Daar zijn we weer. Inderdaad, we. Wim is sinds 1 week terug in Jinja en we zijn druk aan de gang met vanalles en nog wat. Het heeft allemaal stilgelegen in de vier weken welke Wim weggeweest is, nu is alles weer in volle gang. Want we moeten nogal wat.

Wim heeft vanuit Nederland veel meegenomen in het vliegtuig: o.a. verse mosselen! Ook een aantal software programma’s voor de computer. Helaas, tijdens het installeren is de laptop gecrasht. Ondertussen weer gemaakt door een Indier hier en we hebben nu iets van ....XP. Echter ben ik alles kwijt wat op de harde schijf stond van de computer. Reisverslagen, foto’s, documenten enz, alles! Reisverslagen heb ik nog op floppy dus die kan ik weer terugzetten (ik mis nog wel 1 floppy met 10 verslagen en een verslag wil niet gekopieerd worden), foto’s staan op de CD-rom (behalve de foto’s van andere reizigers welke we gekopieerd hebben onderweg) en de documenten, ach die ben ik echt kwijt. Het vervelende is dat ik niet meer weet dat ik allemaal echt kwijt ben. De tijd zal het leren. Heel vervelend, je voelt je een beetje beroofd.
Maar, gelukkig, het werkt allemaal weer en ik kan vrolijk verder met de reisverhalen. Het zijn eigenlijk geen reisverhalen meer, het zijn meer hoe-gaat-het-in-Jinja-verhalen. Maar, ze blijven komen.

Wim heeft een drukke tijd in Nederland gehad. Vier weken de tijd goederen te vergaren om een container te vullen. Gelukkig veel hulp gehad van Pier en Jaquelien en steun van Frans en Marleen. En al die anderen natuurlijk. Iedereen hartstikke bedankt, kom maar een biertje halen in Jinja!
Wim vertelt uitgebreid wat er allemaal in die container zit. Klinkt goed, hij kan enthousiast vertellen maar ik weet niet zo veel van generatoren, waterpompen en zonnepanelen. Ik vertrouw erop dat het allemaal goed is. Mag ook wel, want het heeft al met al wel een paar Euries gekost. Ik wil niet weten hoeveel, want daar word ik waarschijnlijk niet vrolijk van. Waar ik wel vrolijk van wordt is dat straks als de container er is, het net Sinterklaas zal zijn. Veel pakjesavonden want er zitten wel 100 dozen in de container. Veel nieuw spul, maar vooral ook oude spullen, sentiment, goede herinneringen, vergeten momenten.

Wat me goed gedaan heeft is de aandacht welke mijn verjaardag gekregen heeft. Veel kaarten vanuit Nederland. Bedankt Herman, Henk&Thea, Daan, Joke, Alice (2x!), Marleen, XXXXXXXXX. Jullie lieve kaartjes zijn aangekomen. En voor degenen die het niet weten; ik heet gewoon nog steeds Monique van de Meent. Ook Robert bedankt voor het mailtje. En de telefoontjes van velen, ik leek wel een telefooncentrale. Was leuk dat het sommigen niet lukte op de dag zelf zodat ik de volgende dag ook nog telefoontjes kreeg.
Ik wist dat er vanuit Nederland een pakket zou komen van Pier en eentje van Wim. Dus elke dag naar het postkantoor. Uiteindelijk kwam er een pakketje. En die was van Lia&Koen. Een echte verrassing! Een boek, “Wijze vrouwen”!, en natuurlijk een feestmuts en snoep. Ontzettend leuk om dat hier in Afrika te krijgen. Ik had het pakketje opgehaald en kon niet wachten met openen. In de auto begonnen; mensen moeten raar gekeken hebben terwijl ik in de auto zat met een papieren feestmuts op!
Het pakket van Wim heb ik 2 dagen voordat Wim terugkwam opgehaald. Snoep en borrelnoten! Last but not least kwam het pakket van Pier en Jaquelien. Woh, daar zat veel in. Het bleef feest tijdens het uitpakken: een tuinkabouter, snoep, een mooie blouse, zelf te kweken cherry-tomaten, koffie en nog veel meer. Het is jammer geweest dat ik dat pakket niet op mijn verjaardag kon uitpakken.
De kaarten hebben er allemaal zo’n 10 tot 14 dagen over gedaan, net als het pakketje van Lia. Het pakket van Wim duurde 3,5 week en het grote pakket van Pier heeft er 6 weken over gedaan. Geen van de pakketten is opengemaakt. Die van Lia is niet via de douane gegaan, waardoor het sneller aangekomen is. Waarom die van haar niet en de anderen wel? Ik weet het niet zeker maar op die van Lia zat enkel een sticker, een sticker voor de douane waarin aangegeven wordt wat er inzit en waar ze voor getekend heeft. De pakketten van Wim en Pier hadden een groot papier van de PTT erop, een soort douane-verklaring. Misschien dat daar het verschil in zit. Ik weet ook niet het verschil met verzenden vanuit Nederland, wanneer wat moet. Maar, al met al, pakketten lijken ongeschonden aan te komen.
(Kerst!!!!!)

