En we staan nog steeds in Jinja, nog steeds in de achtertuin van Leslie. Op het groene gras, bomen rondom, voorzien van water en elektra en bezoek van vele vogels.
Tja, wat is er afgelopen maand gebeurd. Enerzijds niet zo veel, we hebben met de truck geen meter gereden, anderzijds genoeg voor de toekomst.
We hebben geen tochtjes gemaakt, nog geen gorilla’s gezien of andere spannende avonturen beleefd. We hebben bezoek gehad, zelfs 2 keer van Arnout en Saskia. De Nederlanders met wie we Kerst op Tiwi Beach gevierd hebben. Ze hebben hun Landrover op Nederlands carnet kunnen krijgen en gaan terugrijden naar Nederland. (Is er iemand geïnteresseerd in een leuke landrover op Zuid Afrikaans kenteken? De auto is volledig uitgerust om overland te reizen. Medio dit jaar is de auto terug in Nederland. Goed om mee naar Zuid Afrika te reizen en daar weer te verkopen. Huidige eigenaren zijn volledig betrouwbaar! Laat het ons weten (ook als je meer informatie wilt).
Voordat Saskia en Arnout bij ons aankomen zijn ze door Rwanda gereisd wat een ingrijpende trip geweest is. Het is slechts 10 jaar geleden dat de volkerenmoord onder onze ogen plaatsvond en de gevolgen zijn nog overal te zien. Na slechts 1 nachtje vertrekken ze weer voor een vakantie samen met de ouders van Saskia die in komen vliegen. Oh, wat is dat toch fijn als er mensen overkomen! Na 2 weken zijn Saskia en Arnout terug. Met Nederlandse kranten, boeken en een puzzelboekje (word ik helemaal gek van, dwangmatig gedrag, de hele tijd puzzelen, maar wel leuk voor een paar dagen. Ik lijk het ook weer een beetje verleerd te zijn, sommige woorden duren erg lang....... In ieder geval een goede oefening want het is hier enkel Engels). En wat helemaal lekker is: chocoladehageltjes!!!!!!!!!!!!!!! Een heel pak! Voor ons alleen!!!!
Arnout en Saskia vertrekken al weer na 1 nachtje, ze gaan op weg naar Nairobi om vervolgens naar het noorden af te reizen. Plan is via Soedan, Egypte en Lybië. We zijn benieuwd en blijven ze volgen!
Dan krijgen we ook nog Sjaak, Jennie en de kinderen Niels en Marian op bezoek. Ze wonen en werken sinds jaren in Kampala. We zijn hun eerder tegengekomen in Malawi en kregen toen al de uitnodiging om langs te komen als we ooit in de buurt zouden komen. Toen nooit gedacht dat we naar Oeganda zouden gaan. Maar nu zien we elkaar dan toch weer. Sjaak is ook een Zeeuw dus al snel is het gesprek tussen de mannen niet meer helemaal te volgen. Het is heel prettig om hier, waar we tussen de Australiërs en Nieuw Zeelanders zitten, een Nederlands contact te hebben. Conversatie (afgezien van het Zeeuws) is zo eenvoudig. We leren dat we in Kampala eigenlijk alles kunnen krijgen (behalve natuurlijk hageltjes); Nederlandse kaas, vleeswaren, goed brood, vers vlees en groente enz. Helaas voor ons dat we in Jinja zitten...
Maar ondertussen leren we. Hier in Jinja is geen grote supermarkt, het zijn allemaal kleintjes met elk eigen spullen. Zo heeft de een kaas (niet slecht, kan beter), de ander ingevroren vlees, de ander bacon en salami, daar kun je weer redelijk brood kopen enz. Natuurlijk allemaal zolang de voorraad strekt. Uiteindelijk lukt het allemaal wel met die boodschappen en als je het eenmaal weet is het eigenlijk ook wel leuk. Alle winkeltjes worden geleid door Indiërs, iets wat we ook overal in Kenia en Tanzania gezien hebben. Ze hebben toch meer handelsgeest dan de lokale bevolking. Het is indrukwekkend om te zien wat de Indiërs weer voor elkaar hebben; in de tijd van Amin zijn ze allemaal het land uitgezet. Nu zijn ze terug in grote getale en drijven handel als nooit te voren.
De lokalen hebben ook winkeltjes. Dit zijn meer kotjes, stalletjes die overal langs de weg staan. Met allemaal zakjes wasmiddel, bananen, tomaten en Blue Band. Het aanbod is gering, het zijn vaak vrouwen die op deze manier wat bijverdienen.
