Nederland………
Op een woensdagmiddag ben ik vanuit Jinja vertrokken met de taxi naar Entebbe, de nationale luchthaven nabij Kampala. Afgezet bij een hotel in Entebbe (na een half uur file in Kampala) met uitzicht op het Lake Victoria. Dat Wim me niet wegbrengt naar het hotel of ’s nachts naar het vliegveld heeft te maken met de onveiligheid op de weg in de nacht.
Helaas is het bij aankomst in het hotel al bijna donker en kan ik slechts een half uurtje met een biertje van het uitzicht genieten. Het is raar, net of ik me helemaal niet realiseer wat er op me af gaat komen. Alsof ik het van een afstand mee maak. Het is een korte nacht, om half 3 word ik naar het vliegveld gebracht (wel nog even lekker in bad gelegen!).
Op de papieren welke ik mee gekregen heb van het reisbureau staat dat ik 3 uur van te voren moet inchecken. Onzin, ik ben er 2,5 uur eerder en er is nog niets open. De wachtgelegenheid is prima doch eenvoudig. Sta ik hier midden in de nacht in een hemdje, spijkerbroek, sokken en schoenen. Zal straks wel anders worden, de truien zitten in de handbagage.
De vlucht naar Nairobi duurt minder dan een uurtje. Snel een goed ontbijtje en een drankje. Ik heb de beschikking over 2 stoelen en uitzicht op de vleugel (zoals altijd). In Nairobi moet ik 4 uur wachten voordat de vlucht naar Amsterdam vertrekt. Dit vliegveld is redelijk groot en naast wachten in de transitruimte van de KLM kan ik nog internetten en sms-berichten versturen naar Wim en Ted. Dan een vlucht van ongeveer 9 uur naar Nederland. Het is bewolkt en ik kan dus niet zo goed kijken (weer die vleugel) naar het onderliggende landschap. Misschien herken ik nog wat, waar we ergens gereden hebben. Helaas, van wat ik kan zien is niets bekends… Wel weer het genot van twee stoelen, kan ik een beetje ruim zitten en rommelen.
Ondanks de bewolking zie ik het landschap veranderen; van droog en dor naar heel nat (de Middellandse zee) en vervolgens groen. Het is ook indrukwekkend groen boven Nederland. Wat me opvalt is de vlakte, geen enkele heuvel of berg. En al die huisjes in rijtjes, blokjes: orde en netheid vanuit de lucht
Ik kan zo doorlopen: de tas komt direct aan op de bagageband en bij de douane is niemand. Daar is het welkomstcomité: Ted en Rombout! Raar, vreemd. Natuurlijk heb ik Rombout een paar maanden geleden nog gezien in Kenia, maar voor Ted is het meer dan 2,5 jaar geleden. Toch is het net of ik even weggeweest ben. Zo zal dat bij iedereen zijn die ik zie; ik heb voor mijn gevoel iedereen vorige week nog gezien. Het voelt overal vertrouwd en o zo gewoon.
W staat ons op te wachten en dan rijden we over dat strakke asfalt naar Ouderkerk aan de Amstel. Natuurlijk gelijk in de file……… Wat me op de weg opvalt zijn al die auto’s, nieuw, glimmend en leeg op de bestuurder na.
In Ouderkerk bij Ted en W zie ik Steve en Michelle weer. Ondertussen zijn ze ook al 20 en 17 en aan hun merk ik dat ik lang weg geweest ben. Steve is groot, heel groot en Michelle is niet meer dat meisje. Tja, zoals ik later ook zal ervaren, bij de volwassenen is weinig verandering opgetreden, de kinderen doen me iedere keer realiseren dat de tijd snel gaat.
‘s Avonds komen ook nog Eric-Jan, Yvonne en mijn nieuwe neefje Wessel. Hem zie ik voor het eerst, hij is geboren tijdens het vallen van een ster toen we in Tanzania waren. Een prachtige kerel, een lachebek! Goed gedaan Eric-Jan en Yvonne!
Het wordt deze avond niet zo laat en na een goede nachtrust begint de eerste echte dag in Nederland. Het weer is goed, mooi voorjaarsweer. Zo zal dat veel van de dagen zijn terwijl ik in Nederland ben; zelfs nog een rokje en (geleende) slippers aan! Af en toe heb ik het koud, vooral ’s avonds want dan koelt het voor mijn gevoel enorm af.