Met het land gaat het goed, het ligt er nog steeds. Geen grote ontwikkelingen geweest tijdens de afwezigheid van Wim. Elke week ging ik er een keer naar toe. Vlees brengen voor de lunch van de werkers en even kijken op het land en praten met Laurence, de supervisor. Het is droog op het land er is in vier weken tijd geen druppel regen gevallen. Het gras planten laat dus nog even op zich wachten.
Voor ons is het jammer, maar voor de lokalen die leven van een stukje landbouwgrond is het erger. De verwachting is dat de oogst dit keer een tekort zal opleveren in de voedselvoorziening. Prijzen zullen stijgen.
Wim is vandaag weer eens naar Kampala. We hebben een workpermit nodig. We kunnen niet eeuwig op een toeristenvisum hier blijven en voor het inklaren van de container hebben we een workpermit nodig.
De kosten voor een workpermit ligt gelijk aan de kosten voor toeristenvisums, dus dat maakt niet uit. Enkel moet je voor een workpermit een borg storten ter waarde van een vliegticket naar huis, zal ongeveer 800 Euries pp zijn.
Een Trade-licence hebben we ook nodig, maar dat schijnt niet zo moeilijk te zijn. En dan nog de bouwvergunning, milieuvergunning, en alles wat we nog niet weten maar vanzelf achter komen.
Het duurt allemaal en kost allemaal, maar uiteindelijk zullen we er wel komen.

En wie er nog meer komen! Pier en Jaquelien komen toch! Die mededeling kreeg ik op mijn verjaardag. Een prachtig cadeau. Ergens begin 2005 komen ze invliegen met de twee honden. Jippie, gezellig en goed.
Het zal fijn zijn om met vrienden te zijn. Geeft enerzijds het samen-gevoel en anderzijds het gevoel dat beslissingen met elkaar genomen kunnen worden, meer overleg wat altijd nieuwe ideeen geeft en andere oplossingen.
En dan is er nog Daniel. Een jonge man die handig met hout is en wel wil komen kijken hier in Uganda. Hoe dat precies gaat lopen weten we nog niet helemaal, maar het idee is dat hij naar ons toe kan komen en bij ons kan verblijven en een beetje werken. Kost en inwoning zijn voor ons en misschien een extraatje, een echt salaris kunnen we niet bieden. Een soort werkvakantie. Spannend, zowel voor hem als voor ons. Het is de bedoeling dat hij ook begin volgend jaar voet op Ugandeze bodem zet. Wordt het toch een Nederlandse kolonie! Bitterballen en patat.

