Lang, te lang geleden dat ik heb geschreven voor de website. Sinds het laatste bericht, meer dan 1 maand geleden, heb ik niets meer neergezet. Dat wordt dus vissen in mijn geheugen, maar ik heb er alle tijd en ook een goede plek voor.
Sinds 1,5 week is Wim vertrokken naar Nederland om goederen te verzamelen die vervolgens in een scheepscontainer deze kant opkomen. Hij verblijft in Zeeland, Yerseke. Mosselen eten dus!!!
Hij is druk met van alles en nog wat. Natuurlijk de verhuisboedel, spullen die grotendeels in Kruiningen liggen opgeslagen. Daarnaast dingen die her en der door het land verspreidt liggen, onder andere in Breukelen en Hilversum. Dat zijn dan de spullen die we al hebben. Vervolgens nog het boodschappenlijstje van mij: hoeslakens, zwemkleding, nagelborstels, houten afdruiprek, hondenborstels, koffiefilterzakjes enz. And last but not least; materiaal wat we nodig hebben hier in Jinja om straks te kunnen gaan bouwen en leven. Generator, zonnepanelen, betonmolen, grasmaaier (moet wel geschikt zijn voor het soort gras hier), waterpomp, allerhande gereedschap, wereldontvanger (degene welke we hebben is niet zo goed meer, het kraakt een beetje te veel, heeeel vervelend tijdens het EK voetbal), wasmachine, ijskast, vriezer enz.
Momenteel is Wim nu druk aan het rondkijken en bellen, vanaf maandag gaat hij kopen en verzamelen. Als het goed is, staat de container dan in Rilland, bij Pier en Jaquelien.
Ondertussen verblijf ik in het huis van vrienden. Catherine is naar Frankrijk voor 3 maanden om te werken in het familiebedrijf (camping) en Helmut maakt trips met toeristen hier in Oeganda en gaat over twee weken ook richting Europa. Dus, wij hebben zo’n drie maanden de beschikking over een huis.
Weliswaar met twee extra honden, want dat is de deal. Wij mogen hier vertoeven maar zorgen dan wel voor Lou en Mik. Lou is een hond uit Senegal, indertijd door Fi (degene die land naast ons heeft) en Catherine meegenomen. Mik is een prachtige lokale hond, overgenomen door Catherine van Oegandezen welke de hond enkel brood en restjes gaven. Twee vrij jonge honden en dat is dus dolle pret voor onze Eef. ’s Nachts slapen Brown en Eef bij mij in de slaapkamer, Lou en Mik liggen in de open bijkeuken. ’s Morgens om zes uur (het begint dan licht te worden) komt er leven in de slaapkamer welke zich uitbundig voortzet als we het gezelschap zoeken van Lou en Mik. Het is een geren, gevlieg, geboink, gegrom, gespeel van jewelste. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij zijn Lou en Mik geen echte ochtendhonden. Maar, met zo’n jonge pup moet je er wel aan geloven. De dag voor de honden wisselt af tussen uitbundige speelpartijen en lange rustpauzes. Nu ook, ze liggen allemaal voor pampus.