Ted neemt me mee achterop de brommer naar Vinkeveen, mijn geboorteplaats. Ik aanschouw ons ouderlijk huis dat tijdens mijn reis verkocht is en opgeknapt. Mooi om te zien dat het er in basis nog steeds staat, dat het niet tegen de vlakte gegaan is. Dan familiebezoek! Bij tante Cor en Hettie (oh, die tranen!) de lunch en vervolgens naar Herman, Alice, Myrthe en Quinten. Ondertussen ook Harry nog even gezien. Op één dag al weer veel gezien en ontmoet.
Dan op een druilerige en koude zaterdagochtend naar Zeeland. Goh, dat landschap daar ziet er met dit weer helemaal troosteloos uit; de braakliggende grote stukken land, de grauwe vlakte.
Pier en Jaquelien staan in Bergen op Zoom. ’s Avonds nog even naar Martin en Jeanet. We kunnen de volgende dag nog even aan de dijk lopen, zalig uitwaaien. Dan naar Frans en Marleen, mjummie asperges eten! Vincent en Anne-Sophie zijn veranderd, groot geworden. Anne-Sophie maakt een mooi cadeautje voor Brown; een zak met allerlei hondenlekkers, van chocoladekauwstaafjes tot mergbrokken. Vincent is uitgegroeid tot een tenniswonder; hij wint tijdens mijn aanwezigheid de open kampioenschappen van Zeeland en speelt nu in het Melkhuisje met Haarhuis….
Na 3 nachten Zeeland weer terug naar het midden van het land. Op het treinstation van Goes mis ik net de trein, nu een uur wachten. Voor mij geen enkel probleem, de lokettist heeft er meer moeite mee. Als ik hem vertel dat het mooi weer en er koffie te koop is en de trein toch niet eerder komt, kijkt hij me wat meewarig aan. Ik ben onthaast, dat heeft het reizen me geleerd. Aan sommige dingen verander je helemaal niets, laat het maar gebeuren en bekijk het van de goede kant. Hier in deze Westerse maatschappij is die rust verdwenen; overal zie ik haast, drukte en geregel. Tijd is de belangrijkste factor. Toen ik naar Nederland kwam had ik geen horloge bij me, nu heb ik er toch eentje nodig. Gelukkig heeft Ted er nog een in voorraad.
Tja, en dan ben ik nu een beetje de gebeurtenissen in volgorde kwijt. Want het zijn echt twee hectische weken geweest; backpacken door Nederland. Bijna elke nacht elders slapen. Lange avonden en vroege ochtenden. Dan weer op pad naar de volgende. Maar, het zijn echt twee hele goede weken geweest, ik heb weer zoveel familie en vrienden gezien, daar kan ik weer een tijdje op teren.
We hebben nog een familiefeestje gehad. Samen met Ted op de brommer, in korte rokken en slippers, tassen volgeladen door de polder. Zo’n feestje is altijd leuk en verrassend. Ik merk hierbij wel dat doordat er veel mensen zijn, de tijd welke ik voor een ieder heb, niet genoeg is. Gelukkig komt Joke vroeg en kunnen we eens rustig bij kletsen. Maar ’s avonds raakt het een beetje in het slop. Nard nog bedankt voor de uiensoep en de witte saus/soep! Echt een luxe hier, we smullen er goed van. Harry en Nellie zijn er zonder de kinderen, jammer maar dan de volgende keer in Oeganda. Coen is er ook en met hem vaar ik de volgende dag nog over de ringvaart in Vinkeveen, onder het genot van een zonnetje en een biertje. Bij Coen
’s avonds kennisgemaakt met het fenomeen DVD. Ik ben er nog een beetje doof van……
Gert is als enige van de Van de Meent-familie aanwezig, bedankt voor je Zuid Afrikaanse wijn. Van Kinny en Greet wel lieve kaarten gehad aan het adres van Ted. Pa en Maartje laten zich ook nog even zien, net of ik ze gisteren nog gesproken heb. Ook nog Ruud, Tiny, Roel en Anneke, helaas te weinig tijd om echt even bij te praten. En Marian kon zich ook nog onttrekken van de vrijdagavonddrukte, gelukkig.
Ik zie Lia en Koen in Maarssen. Koen was pas een half jaar toen ik vertrok, nu is het een echt kereltje die echter nog wat moeite heeft met mijn naam: Poniek. Kaasfondue gegeten; ik was vergeten hoe lekker dat kon zijn. Een ochtend heb ik een paar uurtjes voor mezelf in de flat van Lia, naast douchen en de computer bijna laten crashen, kan ik ook nog even rustig in het voorjaarszonnetje op het balkon zitten. Herinnering aan vroegere tijden.
