3 September 2004, Jinja

Een donkere en regenachtige vrijdagochtend in Jinja. Onweer is voorbij, de druppels sijpelen van de bomen en in de verte komt het betere weer. Brrrrr, toch moet ik een fleece-jack aantrekken en mijn voeten hebben zo sokjes nodig. Maar, goed voor de tuin en het land. De honden hebben hun buiten-speeluurtje gehad; ze zijn vreselijk smerig en nat. Ik weet zeker dat ik geen witte vloer wil in ons nog te bouwen huis! Ze glijden hier over de vloer terwijl ze elkaar nog even achterna zitten. Zelfs op de muren zitten rode vegen. Dat zal ook wel geen witte muur worden...

Hoe ver zijn we afgelopen twee weken gevorderd? Mwah, kan beter.
Ze zeggen (voor de vijfde keer) dat we vandaag de papieren en platen voor de truck krijgen. Het leek eerst goed te gaan maar toen kwamen we een foute vervelende ambtenaar tegen. We moesten nog betalen over vervoerskosten/verzekering voor de truck. Kosten gemaakt om de truck hier te krijgen. Nou, daar is geen norm voor dus de amtenaar begon met idiote bedragen. Na uren (de ambtenaar moest natuurlijk ook een uurtje gaan lunchen) werd een bedrag overeengekomen. De verdere afhandeling liet ook op zich wachten, er werd een spelletje gespeeld. De agent die voor de papieren rompslomp zorgt is drie keer bij de ambtenaar geweest voor de definitieve documenten. Ondertussen telefonisch contact met Wim. De ambtenaar vertelde Wim iedere keer dat de documenten klaar lagen, tegen de agent dat het nog in behandeling was. Uiteindelijk heeft Wim gedreigd met de investeringsautoriteit en dat de telefoongesprekken opgenomen waren; de agent kon de documenten direct ophalen!
Nu maar hopen dat het echt klaar is.

Vandaag is Wim weer naar Kampala. Voor de work permits. Niet de officiële maar de zogenaamde “special pass”. Die zou vorige week al klaar zijn, maar dat was weer niet zo. Dus maar weer een keer naar Kampala. Maar het wordt gecombineerd met een bezoek aan NEMA, de nationale milieu-inspectie.
Van de week is de ambtenaar al op het land geweest maar zoals altijd moeten er nog meer copieën komen en moet er nog gepraat (!?!) worden. Het probleem is dat er binnen 100 meter vanaf de rivier niet gebouwd mag worden zonder vergunning. En wij zitten op ongeveer 70 meter en hebben dus een vergunning nodig. Ik wacht hier met spanning af, afwachten waar Wim mee thuis komt.
Ook heeft Wim een afspraak met de landmeter die bezig is voor de titels van het land. Horen hoe het hem vergaat en hoever we in het proces zijn. De architect is ondertussen bezig met de bouwvergunning.

De papieren rompslomp is een proces waar je weinig invloed uit kunt oefenen. De bureaucratie is enorm, behandelingstijden soms lang en de regelgeving is complex. Gelukkig gaat het beter met de vorderingen op het land zelf.
Er is ondertussen een partij riet gekomen, twee volgende partijen zijn onderweg. Riet voor de daken. Nee, we zijn nog lang niet zover dat de vlag gehezen kan worden en er een kratje bier bezorgd moet worden. Riet is een natuurproduct en wordt ook gebruikt door de lokale bevolking. Er is veel kwaliteitsverschil dus je gaat voor een goede partij. Nu dat het regenseizoen begint, hebben de mensen zelf ook riet nodig, het aanbod is dus minder. Wachten we totdat we het riet nodig hebben, dan loop je de kans dat het aanbod gering is (hogere prijs) of dat je zelfs niet genoeg van de goede kwaliteit kunt krijgen.
Dat hebben we dus, het riet. Ook zijn er al bouwstenen afgeleverd, steentjes voor de fundering enz.
We hopen volgende week te kunnen beginnen met de bouw van de fundering voor de truck. Dan kan daar een overkapping voor gemaakt worden zodat we een soort veranda krijgen. Ook een douche/wc buiten, tesamen met een wasgelegenheid. En natuurlijk een septictank.
We zullen volgende week vrijdag, 10 september voor het eerst gaan overnachten op het land. Dan verplaatsen we de truck van Jinja naar Naminya (zo heet het dorp). De champagne, of wat daar voor door moet gaan, ligt al in de ijskast.
Als we eenmaal op het land wonen zal er meer gedaan kunnen worden. Meer overzicht, supervisie enz. Veel werkzaamheden zijn eenvoudig, doch soms zwaar. Maar daar hebben we mensen voor en met een beetje sturing komt dat voor elkaar. Voor het moeilijkere werk is Wim er dan constant bij. Ik zal gaan beginnen met het aanleggen van een groentetuin. De cherrytomaten moeten echt de grond in, ze groeien uit de potten. En we zullen de bougainville gaan planten tegen het hek.