Brown vindt het allemaal wel best. Die laat alles gebeuren zonder zich er mee te bemoeien. Ze speelt niet, het gaat veel te ruig, te snel en te wild. Heel af en toe wil ze even mee doen, maar van echt spelen komt het niet. Nooit gedacht van Brown, onze 10-jarige maagd, maar ze klimt als een volleerde reu achterop welke hond er binnen bereik is. Helaas wordt deze toenadering niet echt geapprecieerd en is het snel afgelopen. Maar het is allemaal een feest om te zien; vier vrolijke honden die goed met elkaar overweg kunnen. Ook heel goed voor Eef, op deze manier leert ze veel en bouwt ze een goede conditie op. Elke middag gaan we wandelen, naar de golfbaan. Een dagelijks uitje voor Mik en Lou en nu dus ook voor Eef en Brown. Nou, dat is wat. Gelukkig hoeft Brown niet aan de lijn en blijven er slechts drie over. Een wirwar van riemen, altijd door elkaar, een hele opgaaf. Zeker als je ondertussen ook nog probeert Eef wat te leren; niet trekken aan de lijn, naast me blijven lopen enz. Of dat er vier grote stieren los lopen op de weg, te grazen in de berm. En ik ben bang van koeien en stieren, zeker nadat er een tijdje terug eentje achter ons aan kwam springen. Tot mijn opluchting was het Helmut die begon te schreeuwen en te springen waarna de jonge stier weer afdroop. Gelukkig is de golfbaan niet zo ver weg en kunnen ze daar los. Dan begint het rennen, alsof ze de hele dag nog niets gedaan hebben. Brown kan lekker snuffelen, de anderen rennen en springen door het gras aan de zijlijn van de golfbaan. Het gaat goed, ze luisteren vrij aardig en er zijn weinig golfers op de baan. Wel zijn er de laatste tijd veel geiten! op de golfbaan. Op zich geen probleem ware het niet dat Mik dan uit zijn dak gaat. Niet meer luisteren en (volgens zeggen) achter die geiten aan. Ik ben dus gewaarschuwd en heb nu een scherp oog en oor voor geiten. Maakt het helaas momenteel met die kudde geiten niet echt ontspannend voor me. Elke dag blij als we weer op huis aangaan zonder dat er bloed gevloeid heeft op de golfbaan.
Oeps, even onderbreken. Hannah nodigt me uit voor een meidenavond. Vanaf half zeven, zelf wat eten en drinken meenemen. Gezellig want het is toch wel stil ondanks de honden. En lekker dichtbij, aan de overkant van de straat!
Stil, tja dat is het wel een beetje. Over het algemeen heb ik er weinig moeite mee maar af en toe overvalt het je toch wel. Gelukkig is Peter, de tuinman er bijna altijd (om het weekend gaat hij naar huis) zodat er iemand is die goedemorgen zegt. Maar verder is er weinig en ik ga toch ook niet zo snel ergens op visite. Ik heb allerlei excuses voor mezelf; de honden alleen, moet ik met de auto, alcohol enz.
Maar, dit feestje voor vanavond is leuk en ik heb er zin in. Wat ga ik aan trekken? Ik heb weer keuze uit veel want alles is uit de container, dus ook alle kleren. En eigenlijk heb ik best wel veel als je het zo allemaal in een kast ziet liggen. Veel heb ik nog nooit!! aangehad tijdens de reis. Te besmettelijk qua kleur, te dik, te bloot, onhandig te wassen enz. Nu draag ik zoveel mogelijk verschillend om alles in ieder geval gewassen te hebben (en gestreken!, de hulp!) voordat het straks terug gaat de container in.
De container leeghalen viel mee. We kunnen alles in de slaapkamer neerzetten en uitzoeken. Her en der wat dingen eens goed schoonmaken, maar het valt mee. Geen gek ongedierte gevonden in de container, geen nestjes van vliegende insecten of zo. Helaas wel een soort plaag van teken! Ik had de container al helemaal schoongemaakt (eenvoudig als alles leeg is) en enkel een paar teken gevonden. Nu was ik vanmorgen weer even in de container en toen heb ik (ik durf het bijna niet te zeggen) wel zo’n 50!!!!!! teken van de muren, kastjes en vloer gepakt! Ik werd er gek van, overal. Dacht je net een plek teekvrij te hebben, lopen er weer een paar. En dat terwijl we de container al helemaal ingespoten hadden met Doom, Fast Knockdown, een insectendoder. Nooit gedacht dat teken zo’n gaskamer kunnen overleven. Nu een ander middel ingezet; permetrine, het spul wat je gebruikt om muskietennetten te impregneren. Hopen dat dit afdoende is, morgen zal ik weer eens gaan kijken.