De mannen lijken wat bij te verdienen door zich uit te lenen als fietstaxi. Deze jongens staan op elke hoek van de straat, je hoeft nooit lang te wachten. Nog steeds vind ik het zalig om in de ochtendzon achterop een fiets, op een zacht kussen te zitten. Rustig kijken naar de huizen en huisjes hier in Jinja. Sommige zijn prachtig, groots en koloniaal. Helaas niet allemaal even goed onderhouden. In het centrum staan kleinere huisjes, veel met leuke geveltjes. Als ze hier nog eens aan stadsrenovatie gaan doen, dan wordt Jinja een monumentale stad. Gelukkig zijn ze wel bezig met verbetering van de wegen.
Er zijn hier redelijk wat blanken. Veel zijn verbonden met kerkelijke organisaties. Een heel ander soort mensen dan waar wij mee omgaan; bijna allemaal ex-overlandtruck drivers of guides. Wel een leuk stel met elkaar, gemakkelijk en gezellig. Zo had ik anderhalve week geleden een vrijgezellenavond. Ik kende ze niet allemaal maar dat mocht de pret niet drukken.
Met busje opgehaald en vervolgens naar een oud koloniaal huis van een vriend waar we op het balkon, met uitzicht op het Lake Victoria een gezellig samenzijn hadden voor het eten. Eten elders en vervolgens met busje naar de 8 kilometer buiten Jinja gelegen camping. En toen ging het busje weg. Een aantal van de meiden verblijven op de camping, een paar moeten terug naar Jinja. Je voelt het al aankomen. Uiteindelijk is er eentje naar huis gelopen! (wilde man niet bellen of zo en niet langer wachten). Samen met Fiona en Catherine zou ik meerijden met Hannah. Echter laatstgenoemde was zo dronken dat Fiona en ik na 3 kilometer (en een aantal keer de berm) uitgestapt zijn (Catherine lag te slapen op de achterbank). Daar stonden we dan, half 4 ’s nachts op een onverharde, stille weg met nog 5 kilometer te gaan naar huis. Gelukkig biedt telefoon de uitkomst; Colin komt ons halen in de Kever van Leslie. Ondertussen zitten Fi en ik lekker in de berm, te kijken naar de sterrenhemel en te genieten van de stilte. Uiteindelijk komt alles goed. Iedereen is veilig thuisgekomen. En ik heb weer wat sociale contacten gelegd. Wat ik geleerd heb (nee, niet zoiets als drank maakt meer kapot of zo) is dat het hier veilig is op straat, zelfs midden in de nacht. Een groot verschil met Tiwi Beach waar je niet eens op de dag over de onverharde weg kunt lopen zonder dat je beroofd wordt!
Nou dit waren zo’n beetje de hoogtepunten van ons verblijf hier. Nu over naar de toekomstplannen. Zoals gezegd in het vorige verslag willen we land kopen gelegen aan de rivier de Nijl. En dat willen we nog steeds, we zijn er druk mee bezig. En dan te zijner tijd iets gaan doen met toeristen.
We zijn begonnen met het indienen van een voorstel voor een bedrijf. En dat is geaccepteerd wat inhoudt dat Wim en ik directeur zijn van Silverback Adventures Ltd. Een bedrijfje met als doel het vermaken van toeristen. Kosten ongeveer 350 Euro. Maar dan kun je wel weer wat, zoals een zakelijke bankrekening openen. Dat hebben we ondertussen ook gedaan. Hier in Jinja bij Orient. Helaas hebben ze geen Rabo. Orient is gelieerd aan de Citibank in Amerika en Europa. Waarom deze bank en niet een van de andere 10? Enkel omdat andere blanken deze bank gebruiken en er tevreden over zijn. En omdat we geïntroduceerd moesten worden anders kom je er niet bij.
Ook hebben we een postbus hier in Jinja. We doen dat samen met Fiona, Colin en Kathy, degenen die ook land kopen naast ons (handig voor de toekomst, 1 iemand speelt voor postbode). Postbodes kennen ze hier niet, alles gaat per postbus. Ons toezendadres voor allerhande spullen, cadeautjes, voedselvoorraden enz. is: PO Box 486, Jinja, Uganda.
Laat maar komen!