Dan deze week nog maar genieten van een huis. En een werkster. En een grote ijskast.
Nu houd ik op want ik krijg dode vingers. Sokken heb ik ondertussen al aangetrokken en ik denk nu ook aan een lange broek........

Maandag 25 oktober 2004!!!!!!!

Ohohohohohohoh, dat is lang geleden. Veel te lang maar ik kan er allerlei redenen voor geven. Drukte, geen zonne-energie, geen zin, te veel mensen om ons heen enz. Maar, nu na iets meer dan 6 weken op ons land in Naminya komt het er eindelijk weer een beetje van om jullie op de hoogte te stellen van de gebeurtenissen.
Ik was gebleven in Jinja waar we nog in een huis woonden....., met een mooie tuin en veel gras. We zijn daar inderdaad op 10 september vertrokken. Wim met de truck op Ugandeze nummerplaten en ik met de auto er achteraan. Ja, de truck is de vertrouwde plaat, BJ-TD-65 kwijt. Dat deed wel even zeer, verraad aan onze truck. Maar nu kunnen we er mee rijden zonder problemen en dat is ook wat waard. En we zijn natuurlijk van de papieren rompslomp af in Nederland; carnet en verzekering.
In optocht naar ons eigen plek in Naminya. Wim oogst heeeel veeeel bekijks op de weg naar het land. De mensen zijn aan die kleine rode Dahaitsu ondertussen wel gewend, de truck is heel wat anders. Gelukkig zonder vernielingen aan bomen en planten bereiken we de plek, geen compensatie gelukkig! De truck parkeren we dicht bij het water, daar waar het grote huis moet gaan komen. De bouw laten we nog even zitten, eerst beginnen met een tijdelijk onderkomen voor de container; met een rieten dak, douche en toilet!
Het is feest voor ons, het voelt alsof we op de plek zijn aangekomen waar we willen zijn en blijven. De Cold Duck champagne limonade smaakt prima. De eerste ochtend als we ontwaken (zo rond 6 uur) gaan we met koffie naar buiten. Het uitzicht is adembenemend; de zon die langzaam opkomt boven de heuvels, het licht dat per seconde verandert, de bomen aan de overkant in de ochtendnevel. Vogels beginnen de dag; visarenden, heilige ibissen, koereigers, aalscholvers en nog veel meer welke we nog moeten determineren via het vogelboek.

Nu begint het echte werk op het land. Het hekwerk staat er, er is een toegangsweg, het riet ligt klaar. We beginnen met een fundering voor de container. Op een prachtige plek, onder een grote Jack-fruit boom. Dat doen we niet zelf; daar hebben we mensen voor. Ondertussen komt er een grote partij bougainvillea welke langs het hekwerk geplant wordt. Er wordt een fundering gestort voor de container welke we verwachten vanuit Nederland, gevuld met veel, heel veel leuke, handige, oude, nieuwe, fijne en mooie dingen.
We staan twee weken op onze plek dichtbij het water. Helaas lijkt het erop dat sinds we op het land wonen qua hoeveelheid en frequentie de regenval is toegenomen. Regelmatig enorme stortbuien (goed voor het gras en bougainvillea!). De container is droog, we staan op kleine, met de hand kapotgeslagen steentjes dus dat is allemaal geen probleem. Wat echter een crime is, is de grond verder op het land. Natuurlijk lopen de honden er door en ook wij moeten er doorheen als we gaan kijken naar de vorderingen die overal plaatsvinden. Helaas kom je niet echt ver; bij elke stap die je doet krijg je ongeveer 0,5 kilo plakzooi aan je schoenen. Volgens Wim is de Zeeuwse klei er niets bij! Reuze vermoeiend, smerig en lastig. En je krijgt het er ook niet zo maar af, het is echt rotzooi. Nu kunnen wij onze schoenen nog uit doen, de honden nemen die zooi gewoon mee de container is. Hele kluiten vind ik. En niet alleen op de vloer maar zelfs de kastjes zijn van kleur veranderd; van zachtgeel naar roze-rood. Een doekje erover helpt niet, het is vettige zooi, echte rotzooi. Nee, ons nieuwe huis krijgt roodkleurige stenen op de vloer en tegen de muur doen we de eerste halve meter ook maar natuursteen.
Ondertussen vorderen ze met de fundering voor de wooncontainer. Muurtjes worden gezet en elke dag verzinnen Wim en ik wel weer iets wat anders kan of moet. Binnenkort gaat de wooncontainer van de truck af, maar we wachten op de container uit Nederland. Als die gebracht wordt op een vrachtwagen moet er een kraanwagen komen om die container te plaatsen. En die kan dan gelijk onze wooncontainer ook doen. Scheelt weer een paar honderdduizend Ugandeze shillingen.