Oei, Peter komt zeggen dat er geen water is, hij kan dus even niet sproeien. Dat gebeurt hier nog wel eens, geen water en wat vaker voorkomt, geen elektriciteit. Dit is de tweede keer dat we geen water hebben, de eerste keer was het voor 24 uur!! Gelukkig is de tank van de container helemaal gevuld zodat ik niet zonder kom te zitten. Elektriciteit valt regelmatig uit. Zeker drie keer per week, je kunt er de klok op gelijk zetten, tussen 20.00 uur en 22.00 uur zitten we zonder stroom. Vroeg naar bed dus! En daarnaast valt op de dag zo af en toe de stroom ook nog uit. Soms voor een paar minuten, soms voor uren. Fijn, zo’n goed gevulde vriezer!
Door deze gebreken realiseer ik me dat het leven in en om de container zo slecht niet is. Nooit hebben we een echt te kort aan water gehad, soms moesten we zuinig aan doen, maar we hebben altijd nog goed en warm kunnen douchen. Dat is hier ook niet zo eenvoudig, door de beperkte druk van het warme water is een goede warme douche niet altijd mogelijk. Soms sta ik minuten lang te etteren met de kranen om druk op te bouwen. Nee, ook daarin is de container super; altijd die goede warme douche met een fijne straal! Een altijd elektriciteit, de zonne-energie is prima. En als dat niet voldoende is, kan altijd de motor nog gestart worden. Hier in huis is het gewoon over, geen stroom is geen stroom. Gelukkig neemt Wim vanuit Nederland een generator mee, die hebben we wel nodig. Ook is de voltage niet altijd gelijk, zo zijn er her en der diverse tv’s en koelkasten opgeblazen. Hadden we die dag wel lekker vis uit de vriezer van Trish! Stom, want er zijn van die dingen te koop die dat reguleren. Hebben we ook nodig!
Het leven in een echt huis is niet verkeerd. De ruimte binnen is zalig. Een grote keuken met veel opbergruimte (nu is het bij mij al snel groot en veel na jaren container), een badkamer met normaal toilet! We kunnen hier dag en nacht op de veranda zitten, het is met muskietengaas afgeschermd. Verder is er overal traliewerk. Elk raam is voorzien, de veranda en bijkeuken worden met een hekwerk op slot gezet. Dat is allemaal vrij normaal hier. Ik weet niet of dat er zoveel ingebroken wordt (volgens mij niet) of dat het gewoon werd gevonden door de kolonialen die hier indertijd de huizen gebouwd hebben. Vervelend dat er van die rotsloten op het hekwerk van de bijkeuken en veranda zitten, ik moet er niet aan denken als er brand uitbreekt.
TV is er, maar geen kabel of antenne. De tv kan enkel beelden laten zien via de video. En die doet het even niet! Gelukkig wel een muziekding zodat ik al onze cd’s weer eens hard kan horen.
Ondertussen geniet ik van het huiselijke leven met al zijn voor- en nadelen. En voorzichtig denk ik aan straks; nog even kamperen met de truck op het land tijdens de bouw van een huis en dan……… een eigen huis.
Wel weet ik dat ik straks ook een hulp in de huishouding wil. Dat is pas luxe. Margareth, de hulp doet alle dingen waar ik nou net geen zin in heb. Vegen en dweilen (met vier honden is dat een rotkarwei), was uitspoelen en strijken, vaat van een paar dagen, badkamer, bed verschonen enz. Het valt me op hoe gemakkelijk ik word. Normaal was het minimaal twee keer per dag vegen in de container (tja, het oppervlak viel mee) en dagelijks dweilen. Vaat direct afwassen, er is geen plek om alles neer te zetten en je moet ook in dezelfde kleine ruimte slapen. Nu, vijf minuten nadat Margareth vertrokken is ligt er al weer van alles op de vloer en ik laat het gewoon liggen. Eef heeft de nare gewoonte om met haar poten in de drinkbak te gaan staan en dus overal natte voetsporen achterlaat. De vaat, die kan ik rustig een paar dagen laten staan, zolang er maar genoeg borden en bestek zijn. En van alles gebruiken, te lui om iets om te spoelen. Misschien moet ik Margareth nog eens leren het vlees voor de honden te verwerken! Denk nou niet dat ik een slavendrijver aan het worden ben, een echte koloniaal. Ze wordt goed betaald voor 2 dagen in de week; zo’n 5 gulden per dag (vergelijk het met de mannen die het zware werk op het land doen; 2 gulden per dag!). En met al het werk wat ik voor haar kan verzinnen is ze binnen 5 uur klaar. Rest haar nog voldoende tijd voor thee met heeeeeel veeeel suiker en kletsen met Peter. En die Peter, die wast ook de auto, van binnen en buiten. Hebben we opeens weer een rode, glimmende auto met ramen waar je doorheen kunt kijken.