Nou, het bedrijf is er, de bankrekening en de postbus. Nu nog het land. Tja, dat is een heel verhaal. We doen het niet via een makelaar, dat is niet echt nodig hier. Wij doen het via de lokale chief. Die kent alle mensen van het land en kent het land. Via Moses, de lokale chief is contact gelegd met de diverse eigenaren. Ter introductie; Moses is een man met aanzien binnen de kleine gemeenschap. Hij spreekt goed Engels, is opgeleid en wil ons daar graag hebben want dat geeft hem nog meer aanzien. We hebben voorgesteld om land te kopen, daar tegenover staat dat we zullen zorgen voor een goede toegangsweg, watervoorziening zodat de mensen niet meer naar de Nijl hoeven af te dalen met jerrycans, en te zijner tijd toegang tot het elektriciteitsnet. En natuurlijk kunnen we ook kleinschalige werkgelegenheid bieden; mensen om te helpen met het land, het hekwerk, de bouw van huizen enz. Later hebben we natuurlijk een tuinman, bewaker, wasvrouw, kok, en nog veel meer nodig. Gemiddeld dagloon voor ongeschoold werk is 1,5 Euro per dag! Kun je zelf niet voor tuinieren, opletten, wassen en koken.
Nou, Moses dus die voor ons als intermediar optreedt. We hebben hem nodig want veel eigenaren spreken geen Engels en onze kennis van de lokale taal is nog te gering om gedag te zeggen, laat staan onderhandelingen te voeren over verkoop van grond. En hij heeft het vertrouwen van de mensen.
We zijn allemaal bij elkaar geweest voor een bespreking. Die vond plaats bij Moses. Die heeft plek onder mangobomen en tussen de bananenbomen, een plek waar ook onderlinge geschillen worden uitgevochten. Gewoon buiten, op wiebelige bankjes, kippen en geiten rondom. Maar het is manier waarop het hier gaat, je kunt de eigenaren niet meenemen naar de advocaat in de stad, ze willen op een vertrouwde plek zijn. Het is een vreemde ervaring voor ons als blanken. Natuurlijk krijgen wij de beste stoelen. We verstaan helemaal niets van de conversatie, maar we blijven glimlachen en wachten geduldig op de vertaling. Dan komt er een echt oude vrouw aangekropen van achter de bankjes, gewapend met een loopstok gemaakt van een stam. Ze loopt krom, bijna op handen en voeten. Ze neemt plaats voor de advocaat en de lokale chief, op de rode aarde. Dan begint ze. Ondertussen kijkt ze ook naar ons en wij, ach wij blijven glimlachen want we snappen er toch niets van. We merken aan stemverheffingen en gezichtsuitdrukkingen dat deze vrouw toch wel wat te vertellen heeft, echter ze lijkt niet echt serieus genomen te worden. Hier en daar wordt wat gegiecheld. Uiteindelijk moet ze verkassen, terug achter de bankjes, in de hoek. Het duurt even totdat het tot haar doordringt want ze blijkt nogal doof te zijn. Later begrijpen we dat ze formeel eigenares is van een stuk land waar we over praten. Alhoewel er niets officieel op papier staat heeft ze het stuk grond van haar broer gehad toen deze man nog in leven was. Haar neef (zoon van de oorspronkelijke eigenaar) lijkt haar buitenspel te willen zetten bij de verkoop van land. Maar daar is ze het duidelijk niet mee eens! Gelukkig heeft de lokale chief van alles in de boeken staan en komt het allemaal goed!
Ook de verdere ontwikkelingen verlopen her en der wat stroef. We hebben een landmeter ingeschakeld die voor ons aan het werk gaat. De landmeter heet Josef. Hij is gepensioneerd staatslandmeter (ik weet niet hoe oud hij is maar hij is niet ouder dan 50, schat ik) en probeert nu een eigen bedrijf te beginnen in landmeten. Het is een aardige man en spreekt goed Engels. Hij gaat meestal gekleed in een kleurig lokaal hemd boven zijn broek. Een aktetas of theodoliet heb ik nog niet bij hem gezien, wel een zelfmaak, katoenen, schoudertasje met daarin volgens mij weinig. Wat moet Josef voor ons gaan doen (voor een omgerekende prijs van 625 Euro!); uitzetten van grenzen zodat we een beetje kunnen zien waar we het over hebben. Het is geen Nederland, geen vlak land, geen ruilverkaveling. Het loopt schots en scheef (natuur), we hebben te maken met de waterlijn van de Nijl (geen kanaal maar een grillige rivier) en natuurlijk de afdaling naar het water toe.