De container uit Nederland is aangekomen aan de grens tussen Kenia en Uganda. Redelijk volgens schema. We krijgen een telefoontje; die container moet aan de grens opengemaakt worden! Steekproef, pesterij of geldklopperij? De container wordt volgens de papieren ingeklaard in Jinja maar nu moet die al geopend worden aan de grens, zo’n 160 kilometer oostwaarts. Nee, het moet ook vandaag. Als Wim niet komt met de sleutels dan wordt de container door de douane opengebroken. Geen keuze dus want we willen absoluut niet dat er vreemden in onze container kunnen zonder dat we erbij zijn. Allemaal stress en boosheid dus.
Achteraf valt het nog wel mee. Het gaat om steekproefcontrole, verscherpte controle voor containers welke naar Jinja gaan. Maanden terug is er een container binnengekomen met hele foute spullen, vandaar dat ze nu bij de grens al willen controleren. Echter, niemand had ons dat van te voren verteld....................
Tja, en dan de papieren voor de container. Volgens de verscheper in Nederland hebben we de originele bill of loading niet nodig, kopieën van paspoort is genoeg. Nou vergeet het maar! Gelukkig krijgen we goede medewerking van het kantoor van Maersk in Kampala en kunnen uiteindelijk de goede documenten aan de douane in Jinja overhandigd worden. Maar, een minpunt voor Nederland. Dan de inklaring. De douane aan de grens zag bij opening van de container een groot aantal tweedehands autobanden liggen. “Die mogen niet ingevoerd worden!”
Bij de grens hebben ze enkel de container geopend en vluchtig ingekeken, in Jinja moet het gaan gebeuren. We zijn wel een beetje zenuwachtig en gespannen. Gaan ze alles eruit halen? Dozen openbreken? Handig, helemaal achterin de container staat een tractor. Die moet er uit, die moet totdat er een kentekenbewijs voor is afgegeven op het terrein van de douane blijven.
We hebben een inklaringsagent uit Jinja. Die vertelt Wim dat hij zich nergens mee moet bemoeien en vooral niks moet zeggen. Nee Wim, je mag helemaal niets zeggen. (Voor spraakwaterval Wim een moeilijke opgaaf). Uiteindelijk duurt het allemaal een paar dagen want onze inklaringsagent lijkt te wachten op zijn mannetje bij de douane. Corruptie? Ja, ook hier en nu zijn we er blij mee want uiteindelijk hoeven we niets uit de container te halen, de tractor kan mee naar het land (wel beloven een kentekenbewijs te regelen), de banden mogen mee en de kosten zijn redelijk.
Dan wordt de container afgeleverd op het land! Onze spullen zijn echt weer van ons! Het voelt goed, ik krijg er tranen van in mijn ogen. Mijn foto’s, mijn spulletjes, herinneringen, sentiment.......
Tegelijkertijd wordt ook de wooncontainer van de truck gehaald en in het huisje geschoven. Helaas gaat er een muurtje om, maar dat is een kleinigheid. Het gaat allemaal snel en goed en zo gebeurt er nog eens wat op 1 dag.
Het openen van de Nederlandse container gebeurt in het bijzijn van alle onze medewerkers. Die worden aangetrokken door het mysterie; wat zit er allemaal in, wat is het, wat is dit toch? Leg maar eens uit wat een droogmolen is. Of een centrifuge. En al die matrassen, vooral de dikte doet hen verbazen. Een prachtige fiets! Een betonmolen. Een aggregaat! En natuurlijk al die nog gesloten dozen! Het meest interessante is natuurlijk de tractor. Applaus gaat op als die de container uitkomt rollen.
We vinden de zakken met kleren welke Wim meegekregen heeft van onder andere Frans en Marleen. Feest voor allemaal. Iedereen krijgt een t-shirt (lekker handig; witte shirts!). Later vinden we ook de baby- en kinderkleren en schoenen. Ondertussen loopt onze kokkin (die zorgt voor de lunch van de werkers) op Birkenstock, de kinderen uit de buurt kleden zich in Oilily, Kenzo, Mexx, enz. Het uitdelen (met beleid en met mate) is een feest voor de kinderen, en ook voor ons. Verbaasde gezichtjes, dankbaarheid (een meisje gaat zelfs knielen!!!), kleurige kleding en geen gezeur om meer. De schoenen die we hebben gekregen zijn moeilijker uit te delen. Want met alles kijken we of het past. De gemiddelde schoenmaat ligt hier hoger dan bij ons. En dan het model voet. Misschien doordat men hier altijd op blote voeten loopt zijn de voetzolen veel breder, Donald Duck-voeten zeg maar. Nee, die passen niet in de elegante schoenen van Marleen. Dus Marleen, als je komt hoef je geen schoenen voor jezelf mee te nemen, die hebben we nog.
Nou, en daar zitten we dan. De Nederlandse container staat en is bijna ontdaan van allerlei boodschappen: knoflookmayonaise, echte ketchup, snoep, kruiden, cadeautjes, leesvoer, inlegkruisjes, doppeldouche, olijfolie, zonnebrand, drop, veel drop en nog veel meer fijne, lekkere dingen. We missen nog wel wat, maar dat zullen we in de loop der tijd nog wel tegenkomen.