Tja, die auto. Sinds mijn vertrek uit Nederland heb ik niet meer in een auto gereden, zo’n 2,5 jaar geleden. Enkel een klein, piepklein stukje in Zuid-Afrika maar dat stelde niet zoveel voor. Nu moet ik wel weer om te zorgen voor boodschappen, mijn wekelijkse bezoek aan het land enz. Voorheen liet ik Wim altijd rijden, uit gemakzucht of angst? De pest hier is dat ze allemaal aan de verkeerde kant van de weg rijden en het stuur, de hendels en de versnellingspook ook verkeerd zitten. Dat aan de verkeerde kant rijden valt mee, alhoewel bij rotondes is het opletten. Ook kruisingen zijn nog wat onduidelijk; wie heeft er nou voorrang? Ze zeggen hier dat degene op de hoofdweg altijd voorrang heeft. Mij is tot op heden nog niet helemaal duidelijk wat in de stad een hoofdweg. Van eentje weet ik het zeker: Mainstreet! En dan de hendels. Zo regelmatig als ik af wil slaan gaan de ruitenwissers op en neer. Als ik wil schakelen gaat af en toe het raam open of dicht. Of mijn linkerhand zwerft ergens tussen de twee voorstoelen. Zelfs bij het omdoen van de gordel (tegenwoordig verplicht zeggen ze)graai ik nog wel eens in het luchtledige. Of alleen al het naar de auto toelopen en instappen om weg te rijden; vaak sta ik aan de verkeerde kant van de auto…
En dan heb je hier natuurlijk niet allemaal van die gladde en strakke wegen. Veel potholes, veel stukken waar het asfalt helemaal weggereden is waardoor je uiteindelijk toch aan de voor mij goede rechterkant van de weg rijdt. En dan de weg naar ons land, het stuk tussen de asfaltweg en onze zelf aangelegde nieuwe weg! Zo’n kilometer lang terreinrijden. Scheef hangen, twee handen aan het stuur (en ondertussen wil elk kind, zo’n 300, nog gedag gezwaaid worden) en heel langzaam rijden. Wordt nog wat in het regenseizoen!
Maar, het gaat. Het plezier van autorijden zal wel weer komen. Gelukkig zitten de pedalen hetzelfde als in Nederland.

En hoe gaat het verder met dat land? Nou, goed, het is er nog. Ondertussen hebben Wim en ik nog twee aangrenzende stukken erbij gekocht, totaal hebben we zo’n 9,5 acre. Nu zijn we klaar met grond kopen, er is nu een soort natuurlijke grens aan de ene kant en aan de andere kant zitten Fi en Colin.
Het eerste grote stuk is gekapt (behalve die paar echte bomen), omgeploegd en bijna klaar om er gras te planten. Helaas is het te droog op dit moment, al weken geen regen en moet er gewacht worden met planten. Op dat eerste stuk is een weg aangelegd naar de plek waar we ons huis willen neerzetten. Twee parkeerplekken aangelegd, eentje bij het toekomstige huis en eentje aan het begin van de weg waar Wim een garage/werkplek wil maken. Latrine laten graven bij de garage. Diep, heel diep. Met de hand, je kon bijna de man in het gat niet zien, terwijl de ander de emmers grond omhoog haalde. We wilden daar gelijk een personeelstoilet maken, een zogenaamde longdrop (gewoon boven een gat hangen….). Het graven van dat gat kostte 50 gulden, de rest zou meer dan 700 gulden gaan kosten volgens opgaven van aannemers. 700 gulden voor? Een betonnen plaat, drie muren en een deur? Daar wachten we dus nog maar even mee totdat we zelf materiaal en gereedschap hebben vanuit Nederland. Ondertussen doen de werkers hun behoeften maar daar waar ze het al jaren doen. Wij hebben straks lekker weer tijdelijk ons chemisch toiletje! Ja, ik weet het, slecht voor het milieu.