Op het land zelf staan her en der wat gewassen (cassave, aardappelen, suikerriet enz) en wat bomen (bananenbomen, mango, jack fruit). Een ongeregeld zooitje in onze ogen, wij houden tenslotte van orde, netheid en overzichtelijkheid. Maar daar hebben we de landmeter voor. Helaas verricht deze aardige man zijn taak niet helemaal zoals wij het voor ogen hebben. Wat we uiteindelijk willen (en wat ook besproken is), is een goede kaart van het land met daarop de afstanden, oppervlakten en grenzen van de percelen. En lijnen op het land zodat we kunnen zien hoe groot de betreffende percelen zijn en hoeveel bruikbare grond er overblijft (je verliest bouwgrond door de ongelijkheid van het land en door de oever met de Nijl, je mag binnen 50 meter vanaf het water niet bouwen).
Het duurt 2 weken voordat we een redelijke kaart hebben (heeft hij opgehaald in Entebbe) en die lijnen in het land kan ik nog steeds niet zien. Als we dan weer eens organiseren dat we met elkaar over het land gaan lopen om te kijken, samen met de landmeter, raakt de arme man bijna verdwaald. Wim en Josef staan allebei verwoed te wijzen op de kaart. Hier staan we! Nee, hier staan we! Nee! Nee! Uiteindelijk heeft Wim gelijk en lijkt Josef (oeps, zijn meetlat ook nog vergeten) niet te weten waar hij is en waarover hij praat. Later gaan we gewapend met een verfspuitbus op pad en wordt het allemaal wat duidelijker. Ik ben net als Josef, ik heb geen richtingsgevoel en als ik denk een grens op de kaart te volgen, lopen we toch weer over een andere grens......
Maar goed, we hebben een goede kaart (hadden we misschien zelf ook kunnen zoeken in Entebbe) en we weten nu hoe het land er uit ziet en hoeveel we denken nodig te hebben en denken te willen leasen.
We hebben nog wel omgerekend 250 Euro betaald ter compensatie van gewassen welke vernietigd zouden zijn door de werkzaamheden van Josef. We hebben betaald (goodwill) maar realiseren ons dat we weinig gezien hebben van omgekapte gewassen (veel grenzen zijn looppaden) en dat het achteraf wel veel is. Voor dat bedrag kun je hele velden omkappen!
Ondertussen hebben we Moses verder aan het werk gezet; er moeten eigendomsbewijzen naar de advocaat toe. Tja, dat is ook allemaal anders dan thuis. Officiële eigendomsbewijzen zijn er bijna niet. Veelal zijn documenten opgemaakt in het bijzijn van de lokale chief, compleet met vingerafdrukken. Dit is rechtsgeldig voor hier, in onze ogen gewoon een vodje met vlekken. De lokale chiefs houden alles in minuut bij, dus het is niet helemaal waardeloos. En ook de advocaat neemt er genoegen mee, het is een normale gang van zaken. De kosten voor officiële eigendomspapieren zijn eenvoudigweg te hoog voor de mensen, dat kunnen ze niet betalen. En als het dan goed gaat via de lokale chief, ach waarom dan ook niet. Zij hebben er geen problemen mee, enkel wij. En wij willen alles officieel, alles zoals het thuis ook zou gaan. Elke dag worden we weer geconfronteerd met het feit dat dit Afrika is!
Dan de advocaat. We hebben Onesmus (zo heet hij met zijn voornaam, de achternaam is te moeilijk), een klein, mager mannetje. Hij heeft ons en Colin al geholpen met het laten registreren van onze bedrijven en hij heeft ervaring (wordt gezegd) in het afhandelen van zaken met betrekking tot land. De advocaat heeft kantoor in een oud, vervallen pand in de stad. Het meubilair zou het goed doen op de brandstapel, archiefkasten zijn er niet, bureau ligt vol met papieren, telefoon niet te zien, laat staan secretaresse. Telefonisch enkel te bereiken via zijn chauffeur, die nogal vaak de telefoon uitzet. Maar, je kunt elk moment van de dag er naar toe. Als Onesmus er is, staat hij je gelijk te woord. Ook al zit de wachtkamer vol en zitten en klanten in zijn werkkamer met wie hij bezig is. Het zal allemaal wel horen zo.