Bedankt voor de cadeautjes; lekker douchen met Dove (wacht ik mee tot we een echte douche hebben), Nederlands leesvoer, tijdschriften, thee en allerhande kleine, leuke hebbedingetjes. Feest!
De wooncontainer staat in het huisje. De muren zijn gezet, de vloer gestort en er is begonnen met het dak. Als dan in het weekend de dakpalen gelegd zijn voor de overkapping van de wooncontainer(het riet kan erop) zitten we nog eens goed rond te kijken. De container komt lekker droog en in de schaduw te staan. Kunnen we in blijven slapen en heeft veel opbergruimte. Maar dan gaat het knagen. Waar zijn we nou eigenlijk mee bezig? We wilden voor de wooncontainer een dak hebben (schaduw, regen), een overdekt gedeelte om te kunnen zitten, een douche en toilet en een kookgelegenheid. Het is allemaal steeds meer en mooier geworden. De vertrouwde container staat als een vlag op een modderschuit in het huis. Huis, want dat is het ondertussen.
We besluiten op zaterdagavond dat we de container weer weg gaan halen en er een gewoon huis van maken met boven een slaapgedeelte. Kan ook gemakkelijk want het dak is redelijk hoog.
Nu dat probleem weer! Kan het allemaal nog wel? De palen voor het dak zitten ook gedeeltelijk aan de container vast, tegen de container zijn muren gezet. Maar, zoals veel hier, alles kan!
Op maandagochtend gaat het gebeuren. Jozef, de dakbedekker is er niet helemaal blij mee. Wij denken dat in het ergste geval hij gewoon opnieuw moet beginnen.
De grond naast de container is wat weggegraven zodat de container eerst zijwaarts kantelt, iets zakt en dan onder de dakpalen weggetrokken kan worden. Over dikke palen op de grond moet de container dan wegglijden. De kale, zielige truck, want dat is het nu de wooncontainer er af is, wordt gestart en de lier gaat draaien. Heel langzaam, heel netjes wordt de container eruit getrokken. Een werkje van 10 minuten (als je alle voorbereidingen even niet meetelt). De mannen, allemaal verzameld staan met ongeloof en verbazing te kijken hoe die gekke mzungu’s bezig zijn.
Aan het eind van deze dag, als we bijkomen van alles zijn we blij dat we het gedaan hebben. Nu krijgen we een echt huisje, een kabouterhuisje. Dat eind van de dag is, op de vroege ochtend na, het mooiste moment van de dag.
Om ongeveer half acht ’s morgens komen de eerste werkers (er lopen nu zo’n 15 man rond). Acht uur begint de werkdag, nadat de scheepsbel vanuit Nederland geluid heeft. Overal wordt gewerkt, overal zijn mensen. Op het land op verschillende plekken, in ons kabouterhuisje, bij de container uit Nederland, bij de waterput. Om 13.00 uur komt de kokkin met de lunch. Ze brengt een grote plastic bak op haar hoofd met eten, plastic vaatwerk komt er achteraan op het hoofd van een van haar kinderen (in een kleurrijk en schattig Kenzo pakje!). De mannen hebben 1 uur lunchpauze. Dan werken ze tot 17.00 uur. Geen thee- of koffiepauze. En dat zes dagen in de week. Echt veel privacy is er niet voor ons.
Ik probeer dan gelijk om 17.00 uur te douchen en Wim volgt snel daarna. Dan hebben we nog een uurtje daglicht welke we doorbrengen in ons huisje. Kijken naar de vorderingen, bedenken van veranderingen en genieten van de rust en stilte. Een zalig moment, even niets. Spelletje Catan, biertje, chipje, wie doet ons wat!