Vanaf de toegangsweg staat er een hek; palen met 5 rijen prikkeldraad. Nog niet al het land is afgezet, maar dat komt. In ieder geval de meest gebruikelijke toegangsweg is afgesloten. Nodig? Ja, onbekenden waren al begonnen met het kappen van een boom, een van de weinige echte bomen die er staan. Wim heeft een beloning uitgeloofd, echter nog niets op gehoord.
Ondertussen zijn de mannen op het land bezig met het kappen en schoonmaken van de rest van het land. De jungle verdwijnt langzaam. Enerzijds jammer maar we kunnen niet anders.

Vorige keer heb ik geschreven dat er een drietal mensen bijkomen, mensen die aangrenzend aan Fi en Colin land gekocht hebben. We waren blij, want dat scheelt in gezamenlijke kosten, bijvoorbeeld de door ons aangelegde weg en te zijner tijd de stroomvoorziening.
Helaas, de manier waarop Colin, Fi en wij met elkaar omgaan is niet hetzelfde als met de anderen. Ons ideaal was en is een mooi, harmonieus en goed leven. Daarbij hoort vertrouwen en respect. Geld is geen probleem, als er dingen zijn die moeten gebeuren dan moeten ze gebeuren en dan is er geen gezeur over hoe het anders had gekund (Fi en Colin zijn er tenslotte niet, Wim en ik beslissen nu uiteindelijk).
Met de nieuwelingen is het anders. Er is nauwelijks gesproken over samenwerking, er is überhaupt weinig contact geweest onder het mom van geen tijd. Ondertussen nog geen cent gezien voor de door ons aangelegde weg. Hoeft nu ook even niet meer want Wim heeft de weg afgesloten met een staalkabel, ze kunnen er met de auto niet meer over. Nu wil een van de drie een soort overeenkomst opmaken waarin alles vastgelegd wordt. Op zich niets mis mee maar het lijkt te ver te gaan. Onderhoud van de weg? Tja, jullie rijden met vrachtwagens (we hebben er 1) en ik heb slechts een motorfiets. Schade wordt dus enkel door jullie veroorzaakt…..
We zijn er nog niet uit. Ondertussen maken ze gebruik van een andere toegang naar hun land. Helaas kan daar geen truck of auto over en moeten ze cement, stenen en zand vervoeren met kruiwagens. Als ze geen gebruik van onze weg willen maken en zelf een weg gaan aanleggen zullen ze veel duurder uit zijn. En daarbij vergeten ze al de moeite, de tijd, het zweet, de oeverloze onderhandelingen die ondertussen door ons gedaan zijn en waarvoor geen cent betaald hoeft te worden.
We wilden hun eerst laten meedelen in de mijn die we gekocht hebben. De mijn met de gravel welke we gebruikt hebben voor de weg en in de toekomst zullen gebruiken voor wegen op het land, stenen, onderhoud enz. Nu zijn we al zover dat we hen niet willen laten delen in dit voordeeltje.
Al met al is het niet zo eenvoudig. Het draait allemaal om geld. Waarbij wij natuurlijk de boemannen zijn: willen geld zien, zijn net in het land, kopen maar raak, en zijn nog Nederlanders ook. Via internet houd ik Colin en Fi op de hoogte van de hele gang van zaken en gelukkig staan ze achter ons: no pay, no way!