Ondanks de eerste indruk die je krijgt van de man, lijkt hij toch goed zijn werk te doen. Soms lijkt het of hij niet goed luistert, of hij met zijn gedachten elders is en mompelt hij iets onverstaanbaars. Maar uiteindelijk lijkt hij precies te weten waar het over gaat, hij loopt dan een aantal stappen voor op ons. Er gaat toch heel veel om in dan kleine, beetje onbenullige koppie van hem. Het ontbreekt ons niet aan vertrouwen in deze man. Echter, totdat iemand ons er op wijst dat deze advocaat een aardige man is, goed in zijn werk is, graag een biertje lust (waar laat hij dat?) en diep in de schulden zou zitten. Enneh, heeft hij wel zijn licentie om een advocatenpraktijk uit te voeren. Er moet namelijk elk jaar een aanvraag gedaan worden en daarvoor moet betaald worden. Als onze Onesmus dat niet heeft is alles wat we met hem willen gaan doen met betrekking tot het land, ongeldig. Oeps. Maar hij is vaak niet aanwezig omdat hij dan bij de rechtbank in Jinja of Kampala is. Zegt niet alles, vraag maar naar zijn licentie. En daar gaan Wim en ik. Een beetje beschaamd want het is een teken van wantrouwen. Wim praat over een stille partner in Europa die dat gevraagd heeft vanwege eerdere fiasco’s om die reden. Tussen alle stapels papieren haalt Onesmus een certificaat, een licentie. Het is echter de licentie van 2003, weliswaar afgegeven in april 2003, maar toch. Waar is die van 2004? Nog niet binnen, Onesmus laat ons wel de aanvraag zien voor de nieuwe licentie, brief gedateerd februari 2004. Het lijkt erop dat er niets mis is, maar we zijn nog niet helemaal overtuigd. (Wim en ik dachten beide dat Onesmus aan het bibberen was toen hij tussen de papieren aan het zoeken was.) De volgende dag gaan Wim en ik naar een andere advocaat in de stad. Een veel mooiere, duur meubilair, computer, secretaresse enz. We vragen een soort second opinion over landoverdracht en terloops ook maar naar zijn licentie. Hetzelfde verhaal als Onesmus, echter hij heeft al wel zijn nieuwe voor dit jaar. Net afgegeven, de inkt lijkt nog nat te zijn.
Ondanks dat we niet voor 100% overtuigd zijn dat Onesmus zijn bewijs heeft voor 2004, laten we het hier bij zitten. We hopen dat zijn nieuwe licentie snel komt.
We hebben met elkaar afgesproken dat we alles goed en eerlijk willen doen. Alles officieel via een advocaat, eerlijk tegenover de eigenaren en omwonenden. Uiteindelijk natuurlijk enkel voor ons zelf, we willen ons indekken tegen zaken die we kunnen voorkomen. Maar niet alles gaat zoals bij ons, er is niet altijd duidelijkheid. De een weet dit, de ander wijst op dat. Het is hollen of stilstaan. De ene dag is er rust in de tent, dan moet er de volgende dag weer snel ergens naar toe gegaan worden om iets te regelen of na te vragen.
We hebben diverse bijeenkomsten. Zelfs de advocaat gaat mee naar de vergaderplek van Moses. Iedere keer lijkt er weer iets anders tussen te komen, we lijken niet op te schieten. En dan moeten we opeens! We horen dat er land opgekocht wordt door een makelaarskantoor uit Kampala in opdracht van blanken. Grof geld wordt er geboden en veel sneller dan wij dat kunnen want wij willen het tenslotte allemaal officieel en op papier.
Ondertussen is Leslie afgehaakt. De prijs wordt toch te hoog. Niet voor het land, maar wel voor de verder investeringen, elektra, water, toegangsweg etc. Helaas voor ons, weer eentje minder om deze kosten mee te delen. Ook jammer, maar wie weet in de toekomst.
Door het afhaken van Leslie kijken Wim en ik naar naastgelegen stuk grond dan waar we in eerste instantie voor gingen. We willen grenzen aan Fiona, Colin en Kathy (ook al zijn we niet zeker van Kathy, of dat ze wel doorgaat met alles). Uiteindelijk besluiten Fi, Colin, Wim en ik om 3 aangrenzende stukken land te kopen. Kathy kan dan later altijd ingepast worden. Dus, 2 stukken voor Fi en Colin (totaal 7,3 acre) en 1 stuk voor Wim en mij (4,1 acre). We gaan voor grotere stukken dan eerste instantie gedacht. Ook meer landinwaarts want de eigenaren willen de percelen niet opsplitsen.