Ondertussen zijn we dus al bijna 7 weken op het land. Het ziet er goed uit. Ons kabouterhuisje heeft een rieten dak gekregen; prachtig. Nu zijn ze binnen bezig met de slids, natuursteen. De eerste halve meter tegen de muur, in de douche tot aan het plafond. De wc hebben we net gekocht in Jinja. Keuze uit Indische makelij of Europese. Prijsverschil leidde tot de aanschaf van een Indisch toiletje. Ja, toiletje want het is het formaat welke we op de lagere scholen zien. We zullen de wc iets hoger plaatsen. Het houtwerk in huis is gedeeltelijk geplaatst. Kozijnen (met tralies!), kozijnen met muskietengaas en dan komen er nog zogenaamde louvre-ramen. Er zijn momenten tijdens de hele bouw dat we met lede ogen kijken naar wat ze maken. Soms kan ik zelfs zien dat het knutselwerk is. Het houtwerk dat afgeleverd wordt voor de kozijnen en ramen is heel slecht afgewerkt, soms gewoon scheef. Zonder blikken of blozen wordt het geplaatst, en vervolgens door ons weer verwijderd. Uiteindelijk komt alles wel goed, maar het gaat toch iets anders dan bij ons thuis. Ook het werken op zich. Momenteel zijn ze bezig met de natuurstenen. Enkelen moeten gesneden worden, met zo’n gevaarlijk groot apparaat. Van veiligheidsschoenen, veiligheidsbrillen of een veilige werkomgeving hebben ze hier nog nooit van gehoord. Gewoon op plastic slippers, tussen de hopen steen, ongelovelijk. Het enige wat ik kan doen is niet kijken en er maar niet aan denken hoe het er uit ziet als het misgaat. Want dan is mijn first aid niet goed genoeg meer. Elke dag, ’s morgens bij aanvang en ’s middags bij beeindiging van het werk is mijn eerste hulp post geopend, en natuurlijk bij spontane verwondingen. Vanmorgen was er één patient, Rachid. Die heeft een paar dagen geleden met zijn voet in een spijker gestaan. Kan ook niet missen; blote voeten en overal palen met spijkers (niemand ruimt er iets op, niemand ziet ergens gevaren in). Zo heb ik net de behandeling gestopt van Michael die in zijn been geslagen heeft met een panga (zo’n akelig groot mes waar ze hier vanalles mee doen; fruit schoonmaken, bomen kappen, gras maaien en in geval van burgeroorlog elkaar neermaaien). Gelukkig geen diepe wond, maar er was wel eerste hulp nodig. De pleisters en betadine gaat hard hier. Slechts één keer zijn we naar het ziekenhuis in Jinja gegaan; onze waterdrager (degene die beneden bij de rivier jerrycans van 20 liter vult, ze vervolgens met twee tegelijk 30 meter omhoog draagt over een pad waar ik niet doorkom en leegt in olievaten) werd gebeten door een slang..... Niet heel erg allemaal, slechts 1 nachtje in het ziekenhuis omdat er geen arts was om hem te ontslaan en een prijskaartje van ongeveer 30 gulden. Maar ondertussen zit de schrik er bij de mannen goed in, ze zijn als de dood voor slangen. Pret voor Wim want we hebben nog een plastic slang welke hij te pas en te onpas te voorschijn tovert.
En we hebben nog meer pret. Ondanks culturele tegenstellingen en de taalbarrière wordt het steeds leuker. Iedereen, ook wij, moest eerst de kat uit de boom kijken; met wie hebben we nou eigenlijk te maken. Hoe liggen de verhoudingen, wat kan wel en wat kan niet gezegd worden. Degene die Wim goed kennen, kennen zijn, soms flauwe, soms scherpe, humor. Dat slaat enorm aan hier. In het begin durven ze niet te lachen, weten het niet goed in te schatten. Nu hebben een aantal het al door, ze weten dat ze in de maling genomen worden. Ze lachen daarbij vooral elkaar uit. Altijd leuk blijft de mobiele telefoon: “er is een telefoontje voor je”!
Natuurlijk is het niet allemaal pret, er zijn soms dagen dat je de mannen moet toespreken omdat het werktempo daalt, de pauzes (nog voor de komst van de klok) te lang duren of dat er inefficiënt gewerkt wordt. Wim wordt onderussen gezien als een strenge, doch rechtvaardige baas.
En we zijn denk ik ook rechtvaardig. Naast het gangbare loon (dat altijd de laatste werkdag van de maand uitbetaald wordt, met een verhoging omdat ze het per maand krijgen) krijgen ze de lunch waarbij 1 keer in de week vlees gekocht wordt als extra. Is iemand ziek (ik weet nog niet goed hoe ik dat echt kan controleren) betalen we door, medicijnen welke nodig zijn betalen wij (wel het bonnetje laten zien) en op zaterdag betaal ik voor de “pan”. Elke dag komt Ferry, een jonge vrouw met baby achterop gebonden. Ze verkoopt “pan”. Of het afgeleid is van pancake weet ik niet want het lijkt er niet op. Het zijn oliebollen, vers en zonder krenten of rozijnen. (Halen het natuurlijk niet bij de oliebollen welke Wim jaarlijks met Oud en Nieuw bakt!) De mannen kopen dat vaak als ontbijt voor een dubbeltje per stuk.
Ook wij eten ze soms als ontbijt, als het brood te oud is, de melk op of als we geen zin hebben om wat te maken. Brood is vaak te oud, het is al oud als je het koopt. De melk gaat goed; 5 dagen in de week neemt onze aannemer 2 liter verse melk mee, van de koeien van zijn vader. Dat is er dan om 8 uur. Gelijk koken en af laten koelen. Lekker voor de havermoutpap of weetabix.