Donderdag 19 augustus 2004

Ondertussen zijn er weer twee weken omgevlogen. Ja, we hebben het druk. Druk met alles regelen,
papieren, toestemmingen enz. We zullen blij zijn als dat een beetje achter de rug is en we kunnen beginnen met bouwen.
Met het land op zich gaat het goed. Er is afgelopen weken wel wat regen gevallen, net of het 2e, korte regenseizoen begonnen is. Door de regenval kan er nu wel gras ingeplant worden zodat het straks niet helemaal als een omgeploegd veld lijkt. Nooit zoals in Nederland. Daar is de aarde zwart, hier is het rood.
We zijn bezig met de zogenaamde titels voor het land, het laatste wat er moet gebeuren voor de lease van het land. Dit zou de ultieme zekerheid moeten geven voor wat betreft eigendom/lease zodat er niet binnen enkele jaren een lokale aan de deur staat te bonken dat hij de eigenaar is van het land.
Een zogenaamd “deedplan” is nodig voor het verkrijgen van de titel. Voor het deedplan is een surveyor, een landopmeter nodig welke een plan maakt. Hier zijn we al wat bezig geweest, maanden terug met ene Josef. Die heeft een eerste survey uitgevoerd, voor veel te veel geld en uiteindelijk heeft hij weinig of niets gedaan. Dat was een slechte ervaring. We hebben dan ook afgesproken dat die Josef (welke verdwaalde op het land, volgens mij nog nooit een theodoliet gezien heeft) nooit meer benaderd wordt. Maar dan is het moeilijk, vindt maar een ander waar je vertrouwen in hebt.
Via onze architect (daarover later meer) zijn we in contact gekomen met een surveyor uit Kampala. Het was even schrikken toen hij de naam gaf: Josef. Even dachten we oeps, dat gaat niet goed. Maar het is een jonge vent, met beschikking over het juiste materieel. Met hem hebben we de deal gemaakt dat hij zorgt voor de juiste papieren voor de titels en zorgt voor het uiteindelijk verkrijgen van die titels. Hij moet dus de papieren rompslomp op zich nemen, we hopen zo dat we niet zelf nog een paar keer naar Kampala moeten om kantoren af te lopen. Een papiertje hier, een gesprekje daar, enz. Kosten ongeveer 400 Euries. Valt ons nog mee (als het allemaal lukt natuurlijk) in vergelijking wat we Josef I betaald hebben voor prutswerk. Gisteren liep Josef II al op het land met apparatuur en eigen mensen. Wim was er
over te spreken. Het lijkt er op dat de zaak “titel voor het land” binnen 4 weken opgelost wordt.

Dan de architect. We willen alles officieel doen, geen illegale activiteiten. Omdat we niet willen dat er volgend jaar iemand aan de deur staat die dan geld wil hebben omdat we het niet legaal gedaan hebben.
Dit houdt wel in dat er vele wegen ingeslagen moeten worden om het allemaal goed te doen. In tegenstelling tot velen hier welke zonder bouwvergunning wonen, willen wij een vergunning. Daarvoor is wel een tekening van een geregistreerde architect nodig. Die hebben we gevonden, Simon.
Eerst zijn we altijd skeptisch. Hij is langsgekomen en heeft ons aangehoord en de tekening welke Wim gemaakt heeft, in zich opgenomen. Drie dagen later zijn we bij hem langs gegaan. Oi, een heuse computertekening. En hij heeft goed geluisterd en denkt mee. Het lijkt er op dat we een goede vent hebben. Met hem hebben we afgesproken dat hij de bouwtekening maakt en zorgt voor het hele proces omtrent de bouwvergunning. Net als met Josef II, zij hebben de contacten, kennen de kantoren en zouden beter moeten weten wat er moet gebeuren. De tekening maakt hij voor 100 Euries, overige kosten voor de vergunning moeten ongeveer hetzelfde zijn.

Nou, dat klinkt goed niet waar? Misschien weer te goed om waar te zijn maar we zullen zien.