Gisteren waren we zover dat we overeenstemming over de prijs hadden, een bijeenkomst georganiseerd met de overblijvende eigenaren en de advocaat en de papieren. Helaas, helaas, het ging weer niet zoals gehoopt. De eigenaren in hun beste kledij, de vrouwen werkelijk in enorme stijve lappen en brede banden om hun middel, pofmouwen en gepoetste schoenen. Wij, de wazungu’s in korte broeken, vieze schoenen enz. Verschil zal er altijd blijven!
Wim was de advocaat gaan halen omdat de bespreking elders plaats zou vinden. Een half uur van te voren was hij nog niet eens begonnen aan het papierwerk! En het kantoor zat vol met mensen! Maar, hij zou komen, hij komt! Na een half uur gaan Colin en ik maar eens kijken. De meeste klanten zijn verdwenen, Onesmus is druk aan het schrijven. Hij komt, hij komt zo!
Ondertussen zitten we daar te wachten met elkaar, een beetje gespannen. Converseren gaat niet echt door de taalproblemen. En dan komt Onesmus eindelijk. Hij heeft nog niet alle papieren en gegevens. Hij vraagt her en der wat en voordat we het weten is hij weer verdwenen. Maar, hij komt terug! Na een uurtje wachten is hij er eindelijk, met getypte aktes en alles. De spanning stijgt. Maar dan komt de catch!
Een eigenaar van Fi en Colin kon niet aanwezig zijn, maar het land zou al wel voor hun zijn (dus geen angst voor die opkopende, nietsontziende makelaar), de andere eigenaar was niet gemachtigd. Het is haar land, maar haar man moet er ook voor tekenen en die zit net weer in Nairobi. Dan is er nog hoop voor ons maar al snel valt die in duigen. In de akte staat dat er betaald is. Dus we hadden dat geld (zoals gebruikelijk in Nederland) moeten hebben, cash of cheque op moment van tekenen. Ondanks dat we iedere keer en tegen iedereen gezegd hebben dat we het geld vanuit Europa moeten laten komen en dat we dat pas doen zodra er overeenstemming is. Want we gaan toch niet op voorhand geld overmaken als we niet zeker zijn van een koop. Aanbetaling contant zouden we kunnen doen. Niemand heeft indertijd gereageerd, maar nu is dit weer een oponthoud. Er wordt een nieuwe afspraak gemaakt voor ergens volgende week. Ondertussen heb ik gevraagd het geld over te maken naar onze nieuwe bankrekening hier in Jinja. De man uit Nairobi komt over volgende week. En de derde eigenaar zal er ook zijn.
Zo gaat het nu al een paar weken, denk je dat je weer een stap verder bent, dan val je weer een stap terug. We zijn er nog niet, maar het komt nu wel akelig dichtbij. We juichen nog niet, integendeel we zijn bang dat het misschien straks toch allemaal aan onze neus voorbij gaat.
Maar, ik heb de verkoopakte gezien, zelfs gelezen dus er is hoop. En als het dan lukt, dan kunnen we enkel maar lachen om deze gebeurtenissen.
Jullie zijn nieuwsgierig naar prijzen? Kan ik wel vertellen, we hebben weinig geheimen voor elkaar. In allereerste instantie werd er gesproken over (en nu moet ik weer gaan omrekenen) 680 Euro per acre. Een acre is 40 bij 100 meter, 4.000 m2. Nou, dat was toen, nu is het anders. Wim en ik gaan voor 4550 Euro een stuk land leasen van 4,1 acre. We leasen het land voor 10 miljoen Ugandese shillingen. Fi en Colin betalen voor een stuk van 2 acre 7,2 miljoen en het andere stuk, 5,3 acre 17 miljoen. Te ingewikkeld? Inderdaad, de prijzen zijn verschillend. Wim en ik betalen 1.110 Euro per acre, Fi en Colin voor de een 1.650 Euro per acre, de andere 1.450 Euro per acre. Waarom dit prijsverschil? Verschillende eigenaren, verschillende prijzen. En misschien zouden Fi en Colin nog wel kunnen onderhandelen, maar we zijn bang voor die makelaar. En als zij niet gaan, dan gaan wij ook niet. Het is alles of niets en ik ben blij dat Fi en Colin deze bedragen geaccepteerd hebben.