Dan een drukke dag in Utrecht. Mooi weer, weer om aan het terras aan de Oude Gracht te zitten. Eerst loop ik nog door de winkelstraten en kijk wat in de etalages. Het overvalt me allemaal; er is te veel! Ik kom er niet aan toe om echt iets te kopen, ik weet het allemaal niet meer. Drop, ja, drop dat wil ik. En dan sta ik in een winkel waar ik kan kiezen tussen meer dan 50 soorten. Zonder drop of iets anders loop ik overdonderd de winkel uit. Zo zal het vaker zijn; melk kopen en dan moeten kiezen tussen 10 soorten! Kaas, kaas nog eens kaas. Gek word ik er van! Menu’s bestaande uit 15 voor-, hoofd- en nagerechten! Gelukkig hoef ik niet te kiezen als ik om een biertje vraag (behalve de maat).
Aan de gracht lunch ik samen met Sander en Carolien. Sander is onze webmaster en gaat in de toekomst ook de website voor Silverback Adventures doen. Voor het eerst sinds 4 jaar dat ik hem in het echt zie; hij deed al de website voor de eerste reis van Wim door Rusland. Zoals altijd, hij zorgt voor goede en goedkope printercartridges, een programma om de te versturen foto’s te verkleinen en zelfs cadeautjes uit de wereldwinkel. Lief en attent.
Dan de volgende afspraak aan het eind van de middag, met Marc en Ad afgesproken zoals de afgelopen 18 jaar, bij Karel de Stoute. Met Marc en Ad heb ik indertijd een basisopleiding van de belastingdienst gevolgd, begonnen in 1986! Nog steeds, en zelfs nu na 2,5 jaar afwezigheid, lukt het om elkaar weer te zien en te ontmoeten. Ieder een eigen leven met ieder een eigen verhaal. Blijft interessant en altijd gezellig. Alhoewel Marc nu ietwat onrustig en gehaast was……..
Natuurlijk ook bij Rombout aan. Overnachten in de flat na een mooie avond met een goede wijn en als afsluiter port. Goh, wat kan dat toch gezellig zijn. Ontbijt met croissantjes en Nederlandse koffie. Op de fiets naar Breukelen, een prachtige tocht met mooi weer, lekker langs de Vecht. Wel een beetje zadelpijn. In Breukelen aan bij Henk en Thea, later nog bij Dick en Jenny. Blijft vertrouwd en is heel gewoon. Bij Herman kijk ik door de administratie van afgelopen 2,5 jaar. Ik word afgeleid door de bussen met drop, koekjes en nog meer goodies welke op tafel staan uitgestald. Gelukkig hoef ik niet veel te doen, Herman is een uitstekende administrateur.
Voor de bank moet je tegenwoordig een afspraak maken, ook iets nieuws. Geld van te voren bestellen. Internetbankieren. Echt eenvoudiger is het er niet op geworden.
Een avond bij Eric-Jan, Yvonne en Wessel, de lachebek. Ik word overladen met cadeautjes waarvan er een aantal heel waardevol en dierbaar zijn. Emotie komt op. Bedankt lieverds!
Onder het genot van nog een biertje kijken we naar een gedeelte van Lord of the Rings, ik weet niet welk deel. En niet op een tvtje, maar op een kamerbreed scherm via een beamer. Zo leer en zie ik nog eens wat in Nederland.
Tussen alle afspraken door zie ik ook nog Ron, een vriend en oud-collega. Met hem had ik geen afspraak gemaakt maar hij heeft mij via Ted benaderd. En dan wil ik natuurlijk altijd een afspraakje maken, zeker als ik een feestzak met drop krijg (hoef ik tenminste niet zelf te kiezen). Iedereen die mij gemist heeft of die het jammer vindt dat ik niet met degene heb afgesproken; had je maar even moeten bellen! Het stond duidelijk in het voorgaande verslag van de website!
Nog een avondje zonder administratie doorgebracht bij Herman. Hij pikte me op straat op terwijl ik naar zijn huis liep. Gewoon, net alsof we elkaar dagelijks op straat ontmoeten, alsof ik niet weggeweest ben. Lekker gegeten met Daniëlle en Herman. Later voegt ook Robert zich bij het gezelschap en al gauw is het als vanouds. Helaas mis ik her en der wel wat; Maud of Boris, Eurie, de sensokoffie machine enz. Maar er komt ook iets nieuws: Obrigado!
