Een zonnige vrijdagochtend in Jinja. Hier alles goed ondanks de bezigheden en nieuwe dingen. Het allernieuwste (en allerleukste) is onze nieuwe aanwinst sinds maandag: Eef. Zij is een Duitse herder van 12 weken. Eef is haar roepnaam. Ze is geadopteerd door Brown (alhoewel Brown er nog niet helemaal van overtuigd is) en haar volledige naam is Eva von Brown… Ze komt uit Jinja, zowel haar vader en moeder zijn Duitse herders. Opgegroeid met 8 andere puppies en vader en moeder. Bij een Amerikaans missionarisgezin, dus naast andere puppies met veel kleine kinderen om haar heen. Er waren nog 3 puppies over, allemaal teefjes. Eef was een beetje mager maar begint nu al wat dikker te worden. Ze lijkt (maar zeggen we dat niet allemaal van onze kinderen?) alert, nieuwsgierig en leerzaam. Het mooiste is water; in een plastic wasbak kan ze gaan poedelen, onder water kijken!, en gaan liggen. Dat is fijn, ze is niet bang voor water. Altijd handig als je langs de Nijl gaat wonen.
De nachten zijn goed gegaan, ze gaat rustig slapen als het licht uitgaat. Geen gepiep of gerommel, enkel als ze moet plassen of poepen. En dan gaan we snel met haar naar buiten, ze heeft nog niet 1 keer de truck vies gemaakt (goed hé, onze hond is al bijna zindelijk!, en dat met 12 weken!). Vanmorgen hebben we Brown en Eef voor het eerst alleen gelaten in de container, zodat ik ook weer even naar het dorp kon. We hoorden even gepiep maar later werd ze stil. Terug bij de container hoorden we helemaal niets, ze lag waarschijnlijk rustig te slapen met Brown. Brown is niet helemaal enthousiast. Toen we met Eef aankwamen (die gelijk stoer begon te blaffen en te grommen) dacht Brown waarschijnlijk nog zoiets van dat het een tijdelijk bezoekje was: ze gaat toch zo weer weg. Helaas voor haar. Het zijn nog lang geen dikke vrienden ondanks dat Eef dat wel wil, maar er is geen vijandschap tussen die twee. Nu liggen ze samen in de container te slapen, kop aan kop.