Volgens eigen laatste berekeningen betalen Wim en ik 27 Eurocent per vierkante meter
(1.140 Euro voor 4000 acre, ik hoop dat we het goed berekenen). Dit is uiteraard zonder verdere kosten, zonder landmeter, advocaat en hier en daar extra kosten voor bv. compensatie, telefoonkosten voor Moses, vervoerskosten voor de eigenaren en latere kosten voor het op naam zetten bij het kadaster. Maar, ik geloof dat grond in Nederland iets duurder is.
Leasen? Niet kopen? Helaas, dat is hier in Afrika meestal. Als buitenlander kun je eigenlijk geen grond kopen, enkel leasen. We willen gaan leasen voor 49 jaar, met een eenmalige betaling dus geen jaarlijkse bijkomende leasebedragen. 99 jaar kon geloof ik ook, maar dat duurt te lang voor ons, dat halen we toch niet.
Verder weet ik even niet meer te vertellen over dit alles, maar als er nieuwe ontwikkelingen zijn horen jullie het vanzelf.

Huishoudelijke mededelingen:
We zijn bereikbaar op diverse manieren.
- sms via satelliettelefoon; ga naar http://www.satcomms.com/sms/index.php en gebruik nummer 00881631469479
- bellen via de mobiele telefoon: 00256-78-392347
- post via: PO Box 486, Jinja, Uganda.

Sms sturen via de mobiele telefoon lukt nog niet, dit heeft te maken met afspraken tussen de Nederlandse en Oegandese telefoonmaatschappijen. Het bellen via de mobiele telefoon gaat goed, snelle en heldere verbinding. Voor ons zijn de kosten 70 Eurocent door de weeks en 45 Eurocent in het weekend. Volgens mij kunnen jullie vanuit Nederland ook redelijk goedkoop bellen (ik weet nog dat er iemand was die voor 0,25 Euro kon bellen naar Zuid Afrika, via zo’n via-via telefoonmaatschappij. commentaar webmaster: ca. 0,18 Euro/min. via Budget Phone...). Dus laat wat van jullie horen!
De e-mail gaat hiervandaan redelijk goed en is goedkoop. Echter mijn hotmail lukt niet altijd. We zijn van plan om een nieuw e-mail adres te openen en dan de anderen allemaal te laten vervallen (hoeven we ook niet 3 e-mail adressen te openen om al jullie berichten te lezen).

Verder alles goed. Wim is net terug na een dagje Kampala, kijken voor een auto. Deze keer geen succes, maar we blijven rondkijken.
Met Brown gaat alles weer goed. Ze lijkt genezen te zijn van al die wormen. Ze eet goed, speelt leuk en is nog steeds in voor eten. We geven haar nu elke dag rundvlees of kip wat we dan even koken. Dat halen we weer op de markt voor omgerekend 3,00 per kilo. Ook hierbij zou de keuringsdienst van waren weer gillend weglopen, maar er is niets mis mee. Tenminste tot nu toe. We kopen er ook maar vlees voor ons zelf, vroeg in de ochtend, iets duurder want we willen enkel filet, we maken er gehakt van. Het vlees in de winkeltjes is van minder betrouwbare kwaliteit; meestal ingevroren en als je weet hoe het hier soms gaat met de elektriciteitsvoorziening dan vertrouw je dat ingevroren product niet meer. Helaas lukt het ons nog niet om er een lekkere steak van te maken, het is nogal taai. We blijven proberen, sudderen, marineren enz.
Verse groente is aanwezig, echter niet het assortiment zoals in Nederland. Maar de prijzen zijn ook anders; (in oude centen) tomaat of ui fl. 0,05 per stuk. Ananas 0,20. Knoflook 0,20. Sperziebonen 1,00 per kilo. Verse doperwtjes (gepeld waar je bij staat) 4,00 per kilo. Courgette ongeveer 40 cent, paprika een dubbeltje enz. Kun je nog eens een tas vol halen voor weinig. Net heeft Wim verse paddestoelen meegenomen vanuit Kampala. Geen gewone champignons maar van die witte vleeschampignons, 4,50 per kilo. Helaas heb ik hier nog geen verse asperges gezien (ze zijn er wel in Kampala). Oh, ook Wim zag verse mosselen uit Frankrijk voor 25,00 per kilo. Hij heeft ze niet meegenomen want volgens hem waren ze niet zo heel erg vers meer, en wie kan het beter weten dan mijn mosselman? Maar, het geeft wel aan dat we hier niet hoeven te verhongeren.