Dan hebben we momenteel 1 probleem. Ach, wat is een probleem hier in Afrika? Het gaat om onze work permit. Het probleem ligt niet bij de work permit an sich, maar bij de container welke vanuit Nederland komt. Die container, met allerlei materiaal, gereedschap en natuurlijk goodies, kan niet ingeklaard worden zonder work permit (zeggen ze). De container schijnt al in Afrika te zijn, in de haven van Mombassa, Tanzania. Vanuit Mombassa wordt de container via spoor naar Jinja vervoerd. En het lijkt erop dat het niet zo lang meer hoeft te duren eer die container hier is. Maar dan hebben we onze work permits nog niet! Kun je je voorstellen: een container met allerlei spullen die nodig zijn om te beginnen met bouwen, een container waar je vervolgens niet aan mag komen!
En dat work permit is niet zo simpel. Het is allemaal te doen, maar het kost tijd. Eerst formulieren (zoals altijd voor alles) invullen. Dan naar de Ugandeze Investerings Autoriteit. Die moet je schriftelijk verzoeken voor een positief advies naar de immigratie betreffende het verzoek voor een work permit. Natuurlijk is het eerste verzoek niet voldoende, meer informatie willen ze. En meer kopieen. En dat terwijl ze alles al weten (zij hebben ons een investeringsvergunning gegeven) en alles al hebben. Na zo’n twee weken en drie keer op en neer naar Kampala is ons dossier aangevuld met een positief advies. Dan immigratie. Weer formulieren invullen. Wim is nu naar de immigratie om alles in te dienen. Volgens de ambtenaar van het regionale kantoor van de immigratie hier in Jinja, zou het dossier alles bevatten wat nodig is. Maar we zullen zien met welk huiswerk Wim terug komt, want dat is eigenlijk altijd zo. Nog een formuliertje hier, een kopietje daar enz. Uiteindelijk komt het wel goed, maar het probleem ligt in de behandelingstijd. We zijn er nu al twee weken druk mee en volgens de (toegegeven mooie en overzichtelijke) folder van de immigratiedienst duurt de behandeling op zijn hoogst 30 werkdagen. Zes weken! En al die tijd kunnen we niet bij de container! We wachten maar af, misschien duurt het langer eer de container er werkelijk is, misschien gaat het verkrijgen van een workpermit sneller.
Achteraf hebben we zelf de fout gemaakt; we hadden het verzoek voor een workpermit moeten doen voordat Wim naar Nederland vertrok. Ja, ook wij maken wel een fouten.

De truck wordt ingevoerd in Uganda, hij komt op Ugandeze nummerplaten. Ook daarvoor hebben we formulieren in moeten vullen en “sweet letters” (zoals ze zelf zeggen) geschreven aan de autoriteiten.
We doen dit via iemand hier in Jinja, een locale welke voor meer blanken dit soort dingen regelt. Het lijkt er op dat het volgende week geregeld kan zijn. Nog wel betalen: de helft van de waarde op het carnet. Zal ongeveer 1300 Euries zijn. Maar dan kunnen we ook met de truck rijden (wegenbelasting is dan ook gelijk betaald). Met de truck naar het land. Want dat moet ook gaan gebeuren.
Het is even kijken wanneer we hier uit het huis in Jinja gaan, maar dan gaan we direct met de truck naar ons land. We hebben al een plekje uitgezocht waar we de container gaan neerzetten. Dan wordt het weer kamperen. De container zal van de truck afgehaald worden zodat we de truck kunnen gaan gebruiken voor vervoer van bouwmaterieel enz.

Natuurlijk moet er voor de container wel iets gebouwd worden. Een rieten overkapping en een buiten douche/toilet. Och, we moeten nog zoveel: waterputten voor opslag van water, septictanks voor de afvoer van vuil water, hekwerk afmaken, bougainville planten tegen het hek (nu is de juiste tijd), pad aanleggen naar container, afvoer voor regenwater op de weg enz. En dan moeten we nog gaan beginnen met de bouw van het huis, over de bungalows maar niet gesproken.
Oh, er is nog veel meer maar ik kan er even niet op komen. Maar we zien er naar uit; terwijl we op het land wonen zal het allemaal gemakkelijker zijn om te bouwen en te knutselen.

Ondertussen is de “trading license” geregeld. Wim heeft een Ugandees rijbewijs, met goedkeuring voor het rijden met een truck. Drie jaar geldig, 25 Euries.

We denken aardig op weg te zijn met alle formaliteiten. Nog (lang) niet helemaal, maar veel is in behandeling. Wat vandaag gestart wordt is iets met een milieuvergunning. Daarvoor moeten we weer diverse formulieren invullen, diverse kantoren af gaan en er zullen wel weer honderdduizend kopieen gemaakt moeten gaan worden. Spannend.....