Wat hebben we ondertussen allemaal gedaan sinds het laatste verslag?
We hebben een open mijn, ongeveer 1,2 acre, gekocht. In die mijn (voor mij is een mijn nog steeds iets onder de grond, dit is een stuk land) ligt murram, het hoofdbestanddeel voor de aanleg van een weg. Het is een soort grove gravel. De mijn ligt vlakbij (nog geen kilometer) vanaf het land waardoor de kosten voor vervoer van de murram niet zo hoog ligt. De dieselprijs en de huur van vrachtwagens is hier aardig aan de prijs. Dus we hebben er een mijn bij, gezamenlijk met Fi en Colin! Een lease voor 10 jaar. Zonder tussenkomst van een advocaat, we hebben zelf een leasecontract opgemaakt (uiteraard overgenomen van de bestaande contracten).
Ondertussen lopen er prijsaanvragen voor de aanleg van de nieuwe weg, de Stanley-road. De ongeveer 400 meter weg zal genoemd worden naar Stanley, onze man voor wat betreft lokale nieuwtjes, afspraken maken met eigenaren etc. Ondanks dat er nog geen naambord staat is Stanley al zo trots als een pauw. Deze weg moet helemaal aangelegd worden, het loopt over begroeid land wat we gekocht hebben ten behoeve van deze toegangsweg.
De bestaande onverharde weg van ongeveer 1 kilometer zullen we niet, in tegenstelling tot eerdere plannen, vernieuwen. Dit omdat er toch weer gesproken wordt over compensatie en we zien dat er nieuwe planten gepoot worden, daar waar de weg verbreed zou worden. Het is ze enkel om het geld te doen, moedeloos word je er van! Deze bestaande onverharde weg zullen we wel wat verbeteren (kuilen dichten enz) maar geen grootscheepse werkzaamheden.
Sinds gisteren zijn er slashers aan de gang op de Stanley-road. Het zijn mannen die de weg vrijmaken van bomen, struiken en planten. Allemaal met de hand, er komt geen machine aan te pas. Het gereedschap dat gebruikt wordt hebben we zelf gekocht. Voor de arbeid betalen we 2.000 Ugandese shilling per dag per persoon (ongeveer 2 gulden) en we zorgen voor een middagmaaltijd van 500 Ush per dag. Dit was niet helemaal genoeg zo bleek na de eerste dag (ondanks dat dit gangbare prijzen zijn) dus we hebben beloofd dat we morgen vlees kopen. De lokale kokkin verwerkt dat dan in de lunch van zaterdag (1x per week vlees voor 7 man, kosten 5 gulden).
Toezicht op het werk houdt Laurens. Een goede, redelijk opgeleide en aardige man. Het voordeel is dat hij doordat hij aan de overkant van de asfaltweg woont, niet tot hetzelfde dorp behoort en dus buiten allerlei geroddel en gepaai staat. Hij heeft eerder gewerkt met een buitenlands bedrijf dat het land opgemeten heeft in verband met de nog aan te leggen nieuwe dam. Hij kent dus precies het land, weet waar de grenzen liggen en kent de mensen. Laurens is voor ons heel waardevol. Dat weet hij zelf ook, zijn dagloon is 5000 Ush,oei!
We hebben nog wel wat problemen met de lokale chief, Moses. Op dit moment heeft Wim een bespreking met hem want hij is aan het dwarsliggen en dreigt met van alles en nog wat. Gelukkig hebben we Laurens die ons duidelijk maakt wat er aan de hand is, wat we kunnen of zouden moeten doen. Ook is het prettig dat hij, Laurens bij besprekingen aanwezig is omdat er toch vaak nog in eigen taal gepraat wordt.
Ondertussen worden er plantjes opgekweekt. Allemaal bougainville welke we zullen gaan gebruiken als heg. Wim heeft zelf her en der ook wat gesnoeid maar dat was geen succes; hij zit onder de krassen en het doet nog zeer ook. Volgens zeggen zit er wat gif in de plant. Wim was het al snel beu en heeft in het dorp een tuinman van het gemeentehuis aangesproken. Daar is een meterslange weg met bougainville. De tuinman heeft gesnoeid voor omgerekend 15 gulden. Daar kun je het echt niet zelf voor doen, zeker niet voor de 2000 stekken die we nodig hebben.
De opkweek wordt verzorgd door Laurens. We hebben hem voorzien van plastic, groeipoeder en de stekken. Afgesproken is dat we gaan betalen per stek als ze gereed zijn om gepoot te worden, 30 cent per levensvatbare plant.

Maandag 31 mei 2004

We zijn weer 1,5 week verder. Eef is gegroeid, eindelijk. Ze heeft een nieuwe wormenkuur gekregen en begint nu wat uit te dijen. Godsamme, wat kun je druk zijn met zo’n puppy. Constant moet je haar in de gaten houden, ze vreet van alles. Steentjes, botjes, zaadhuizen enz. Ze is een loeder, ze weet het dondersgoed maar blijft proberen. Ze is niet gek, elke dag wordt ze wijzer. Ze loopt al aan de riem (springt nog wel rond als een jojo), rijdt mee in de auto, kan samen met Brown op de dag even alleen blijven en is zindelijk. Helaas is het nog niet gekomen van samen spelen met Brown. Brown wil niet, heeft het niet zo op dat gespring, geren en geblaf. Gelukkig bijt ze nu een beetje van zich af en lijkt het beter te gaan.
Eef is wel gehecht aan Brown, dat heeft ze geleerd. Vorige week is Eef gepakt door Sheeda, de hond van Lesley. Zonder enige echte aanleiding greep Sheeda (Swahili voor probleem!) Eef en gooide haar in de lucht, tot twee keer toe. Geen verwondingen maar vanaf dat moment was Eef doodsbang, overal dook ze voor weg. Zelfs voor de lokale jongens die hier op het terrein wonen met wie ze voorheen speelde. En ’s nachts wilde ze, ondanks dat ze wel wat moest doen, niet meer mee naar buiten. Brown, die arme ziel, moest mee en dan ging het wel, meer vertrouwd voor Eef. Het leek steeds erger te worden en na 2 dagen zijn we gaan lopen nabij de golfbaan hier in Jinja. Daar lopen Helmut en Catherine ook met hun twee honden. En dat heeft er voor gezorgd dat Eef weer vertrouwen heeft in andere honden en mensen. Eerst natuurlijk doodsbang en plassen maar dat was gauw over. Natuurlijk bleef ze wel altijd in de buurt van Brown.
Nu gaat het weer goed. Het is een levendige pup, druk, speels en ontzettend lief. Wel een beetje happerig als ze in haar baldadige speelbui is. Auw, verrekte scherpe tandjes.