Ander onderwerp. Zelf zit ik her en der onder de bulten. Van die grote, warme en opgezette schijven. Die krijg ik van behalve de tse tse vlieg ook van een soort vliegende mieren die hier bij Leslie uit de bomen vallen. Auw, jeuk, pijn en een soort misvormde ledematen (dubbeldikke knie of arm). Maar, we kloppen het af, nog steeds geen malaria terwijl we toch al 2,5 jaar door Afrika reizen zonder malariatabletten! Helaas zullen er straks bij ons stukje land wat meer muskieten zitten omdat we dichter bij water zijn. Trouw blijven we onder het muskietennetje slapen en smeert Wim zich elke avond netjes in.

Het weer hier is goed. Afgelopen week hebben we last gehad (wat is last?) van de woestijnwind en de orkaan bij Madagascar. Geen zon of bewolking maar net of er een grijze sluier voor de zon zit, een soort hoge mist. Geen verkeerd weer, temperatuur blijft goed.
Dan is er weer regen, voorafgegaan door donder en bliksem. Prachtig. Het regenseizoen komt er aan, misschien is dat de reden dat er nu zoveel onweer is. Elke dag is het weer raak, het is zo mooi, zo indrukwekkend. Bliksemflitsen aan alle kanten, elk moment. Ik moet er niet aandenken hoe het zal zijn als, als we straks op ons landje zitten met vergezicht.
Al met al is het hier droog op de dag, ’s nachts af en toe regen maar wel vaak onweer, overdag warm en zonnig. Op dit moment even iets te warm, tegen de 37 graden! Altijd korte broeken weer! Niet dat we bruin worden want we proberen vooral zo veel mogelijk uit de zon te blijven. Tja, daar komen jullie aan met een flauw voorjaarszonnetje!

Oja, Oeganda. Waar kennen we dat ook al weer van? Is dat niet van die menseneter Amin? Die slechte Obote? Inderdaad, maar die twee zijn allang verdwenen van het strijdtoneel, Amin is ondertussen al een tijdje dood.
Oeganda is een redelijk stabiel land. Museveni is momenteel aan de leiding en hij doet het goed. Geen praktijken zoals Mugabe of Arap Moi. Een ander verhaal echter is dat er in 2006 nieuwe verkiezingen plaatsvinden. Dan begint misschien het gedonder maar dat is in de toekomst. Oeganda doet het nu goed en we hopen maar dat de mensen niet terug willen naar tijden van Amin en Obote.
Wat wel speelt is de LRA, Lords Resistance Army, het bevrijdingsleger van de heer. Drie weken terug heeft er zich een ware slachting afgespeeld in het noord-oosten van het land. Tweehonderd onschuldige mensen zijn op beestachtige wijze afgeslacht door dit leger. Helaas is het regeringsleger (door allerlei idiote omstandigheden) niet in staat geweest om dit te voorkomen. Iedereen weer in paniek, zelfs de VN. De LRA is een probleem hier. Het is een klein guerrillaleger zonder een duidelijk politiek programma. Van de leider, Koni, wordt gezegd dat hij gestuurd wordt door hogere machten. Maar wat hij nou eigenlijk wil is niet duidelijk. Net zo min als hoe groot dit leger is. Er wordt gesproken over 200 man, terwijl we ondertussen al gelezen hebben dat er 250 soldaten van de LRA gedood zijn?!? Ook lezen we iedere dag in de krant de afgrijselijke verhalen van kinderen die ontvoerd zijn en opgenomen worden door de LRA. Kindsoldaten die de meest afgrijselijke dingen moeten meemaken.
De LRA lijkt zijn basis te hebben in het zuiden van Soedan. Gelukkig is er nu overeenstemming bereikt met de regering in Soedan over grensoverschrijdende acties door het Oegandese leger. En het Soedanese leger helpt mee om de LRA te ondermijnen. Het lijkt erop dat het net zich sluit om de LRA.
Tja, en dan bij jullie in Europa. Aanslagen in Spanje, met veel te veel onschuldige slachtoffers. Afgrijselijk! We hebben nu begrepen dat de aanslag opgeëist is door Al Queda.
Waar zijn we nog veilig op deze wereld? Gelukkig is hier in Oeganda slechts 2% moslim!

Lieverds, allemaal tot gauw. Of via de mail, sms, telefoon, per post of misschien wel live!
Ik ben van plan om binnenkort even naar Nederland te vliegen. Druk, druk, druk. Maar ik weet dat ik jullie dan weer snel kan verlaten om terug te gaan naar het mooie en prettige Oeganda.