Tussen alle afspraken en overnachtingen overal door, was Ted de thuishaven. Daar kon ik mijn wasgoed in het mandje op de trap doen (en de volgende dag schoon en droog!), internetten en bellen met Wim, lekker eten (soms te veel), boodschappen doen, in bad liggen en rustig naar de wc gaan.
Bij Ted & W vandaan ben ik weer vertrokken naar Schiphol. Heel handig, met de bus en op die manier langs de file rijden. Het afscheid is weer vreemd, net of ik me niet besef dat het misschien wel weer lange tijd kan duren voordat ik weer in Nederland ben. Ik weet wel dat ik, ondanks dat ik uitgeput was van twee weken backpacken, enorm genoten heb van de tijd bij jullie allemaal.
Schiphol. Dingen veranderen. Eerst het inchecken, dat kan nu op een snelle manier via de computer. Eenvoudig en goed. Dan de bagage afgeven, nog steeds hetzelfde, helaas…….
Bij Ted heb ik met de bagage op de weegschaal gestaan en al een paar dingen achtergelaten welke Wim van de zomer maar mee moet nemen of moet laten verschepen. Het gewicht was wel iets meer dan 20 kilo, maar wie geeft daar om? Nou, KLM! Ik had in mijn ruimbagage meer dan 4 kilo overgewicht (Ted, is je weegschaal wel goed?). Er zou wel wat overgeheveld kunnen worden naar mijn handbagage, ware het niet dat ik daar ook al 1,5 kilo overgewicht had. Dingen achterlaten of betalen!
Er was niemand aan wie ik iets terug kon geven en om nou kaas,
drop, uiensoep, sauzijzenbroodjes, stroopwafels, frikandellen, mentosrollen,
zoete ketjap, hondenstaafjes, nasikruiden, koffie, pepermunt enz. weg te gooien
dat ging me te ver. Ik heb moeten bij betalen voor 3 kilo (ze hebben me nog
een beetje gematst), 120 Euro!De nachtvlucht naar Nairobi was zwaar, ik kon ondanks dat ik weer tweestoelen had, niet slapen. De overstaptijd voor Entebbe was slechts 3 kwartier. Vrijdagochtend om kwart voor negen was ik terug, thuis! Een nieuw visum was binnen twee minuten geregeld (30 US$) en zonder problemen kwam ik door de douane, niemand die ergens naar keek.
En ah, ah, daar is hij: Wim!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Voordat ik verder ga met de gebeurtenissen wil ik iedereen in Nederland bedanken voor alles wat jullie voor en met me gedaan hebben. Het is een indrukwekkende periode geweest, een periode waar ik met een grote glimlach op terugkijk. Bedankt allemaal. En, ik heb aangegeven dat jullie veel meer van mij weten dan andersom. Dus laat eens wat vaker wat van jullie horen. De postbus is er ook voor jullie, Pobox 486, Jinja, Uganda. Want ik glimlach iedere keer als ik langs het kaartje loop uit Landsmeer of de Jip en Janneke kaart uit Breukelen.
In de reisperiode ga je allemaal goede en lekkere dingen bedenken die je mist. Achteraf kan ik zeggen dat het allemaal tussen de oren zit. Wat vond ik het allerlekkerste in Nederland? Een snee bruin volkorenbrood met oude kaas en een beker warme melk! Ik heb bijna geen drop gegeten, geen enkele kroket weggewerkt of veel chips gegeten (wel wat borrelnoten natuurlijk en een voor jullie! nieuw soort chips, cheese-flavour), terwijl ik daar uren over heb gefantaseerd. In de reistijd heb ik geleerd dat eenvoud ook lekker kan zijn, waardering voor het simpele. Ik ben soms blij dat ik nu niet zoveel keuze heb, het maakt het leven veel eenvoudiger.
Nou, terug naar Entebbe, terug naar Wim en Brown. Alle twee zijn ze er op het vliegveld! Thuis, in Oeganda. Ik merk dat ik uitgeput ben en weinig kan vertellen. Wim daarentegen heeft genoeg te melden over de afgelopen twee weken. Druk, druk, vreselijk gemist, alleen, saai en dolblij dat ik weer terug ben. Voor hem is het natuurlijk heel anders geweest deze twee weken. Terwijl ik 2 weken lang elke dag vrienden en familie zag, elke dag spannend en leuk, zat hij hier twee weken bij de truck. Alleen eten (als er geen etentje elders was), alleen in het grote bed, ’s morgens alleen opstaan enz. Nee, voor hem is de tijd niet omgevlogen.