Elke dag melk is een beetje te veel, dat krijgen we niet op. Dus niet op woensdag en op zondag. Maar, toch elke keer weer vragen; moet ik morgen (zondag) melk brengen? En dat willen we absoluut niet. Ten eerste omdat Bonny dan speciaal voor enkel de melk moet komen en ten tweede (veel belangrijker) omdat ik op zondag geen of zo min mogelijk (zwarte) mensen wil zien. Zondag is de enige dag dat er niet gewerkt wordt door de mannen en dat is dan de enige dag waarop er geen tientallen ogen op ons gericht zijn. Een beetje privacy dus. Maar dat die zondag heilig is voor ons, dat blijft toch iets wat ze moeilijk aan het verstand te brengen is. Afgelopen zondag kwam Bonny met een timmerman voor wie we misschien een opdracht hebben. De zondag ervoor kwam Laurence om palen te halen voor zijn varkenskot. Allemaal goede redenen om te komen, maar mij komt het af en toe mijn strot uit. Komende zondag maar weer een poging wagen.
En helemaal alleen zijn we eigenlijk nooit geweest. Sinds 6 weken zijn er drie mannen bezig met het graven van een waterput. Ze doen dat op contractbasis en werken 7 dagen in de week met langere uren. Overnachten doen ze hier op het land, onder het riet. Erbarmelijke omstandigheden in onze ogen; onder een door ons verstrekt plastic zeil. Geen douche, toilet of gelegenheid om zelf te koken. Voor het eten maken ze gebruik van onze kokkin op Birckenstock. Af en toe gaan ze een nachtje naar huis en vrouw.
Ondertussen zitten ze al op zo’n 30 meter diepte! Allemaal met het handje. Eentje beneden die graaft en cement tegen de zijkant plakt en twee boven die de grond via een katrol (vanuit Nederland) omhoog halen. Geen pretje voor degene die in de put zit, de hele dag in het donker en nu ook nog in de kou. Ook wordt het vochtiger beneden, het kan nooit meer lang duren voordat er water komt.
En dan is er ’s avonds en ’s nachts nog onze askari, onze wacht. Odjok is hier 12 uur per dag. Om hier te komen moet hij 1 uur lopen, door weer en wind. Maar, hij rust wel lekker uit bij ons want Wim heeft hem al een paar keer betrapt op slapen in de nacht. Probleem is dat we niet weten wat hij op de dag doet, misschien heeft hij nog wel een baantje. Oplossing daarvoor is gevonden; we bouwen een huisje voor hem op ons land bij de poort waar hij in kan wonen. Scheelt hem de dagelijkse wandeling, de huur en geeft ons meer kennis over zijn dagelijkse bezigheden. En dan is er altijd iemand; kunnen we zondag op de dag eens met elkaar weg. Want daar komt het helemaal niet van. Vaak is het Wim die dagelijks naar Jinja gaat om weer allerhande materiaal te kopen. En als ik dan eens een keer ga om te internetten is er geen stroom in de stad! Grrrrrrrrrrrrr. Er ligt nog teveel los en open om het onbeheerd achter te laten dus van samen op pad komt is nog geen sprake. Goh, wat zal het fijn en gemakkelijk zijn als Pier en Jaquelien komen. Maar dat duurt nog 71 nachtjes!!!! Het gaat snel, maar niet snel genoeg. Het kabouterhuisje voor hun is in aanbouw; de muren zijn gemetseld, vandaag zijn ze bezig met de bekisting voor het beton bovenop. Het wordt een replica van ons huisje. Dit huisje gaat wel sneller; geen dagelijkse veranderingen. We hebben al wat geleerd tijdens de bouw van ons huis.
En dat bouwen en metselen! De hoeveelheid cement die hier gebruikt wordt is enorm. Geen vingerdikke cementlaag tussen de stenen, hier gaan er hele handdikke lagen tussen. Het ligt misschien aan hetgeen ze geleerd is maar het kan ook aan de steensoort liggen. Geen mooie, gelijke fabrieksstenen maar grotere en ongelijke handgemaakte stenen. De huizen hier worden allemaal gepleisterd. Dat is ook wel nodig want van een mooi, strak en recht muurtje hebben ze nog nooit gehoord, je moet wel pleisteren om alle oneffenheden weg te werken. Maar het resultaat is goed.

Donderdag 28 oktober 2004

Weer een paar dagen verder. Druk geweest met van alles en nog wat. Veel regen en dus heeeeeeeel veeeeel baggerzooi. Zelfs mijn fiets is vastgelopen, de grond rijd je er niet af, die klont enkel aan waarna je uiteindelijk abrupt tot stilstand gebracht wordt. Nu maar laten drogen en hopen dat het er allemaal af gaat bij het volgende rondje terrein. Dat kan tegenwoordig. We hebben met een bulldozer een weg op het land aangelegd. Helaas is het daarbij gebleven en is de weg net zo modderig als de rest van het land. We wachten al een paar dagen op een graafmachine. Murram (een soort grove gravel) hebben we in een mijn verderop. Maar dat spul moet wel los gegraven worden en vervolgens getransporteerd worden. Tot op heden nog geen graafmachine beschikbaar. En ze moeten nu wel opschieten want allerlei vrachtwagens met goederen (steentjes, hout enz.) blijven steken op een toegangsweg, welke ook verbeterd moet gaan worden. Het blijven steken is tegenwoordig niet zo erg; de tractor helpt een handje. Boer Wim op de trekker!