Met het land gaat het voorspoedig. Vorige week zijn er mannen begonnen aan het vrijmaken van de weg. Met messen en panga’s zijn ze aan het werk gegaan. Ik ben er pas naar toe gegaan toen ze al een heel stuk op weg waren. En dat was een indrukwekkend gezicht; een vijf meter brede weg, ontdaan van begroeiing en bomen. Grote kuilen waar de boomstammen gestaan hebben. En dat voor ongeveer 400 meter lang. Aan weerszijden van deze weg, de Stanleyroad, staat nog de begroeiing welke ook op deze schoongemaakte weg stond. Het is net of er een grote machine doorheen gegaan is, onvoorstelbaar dat 6 man dat werk gedaan hebben in 7 dagen tijd! Ondertussen zijn de slashers (de mannen die dit werk doen) aan de gang op ons land. Nu pas kan ik een beetje zien wat we nou gekocht hebben. En ik moet zeggen, ik word steeds enthousiaster. Gisteren hebben we er een picknick gehouden samen met de honden. Stoeltjes mee, bier en chips (jammer dat we nog niet over de weg kunnen rijden…) en een schaduwplek gevonden onder een Jackfruit-tree. Prachtig: de stilte (in de verte hoor je de Bujugali-falls), de ruimte, de schoonheid, het uitzicht, de lucht. Adembenemend. En dan te bedenken dat het nog gewoon onbewerkt land is. Wat als er gras gezaaid is, de onbruikbare begroeiing verwijderd is, een toegangsweg aangelegd is. Oh, ik vind het steeds mooier worden.
Deze week beginnen ze met machines aan de weg. Dan zal er ook een weg op ons land aangelegd gaan worden zodat we niet meer hoeven te zeulen met stoelen. Dan kunnen we naar onze picknickplaats rijden. Kan er zelfs een tafel mee!
Het werk aan de weg zal in niet zo lang duren, ze hebben gecalculeerd dat het slechts 4 dagen duurt. Ik moet het nog zien, maar als het net zo gaat als met de slashers, dan zal het lukken.

De problemen die we hadden met de locale chief, Moses en zijn clan, lijken verleden tijd te zijn. Wim heeft gesprekken gevoerd en er is een geldbedrag overeengekomen welke we in termijnen zullen betalen. Niet omdat we zonder geld zitten, maar dan houden we nog wat achter de hand om mee te onderhandelen. Zo werkt dat hier.

De verrichte formaliteiten voor de stukken land zijn nog lang niet geregeld. In tegenstelling tot hetgeen we dachten moeten we nog veel doen. We hebben via een advocaat de leasecontracten opgemaakt, maar dan ben je er nog lang niet. Dat is enkel voor de registratie van de leasecontracten. Er moeten zgn. titles komen en dat gaat via de Land-office. Pas dan ben je er zeker van dat er niet na jaren zo maar iemand aan de deur staat en het land opeist. Het is allemaal weer een leerproces, we hadden indertijd direct naar de Land-office moeten gaan, dan hadden we nu wel bijna klaar geweest.
Alle stukken (lease-overeenkomsten, onderliggende eigendomspapieren, aanvraagformulier enz) moeten in tienvoud aangeleverd gaan worden. Daarvoor heb ik zeker 1,5 uur bij de copy-shop gestaan. We doen de aanvraag ook gelijk voor Colin en Fi, die zitten nu alle twee in Down Under. Houdt in dat we wat handtekeningen moeten vervalsen………….(dat knaagt aan mijn gevoel door mijn arbeidsverleden!)

Terwijl ik dit zit te typen is Wim naar de stad voor boodschappen en internet. Hij is nu net terug met het bericht dat Pier en Jaquelien toch niet komen………Jammer, heel jammer. Moeten we onze plannen toch weer wat gaan wijzigen: geen toegangsweg en mooie plek voor de truck van hun, geen tweede huis bouwen voor hen. Jammer, ik hoop dat ze de juiste keuze maken.

