kan het weer niet laten terwijl hij met zijn kont in de buurt van het gezicht van Andrew ligt; even een windje……… Ik wacht met spanning af want wraak zal er komen.
Nieuwjaarsdag zijn we ook met traditie begonnen, een Nieuwjaarsduik! En vanavond eten we zuurkool met rookworst van Unox!
We hebben hier een Duits stel ontmoet, Nadia en Michael. Ze hebben er slechts 7 weken overgedaan om vanuit Duitsland hier naar toe te rijden. De route die ze genomen hebben is Turkije, Syrië, Jordanië, Saoudi Arabië, Soedan en Ethiopië. Het klinkt ons goed in de oren, nu weten we tenminste dat er vanuit Port Sudan regelmatig een ferry gaat waar een vrachtwagen op kan. Ook de prijs lijkt mee te vallen, dit in tegenstelling tot de kosten van Egypte. Nee, jullie hoeven nog geen welkom-thuis-feestjes te organiseren en ballonnen te blazen. Het laatste plan is dat we naar Nederland komen dit jaar. Voor korte tijd, in de zomer/nazomer. We willen wat aan de truck opknappen en hem te koop zetten. Dan zijn er weer opties, maar zeker is dat we willen blijven reizen. Met de truck overwinteren in Marokko in afwachting op kopers lijkt ons eerst wel wat. En dan? Met een 4x4 auto op pad? Waarnaar toe? Dat is allemaal nog onduidelijk, we hebben ook rekening te houden met Brown want hoe leuk Australië ook lijkt, dat gaat niet met Brown in verband met quarantaine.
Nogmaals, het zijn allemaal plannen, ook de komst naar Nederland. Blijf de website maar volgen, dan blijven jullie op de hoogte.
De mobiele telefoon lijkt niet zo goed te werken, we hebben op deze telefoon slechts 1 berichtje vanuit Nederland ontvangen voor een Nieuwjaarsgroet. Ron, Ingrid, Kim en Rick, jullie ook de allerbeste wensen.
Nu is het wachten op Rombout, morgenavond komt hij aan in Mombassa. Wim gaat hem ophalen met de taxi terwijl ik met Brown het welkomstcomité vorm op de camping. Altijd spannend, altijd leuk en hopelijk ook lekker!
Heel veel liefs, dikke zoenen en tot………
Wim, Monique en Brown (die ondertussen geen last meer heeft van de Mango-fly maar wel onder de teken zit)