We hebben nog wat meer probleempjes gehad. Je hebt zo van die dagen. Eerst bij onze wooncontainer. Die staat nu op een leuk plekje, blinkend golfplatendakje, steentjes er omheen. Afvoer gegraven zodat we niet meer tien keer op een dag de afvalwaterbak hoeven leeg te gooien. Vooruitgang! Maar dan is er zo’n dag; druk op het land met van alles, lunch uitgesteld want het komt er niet van. Regen en modder. Dan tijd om te gaan koken; gas op! Gastank heeft gelekt (ik rook al wat). Wim net terug uit Jinja kan weer terug voor een nieuwe gasfles. Watertank gevuld; oeps het wordt een beetje vochtig her en der in de container. Die zal wel lek zijn. En dan het ergste; onze Webasto waterverwarmer doet het niet meer! Jarenlang hadden we een zalige warme douche maar dat is nu voorbij. Gelukkig is een koude douche hier juist vaak een genot, maar het is wel kloten.
Na dagen knutselen, kijken, vragen, vloeken en tieren werkt de generator eindelijk! Middels telefonisch overleg met Pier is het probleem verholpen. Het probleem lag bij te veel zekeringen en geen goede aarde.
Eindelijk!!!! Hebben we straks eenvoudiger stroom (en nu voor klusjes). Niet dat zonne-energie niet eenvoudig is, maar je bent toch wel afhankelijk van de zon. En je ziet het nu; veel regen en bewolking. Voor onze normale bezigheden in de wooncontainer is het geen probleem, dat werkt al jaren goed (behalve een paar weken terug toen er nieuwe accu’s geplaatst werden en welke niet helemaal goed werkten). Maar straks in ons kabouterhuisje hebben we toch meer stroom nodig: grotere ijskast, andere verlichting, tv!, enz. En natuurlijk de wasmachine! Geen gesodemieter meer met bakken water, wassen, spoelen, vier keer spoelen, uitwringen enz. Nee, hop in het machientje en wachten maar, tijdschriftje lezen. En dan de schone spullen aan de droogmolen hangen. Wat kan het leven eenvoudig zijn.
Over tijdschriften gesproken. We hebben een flink aantal tijdschriften gekregen, meegekomen in de container. Wij lezen er in, maar ook de werkers willen er nog wel eens een blik in werpen. Een tijdschrift had een artikel over winter, sneeuw en schaatsen. Een prachtige foto van een late middagzon, bevroren sloten waarop schaatsers zich voortbewegen. Niet de sneeuw of het ijs is het meest indrukwekkend; het zijn de schaatsers zelf. Na lang kijken vraagt Laurence: “Are that all prisoners?”. Hij moet het me echt uitleggen want ik snap geen vergelijking met gevangenen, ze hebben geen kettingen om of gestreepte pakjes aan.
Nee, het is de schaatshouding. In een lange sliert met de handen op de rug!
We zien in de tijdschriften veel reclame. Veel prijzen. Schrikbarend! Ook al geven we nu veel geld uit, in vergelijking met wat we ermee in Nederland zouden kunnen doen, is het niet zo veel. De aanloopkosten zijn altijd hoog, hoger dan je verwacht of hoopt. Vanaf het begin hebben we gezegd dat we het goed willen doen, geen tijdelijke bebouwingen, geen prutswerk, geen slechte kwaliteit. Daarnaast zijn er ook de eenmalige kosten voor de weg, het graven van de waterput, het gras inplanten (en alles wat erbij komt), het hekwerk, het kopen van een extra container voor opslag, enz. En natuurlijk allerlei hoge kosten voor het papierwerk: de aankoop, de verkrijging van eigendomspapieren, de vergunningen, onze werkvergunning, toestemmingen voor allerlei dingen, salarissen enz. Wel hoop ik dat we tegen het eind van het jaar een beetje klaar zijn met overal bezig te zijn. Dat er een aantal grote dingen klaar zijn, zodat we de kosten voor verdere bebouwing beter kunnen calculeren.

Donderdag 4 november 2004

En daar zijn we weer. We hebben wat slechte dagen achter de rug. Het begon met regen, iets te veel naar ons zin. Op de zondag (wat een rustdag) kwamen ze voor de weg op het land; de graafmachine bij de gravelmijn, drie vrachtwagen af en aan op ons land om de lading te lossen. Nou, niet echt af en aan want ze kwamen nog al eens vast te zitten. Daar kon boer Wim met trekker weer aan de gang! Hoe ze het voor elkaar krijgen blijft verbazingwekkend, maar aan het eind van de zondag lag er overal murram op de weg. Nu wachten op de grader en roller om het mooi gelijk te maken.