En betaald moet er overal worden. Niet enkel voor het land maar ook allerlei andere kosten. Geld voor de medewerking van de Local Council, welke een papiertje opmaakt dat degene van wie we kopen ook werkelijk de eigenaar is. Compensatie voor koffiebomen, cassave enz. aan de gebruikers van het land. En dan nog de “officiële” kosten. Het land is enige tijd terug geïnspecteerd door medewerkers van de “Land-office”. Noodzakelijk want zij geven een officiële toestemming om te leasen. Met 9 man zijn ze vanuit Kampala gekomen. Gezellig dagje uit, hapje eten. Maar wel op onze kosten. De omschrijving op hun rekening staat: “private contribution for land inspection”, voor slechts 600 gulden! Eerst werd er een bedrag genoemd van 1500 gulden, Wim heeft dat naar beneden weten te brengen. Het is geen echte omkoperij, je krijgt er wel een officiële rekening voor, maar het komt ons toch vreemd over dat de prijs zo kan dalen als er over geklaagd en geïnformeerd wordt.
En dan nog weer de extra kosten voor het registreren en legaliseren van de lease. We zijn er nog lang niet, er moet nog een landmeter komen die het land nogmaals in kaart gaat brengen. Maar nu moesten we wel alvast 950 gulden betalen voor de voorlopige goedkeuring van de lease-overeenkomst.
De advocaat hebben wij de laatste transacties niet meer gebruikt. Papieren opgemaakt aan de hand van de papieren van de advocaat. Scheelt per transactie toch weer 400 gulden!! En, blijkt achteraf, niet echt nodig te zijn op de manier we het nu doen, via de Land-Office.
Maar, ondanks alle onduidelijkheden, tegenstrijdigheden, kosten en tijd lijkt het alsof we op het goede spoor te zitten. Goh, wat zullen we blij zijn als dat papierwerk klaar is.
En dan de rest waar we mee te maken gaan krijgen. Een zgn. toestemming om te handelen is nodig. Een work permit. Overschrijven van de truck op Oegandees kenteken, invoeren dus. Toestemming om te bouwen. Al met al geen onoverkomelijkheden maar het moet wel gebeuren. Het overschrijven van de auto, de rode Daihatsu, op onze naam duurde 1 dag en kostte 100 gulden. Viel reuze mee. En ik heb er geen problemen mee dat er geld betaald moet worden. Het vervelendste is de tijd welke het soms allemaal in beslag neemt, het inefficiënte.
Zo was Wim naar Kampala, de Land-Office. Eerst papieren ophalen om in te vullen. Kom maar terug met 9 kopieën. Wim terug. Wat vergeten, nooit verteld. Wim weer terug. Inspectie van het land, afspraak maken. Kan niet telefonisch (heeft natuurlijk te maken met geldafspraken!). Wim terug. Afspraak gemaakt. Morgen betalen. Hoeveel? Weten we nog niet. Wim volgende dag terug. Niet genoeg geld. Wim terug. En zo gaat het maar door. In plaats van 1 keer langsgaan, het stappenplan uitleggen en de kosten is het een op en neer gaan naar Kampala. Zelfs pas nadat we die 950 gulden betaald hebben, kwamen met de landmeter. We wisten daar wel wat van maar eerder navraag door ons leverde niets op, daar blijven ze dan tot het laatste moment onduidelijk over. Dat is het vervelende, het kost zoveel tijd (onnodig) en blijft tot het laatste toe onduidelijk. Maar, nogmaals, stap voor stap komen we er wel. Toch?

Zondag 11 juli 2004

Een prachtige, rustige zondagochtend. Om half zeven kwam er leven in de slaapkamer: Brown en Eef vinden het tijd om op te staan. Snel aankleden en de deuren openen. Koffie zetten, muziek aanzetten (ik heb de CD’s geordend, alfabetisch en ben ze nu op alfabetische volgorde aan het beluisteren), eten voor Brown en Eef klaarmaken (Mik en Lou eten 1 keer per dag, aan het eind van de middag), lakens en kussen naar buiten, in de frisse ochtendlucht. Peter, de tuinman is ook al buiten. Iemand die goedemorgen zegt! Dan koffiedrinken en lezen. Nederlands boekje: Lekker lui 1993. Korte vakantieverhalen. Rommelen, her en der wat verplaatsen. En maar weer eens de container in, kijken hoe het gaat met de tekenplaag. Nou, goed. Ik vind weer een stuk of 20 dode teken. En her en der nog een bewegende. Dus nog maar een keer inspuiten die hele hap. Jekkie, ik griezel er nog van. Het idee van honderden teken om je heen……Want zoveel zijn het er ondertussen wel.