Zondag 6 juni 2004

Een prachtige zondagochtend. De zon schijnt volop. Gelukkig maar want afgelopen dagen heeft het enorm geregend. Zware buien! En dat is niet goed voor de voortgang aan de weg; de trucks hebben vastgezeten en het hele werk heeft gisteren stilgelegen. Maar vanochtend belden ze weer; ze zijn aan de gang! Het zal nog wel zeker 2 hele werkdagen duren voordat de klus geklaard is. Wim is er druk mee, elke dag, vaak 2 keer, naar het land om te kijken of de werkzaamheden uitgevoerd worden zoals overeengekomen. Dit is wel nodig ook want de voorman wilde (lekker gemakkelijk!) in plaats van 3 dunne lagen murram één dikke laag leggen.
Op ons land zijn ze lekker bezig. Ook daar wordt een weg aangelegd en twee parkeerplaatsen. Eentje bij de ingang en eentje daar waar ons huis komt te staan. En dat huis komt er eerder dan dat we gedacht hadden. De intentie was om te wachten met echt bouwen op Pier en Jaquelien. Samen twee huizen bouwen en dan later de banda’s. Omdat ze toch niet komen, gaan we eerder starten. Het plan is nu dat Wim in juli naar Nederland komt (terwijl ik vakantie vier in een echt huis, met 2 badkamers!) en als dan later de container verscheept is hier naar toe, dat we dan direct beginnen met het bouwen van ons huis. Heeeeeeel misschien Kerst 2004 in ons eigen huis aan de Nijl?!
En er zijn goede berichten gekomen. We waren met 3 partijen, Fi, Colin en wij. Een vierde, Justin, was nog helemaal niet zeker. Nu wil Justin zijn stuk land kopen met nog 2 partijen en die anderen, Jeff en Nathalie, zijn enthousiast en lijken de middelen te hebben. Voor ons het grote voordeel dat we de gezamenlijke kosten, zoals nu de weg en mijn, kunnen delen door 6. Dat scheelt nogal, de kosten die we tot nu toe gemaakt hebben voor de weg en de mijn, zijn 12 miljoen Ush, omgerekend 12.000 ouderwetse guldens. Delen door 3 of door 6 maakt nogal een verschil. En dan de komende kosten; elektriciteit en watervoorziening! Hopen dat het allemaal doorgaat, mede ook omdat het ons verder niet beïnvloedt, het worden niet onze buren en ze zullen ook niet over ons land komen.
En over dat land van ons, we zijn nog niet verder uitgebreid. We hebben nog 2 stukken op het oog, maar het loopt stroef. De eigenaar van 1 stuk is veelal weg en vraagt vooralsnog een te hoge prijs. Even leek het erop dat er een nieuwe onderhandelingsfase gestart was, maar die is weer afgebroken. Geduld is een schone zaak, zegt men.
Ondertussen zijn we dus al druk met het land dat we hebben. De parkeerplaatsen en een weg op het land zijn aangelegd en volgende week komt er een tractor die het land gaat omploegen. Tevens is er al een stuk van de helling naar het water toe ontdaan van begroeiing. Nadat er geploegd is zal er gras gepoot worden. Geen zaden, die zijn verhoudingsgewijs duur. Nu kopen we gras wat dan bij ons gepoot wordt. Zogenaamd Kikuyu gras, een stevig soort die het goed doet hier. En dan misschien beginnen met het zetten van de omheining. Eerst wilden we daarmee wachten omdat we niet veel op het land zullen zijn komende maanden (vakantiehuis en Wim naar Nederland) en we bang zijn dat er dan her en der wat meegenomen gaat worden. Maar nu met de nieuwe partijen kan het anders lopen; zij willen direct gaan beginnen en zullen dan ook veel aanwezig zijn. Even kijken hoe het allemaal gaat lopen.
Maar, zoals jullie lezen, het gaat voorspoedig. Natuurlijk nog de papieren rompslomp, even kijken of dat allemaal goed gaat. Maar we hebben er vertrouwen in.