Soms word ik helemaal gek van alle formaliteiten, kantoren, ambtenaren, kopieen enz. Er wordt langs elkaar heen gewerkt, iedere official wil een eigen compleet dossier enz. De bureaucratie is enorm. Maar ik denk in vergelijking met Nederland dat het allemaal nog wel meevalt. Ook daar zijn toestemmingen nodig om te bouwen, te handelen enz. Waarschijnlijk nog veel meer dan hier, met nog veel meer regelgeving.
Ook de kosten zijn in vergelijking laag. Natuurlijk moet er betaald worden (het geld vliegt met bakken tegelijk de deur uit) maar het zijn meestal door de regering vastgestelde bedragen. Eigenlijk hebben we hier nog weinig met omkoping te maken gehad, een uitzondering in Afrika. Dus het valt allemaal nog wel mee, toch?

Verder met ons alles goed. Het wonen in een echt huis heeft, zoals eerder geschreven, voordelen maar ook nadelen. Nu lijkt het erop dat de boiler van de douche het begeven heeft; er komt geen warm water meer uit de douche. Enkel via de kraan en dan een zeikstraaltje. Iets met de druk? Nee, ik kijk uit naar de douche in de container en de nieuw te bouwen buitendouche. En die stroomstoringen komen ook mijn oren uit. Afgelopen week 4 avonden zonder stroom. Wel lekker vroeg naar bed!
We hebben films gekeken op de computer. Tja, een nieuwigheid voor ons. Echt een avondje bioscoop, vervelend echter als er een stroomstoring optreedt.............

Met de honden gaat alles goed. Nu liggen ze weer in de tuin op botten te kluiven. Mooie, grote en schone botten. Het is een genot om naar ze te kijken. Wat geen genot is met de honden is pens. Je weet wel, die stinkzooi wat als hondevoer kan dienen. Op de markt heeft Wim gisteren weer een paar kilo gekocht en is vervolgens vertrokken naar het land. Zat ik met die kilo’s smurrie en dril. Eerst koken. Jekkie wat kan dat meuren. En die lucht gaat overal in zitten. Maar dan komt het ergste; het snijden in kleine stukjes zodat het vermengd kan worden met rijst. Moet je die derrie dus in je handen nemen. Naast dat de stank ondraaglijk is, is het aangezicht griezelig en het gevoel afgrijselijk. Nee, dat was een uurtje of twee af zien. Wel wordt het dan een dagje lijnen: mijn eetlust is volledig verdwenen.
En waarom doen we het dan, die pens? Ach, omdat de honden het zo lekker vinden!
Brown is nog wel even ziek geweest. Ze begon akelig te hoesten, net of ze wat in haar keel had. En ze werd kortademig. Na enig aarzelen (gezien de allereerste ervaring met Herbert de lokale dierenarts) is de dierenarts op een zondagavond (!) langsgekomen. Volgens hem was het kennelhoest. Drie dagen achtereen is hij gekomen, elke keer twee injecties voor Brown. Het is nog niet helemaal over, af en toe kucht ze nog en nog steeds is ze een beetje kortademig. Gelukkig hebben de andere honden er geen last van ondanks dat het besmettelijk is. Kosten voor 3 x huisbezoek en 6 injecties: 14 Euries!

Wim en ik zijn in blakende gezondheid, vooral Wim is een schoolvoorbeeld van Hollands welvaren.
Nou, tot het volgende verslag, welke hopelijk gemaakt wordt vanaf ons eigen plekje aan de Nijl.
Dikke zoenen, XXXXXXXWim, Monique, Brown en Eef (die ondertussen al groter is dan Brown!)

Ps. Ik zit net te kijken voor foto’s om mee te sturen en dan zie ik Wim weer met een cake. Een zalige cake uit de broodmachine, de suikersaus er overheen lukte niet zo erg. Maar de door Wim meegenomen broodmachine is een uitvinding. Eenvoudig, snel en het allerbelangrijkste: goed brood!!! Tja, het leven is zo slecht nog niet.