Plannen voor vandaag? Niet zoveel natuurlijk. Straks een mooi plekje in de tuin zoeken en vogels kijken. Van Wim heb ik (alvast voor mijn verjaardag) een vogelboek gehad en kan nu dus proberen de vogels te determineren. Niet eenvoudig, velen zijn er in diverse soorten kleuren en maten. Gelukkig staat er bij elke vogels waar ze ergens voorkomen in Oost Afrika waardoor je er al veel kunt afschrijven.
Verder misschien een beetje bijkleuren. Niet al te bloot zitten want de tuinman loopt overal rond en je wilt niet bekeken worden. Vorig weekend was ik alleen en toen is mijn buik een beetje verbrand. Als je er echt voor gaat zitten gaat het vaak te snel hier.
Zorgen voor mijn eten. Tja, welke soep zal ik vandaag eens nemen. Mijn rantsoen bestaat bijna dagelijks, hoe kan het ook anders, uit soep met brood. Gisteren een tomatensoep gemaakt, kan ik weer even mee vooruit. Af en toe maak ik een salade maar dat kan ik, in tegenstelling tot soep, geen drie dagen achter elkaar eten. Brood, dat is sandwich witbrood. Altijd oud en moet dus altijd geroosterd worden. Dan met kaas, tonijn of hageltjes. Soms nog met een uitje, knoflook en tomaat onder de grill. Ik zorg best goed voor mezelf. Ik ontbijt tegenwoordig ook! Yoghurt met sinaasappelsap. Natuurlijk geen vers sap, dat is te veel werk.
En elke dag mijn biertje. Mjummie, een ijskoude halve liter! Meestal twee. Ik heb de gewoonte om ’s middags te beginnen (soms al om 1 uur!) maar het houdt echt op na twee flesjes. Soms kan ik uren doen over een fles, zet hem soms halfvol terug in de ijskast. Een biertje is het allerlekkerste om te drinken, al die frisdrank daar wordt je vies van. Gelukkig heb ik nu soda water gevonden (Spa rood) wat tenminste niet zo smerig zoet is.
Verder wacht ik met spanning op het dagelijkse telefoontje van Wim. Dat is voor mij het beste moment van de dag. Dan kan ik er weer een dagje tegen. Want ik moet eerlijk toegeven, ik mis hem vreselijk.
Natuurlijk mis ik jullie allemaal. Maar ik ben blij dat ik hier zit en niet in Nederland. Ik kijk er naar uit om te kamperen op het land en te beginnen met bouwen.

Voor ik het vergeet, Wim heeft een interviewtje gegeven in een krant, de PZC. Volgens mij is dat voluit de Provinciale Zeeuwse Courant. Het artikel is 6 juli jl. geplaatst. Ik heb het al gelezen want Sander, onze webmaster, heeft het voor mij gekopieerd naar ons mailadres. Helaas staat de foto niet op internet, maar die hebben jullie al gezien op onze website. Zuid Afrika, kinderen van een school bij de truck. Voor degenen die het artikel gaan lezen; Wim heeft het mooi verteld maar voor sommige dingen geeft deze website toch de werkelijke gebeurtenis of situatie weer! Kaas maken!?, ik lijk wel gek.

Verder voor vandaag even niets.

Dinsdag 13 juli 2004

Nou, verder ook eigenlijk niets. Alles gaat goed. Vandaag nog 15 nachtjes slapen en Wim is er weer!
Veel liefs, dikke zoenen en tot de volgende mail XXXXXXX Monique en alle honden, Brown, Eef, Mik en Lou