Met Brown en Eef gaat alles goed. Helaas komt het niet van spelen met elkaar, ook al probeert Eef er alles aan te doen om aandacht te trekken van Brown. Het is jammer maar het kan nog veranderen. Brown is echt een tuthola aan het worden, wil niet met haar balletje spelen als Eef in de buurt is. Want die gaat er natuurlijk ook hard achteraan.
Verder gaat het goed, ze eten samen zonder morren, ze slapen samen in de container en ze blijven bij elkaar als we gaan lopen op de golfbaan hier in Jinja of op ons land.
Ik heb het gevoel dat ik de hele dag bezig ben met eten voor de honden. Ze krijgen vlees, rijst en groente. Die kleine eet nu nog 4 keer per dag, Brown 2 keer. De ene dag ben ik weer een pan rijst aan het koken, de volgende dag de groente aan het snijden en koken en dan nog dat vlees, dat is wat. Zo’n 2 keer per week (de vriezer is niet zo groot) haalt Wim ’s morgens vroeg op de markt vlees. Stel je daar geen slager zoals wij de in Nederland kennen bij voor!
In het midden van de markt staat een stenen gebouw, met aan de buitenzijde kleine hokjes.
Een houten balie met daarachter een haak met een grote homp vlees, een verkoper zonder schoon wit schort, geen koeling, geen licht, niets. Dan vraag je om vlees per gewicht en dat wordt afgesneden, afgeslagen als er grote botten in zitten. Je kunt niet kiezen voor biefstuk, filet of gehakt. Enkel kun je aangeven welk stuk je wilt. Dan gaat dat in een zwarte plastic zak en klaar ben je. Tijdens het betalen loopt het bloed uit de zak, maar dat mag de pret niet drukken. Een ietwat onhygiënische toestand in onze westerse ogen, maar tot nu toe zijn we er niet ziek van geweest. Gehakt is het beste wat we er van kunnen maken, dat draaien we zelf. En dat is dat gehakt van biefstuk, puur vlees. Het is goed vlees, vers en eerlijk: je ziet precies wat je koopt. Helaas is het nogal taai, vandaar het gehakt. Maar er gaat ook niets boven een lekkere gehaktbal met jus!
Dan hebben we zo’n zak met 4 of 5 kilo vlees en dan begint het: vleesdag. Er wordt gespoeld, gesneden, gehakt gedraaid, gekookt voor de honden en verpakt. Ondertussen kluiven de honden aan de botten. We hebben ook een paar keer pens gekocht. Jekkie, dat ziet er griezelig uit! Ik durf dat nog niet met mijn blote handen aan te raken, getver. De stank valt gelukkig mee en de honden vinden het zalig. En niet enkel de honden. De werkers op het land willen volgende week in plaats van vlees liever pens! De pens is bijna net zo duur als het gewone vlees, ongeveer 3,5 gulden per kilo. Maar daar zit dan ook wel wat bot en vet bij, dus niet allemaal puur vlees. Maar we kunnen met die twee honden alles gebruiken.
Als we klaar zijn komt de schoonmaak. Pannen, messen, snijplanken, gehaktmolen enz. Alles zo vet als bagger (behalve de gehaktmolen). Nee, we zijn er maar druk mee.
En dan hebben we nog weer iets. Melk! We kopen tegenwoordig melk, vers van de koe. Je neemt een eigen fles of container mee die dan gevuld wordt. Twee keer per dag wordt er melk aangeleverd en vaak is er tekort dus moet je er op tijd bij zijn. En dan gaan we daar weer mee aan de gang; rustig even laten koken (weer 2 pannen afwas) en laten afkoelen. De volgende ochtend de room eraf scheppen (beetje vers citroensap erdoor en je hebt zalige sour cream!) en de melk overgieten in een fles die normaal in de ijskast past. Maar dan heb je ook iets lekkers, echte, verse, romige melk. Ik moest er even aan wennen maar nu vind ik het mjummie! Wim denkt al over het zelf maken van kaas! Yoghurt?
Nee, het is hier qua voedsel niet slecht. Natuurlijk kunnen we niet alles krijgen, maar wat we aan verse producten kunnen krijgen is goed en eerlijk. Je ziet wat je koopt, ook al lijkt het soms niet zo hygiënisch als we gewend waren.

Verder alles goed. Bedankt Eric-Jan, Yvonne en Wessel voor de kaart en het pakketje. Bedankt Sander en Carolien voor de leuke leerzame kaart (enneh, lukt het broodbakken?).
Tot de volgende keer! XXXXXXX Wim, Monique, Brown en Eef