Hij is samen met Colin en Fi druk geweest met de aankoop van land. Twee aangrenzende stukken waarmee we de toegangsweg kunnen aanleggen. Getekend en betaald. Verder allerhande bezigheden; geld voor een feestje voor de lokale bevolking (kunnen ze een koe en rijst kopen), advocaat benaderd voor een company-seal (zo’n doordrukzegel waarmee je reliëf krijgt in het papier, nodig voor officiële documenten zoals de aktes voor het land), enz.
Nu ik terug ben gaan we verder. Fi is ondertussen vertrokken naar Down Under, onderweg van Kampala naar Jinja zijn we elkaar gepasseerd. Colin vertrekt 8 mei as. voor een overlandtrip en wat hij gaat doen als hij daarvan terugkomt (begin augustus) weet hij nog niet.
Ik heb nog een beetje de haast (ja, in twee weken is die onrust toch weer gekomen) te pakken en begin ook met enthousiasme aan volgende stappen. We maken het investment-plan af, welke Wim vandaag naar Kampala brengt. We gaan naar de belastingdienst voor het verkrijgen van een zogenaamd TIN-number, een soort BTW-nummer. Bij de advocaat halen we kopieën van de aankoopaktes want we realiseren ons dat we geen enkel bewijs hebben dat we iets gekocht of betaald hebben. De aankoopaktes moeten eerst nog voorzien worden van de company-seal voordat ze doorgestuurd kunnen worden naar Kampala, naar het kadaster. Als de aktes daar vandaan terug komen zal het allemaal pas helemaal echt zijn.
Ondertussen neemt een eigenaar van een aangrenzend stuk land contact met ons op. Indertijd heeft hij een vraagprijs neergelegd die veel te hoog was waarop we het allemaal even hebben laten betijen. Nu komt hij zelf voor onderhandelingen en uiteindelijk is het binnen 3 dagen rond; getekend en betaald. Weer een stukje er bij, 0,8 acre. De prijs voor het stuk is omgerekend wel de hoogste prijs die we tot nu toe betaald hebben, maar ja, je kunt niet voor een dubbeltje op de eerste rang blijven zitten. Nu nog afwachten, we zijn nog geïnteresseerd in twee aangrenzende stukken.
De auto, een rode Daihatsu Rocky, die we al een paar weken hebben is er nog
steeds en rijdt als een treintje. Echter de wijziging van eigenaar heeft nog
niet plaatsgevonden, daar hebben we het zgn. TIN-number voor nodig en dat laat
nog even op zich wachten, nu al 1,5 week.Verder gaat alles hier weer zijn gangetje. Toegegeven, de eerste dagen heb ik me wel eens afgevraagd wat we hier nou eigenlijk doen. Ik was even vergeten hoe het hier was, hoe anders dan in Nederland. Maar nu ben ik weer helemaal terug, terug in Oeganda. Prachtige mensen, goed weer (alhoewel het regenseizoen nu aan de gang is en er vaak en veel regen valt) en een mooie omgeving.
Koninginnedag hebben we niet als zodanig gevierd. We waren uitgenodigd op de Nederlandse ambassade voor een feestje, natuurlijk met zoute haringen en kroketten. Helaas was de bijeenkomst in de avond en voor ons blijft terugrijden in het donker vanuit Kampala toch iets wat we niet snel doen. In plaats van dat feestje hadden we een ander feestje hier in Jinja. Ook gezellig en lekker dichtbij.
Morgenavond een ander feestje; op Indische leest geschoeide avond.
Gepaste
kleding of anders taalgebruik vereist. Moet ik morgen de markt nog op om een
gepast kledingstuk te kopen. Hopen dat het lukt, ik kan altijd een stip op
mijn voorhoofd zetten.Huishoudelijke mededeling: de satelliettelefoon ligt eruit! We hebben het abonnement opgezegd omdat het te duur is, zeker nu we gewoon bereikbaar zijn (voor weinig) via de mobiele telefoon, de postbus en internet.
Dit was het eigenlijk wel tot zover. Ik mis jullie en blijf met een fijn gevoel terugdenken aan twee weken Nederland. Nu wordt het jullie beurt, volgend jaar Oeganda!
Veel liefs, dikke zoenen XXXXXX Wim, Monique en Brown