We wachten nog steeds..... Het heeft iedere keer net te veel geregend. Vooral in de vroege ochtend, met bakken uit de lucht. En dan op de dag te weinig of te laat de zon om het allemaal een beetje op te laten drogen. Maar, vannacht is het droog gebleven en nu schijnt de zon volop! Hopen dat ze snel komen (zal wel niet want volgens mij kon de graafmachine afgelopen zondag komen omdat de normale werkzaamheden op die dag stil liggen. De eigenaar van de machine weet waarschijnlijk niet eens dat de machine gebruikt wordt voor klusjes her en der. Hetzelfde zal volgens mij zijn met die grader en roller; eind van de dag of anders wordt het toch weer die zondag.).
Er is afgelopen dagen wel weer veel gras geplant, dat doet het uitstekend. Natuurlijk hebben nog lang geen strak gazon, maar het begint ergens op te lijken. Zeker nu ze grote stukken ook ontdaan hebben van onkruid, dat groeit in het begin hoger en veeeel sneller dan het gras. Nu zie je de rijen graspollen staan, mooi groen en groter dan toen ze kwamen.
Het huisje voor de askari, de nachtwacht, krijgt ook vormen. De naastgelegen douche en toilet zijn ook in aanbouw. Dat gaat lekker snel. Starks deuren en ramen erin, een golfplaten dakje erop en klaar zijn we. Met ons kabouterhuisje gaat het niet zo snel, maar wel gestaag. In de douche, wc en keuken liggen de natuurstenen op de vloer. De balken voor het plafond worden er vandaag ingelegd. De douche- en wcdeur en de buitendeuren komen ook binnenkort. De buitenmuren worden gedeeltelijk gepleisterd, onder komen natuurstenen.
Het huis voor Pier en Jaquelien krijgt ook andere vormen. Vandaag is de rietdekker weer gekomen en zal een begin gaan maken met de palen waarop het riet komt te liggen.
Al met al, een drukte van belang.
Maar, het meest drukke is het hier rondom mij. We hebben weer gezinsuitbreiding!! Ze heet Jill en is 9 weken oud. Een kruising tussen een Rottweiler en Dobermann Pincher! Nee, niet mijn top tien keuze. We hebben haar sinds een week. Ach, ze is schattig en ondanks dat het voor mij nooit een ras is welke ik ooit bewust zou kiezen, ben ik toch heel blij met haar. Ze heeft meer van een Rottweiler, dat spitse van een Dobermann kan ik niet zo zien. Helaas heeft de eigenaar de staart en de oren geknipt. Met de staart heb ik minder moeite, maar die oren. Schande! Het lijkt ook alsof het ene oor korter afgeknipt is dan het andere. Ondanks haar eerste indruk die ze achterlaat (een soort uit de kluiten gegroeide rat zonder staart) is het een lieverd. Ze is nog klein, veel kleiner dan Eef toen we die kregen. Zo klein als ze is, ze is net een haai. Eef moet het ontgelden maar heeft er veel plezier mee. Brown heeft zich vanaf de eerste minuut gedistantiëerd van Jill en heeft zich de afgelopen dagen vreselijk gedragen. De zieligste hond van de hele wereld; we houden niet meer van haar......
Maar het is een genot om Eef en Jill (ondanks het verschil in grootte) met elkaar te zien spelen. Eef is redelijk zachtzinnig terwijl Jill als een haai om zich heen bijt. Jill krijgt later nog wel eens een koekje van eigen deeg, als die twee aan elkaar gewaagd zijn. Waarom de naam Jill? We hebben gemerkt dat de naam Eef door die verdomde blanke Engelssprekenden niet uitgesproken kan worden, het is een soort Ief. Daarom voor Jill een Engelse naam, kan iedereen haar gewoon aanspreken zonder zich te verslikken.
Nou dat wordt leuk als straks op 5 januari ook nog Suus en Berber uit Nederland overkomen. Vijf meiden op het land, dat moet dikke pret worden. Hopen dat het gras al verder gegroeid is en dat ze met elkaar kunnen rollebollen, rennen en stoeien.
Indertijd met Eef zeiden we al dat ze een makkelijke hond was. Die kleine opdonder is nog eenvoudiger. ’s Nachts slechts 1 keer eruit, nog nooit iets binnen gedaan. Eten hoeft niet in kleine stukjes, ze schrokt grote stukken vlees in een keer naar binnen. En helemaal niet bang. Ze blaft al meer dan Eef ooit gedaan heeft, lijkt waaks te zijn. Ahhh, nu gaat ze binnen in de container op Eef liggen slapen..................Wel met de bek open zodat ze bij enige beweging gelijk kan aanvallen, de rat!
Dit is het allemaal wel zo’n beetje. Natuurlijk ben ik al veel te veel leuke, rottige, vervelende, lachwekkende, indrukwekkende en mooie dingen vergeten van de afgelopen 2 maanden! Ik neem me voor om weer regelmatiger wat op de computer te werken zodat niets achtergehouden wordt voor jullie.
Het gaat goed met ons, de werkzaamheden gaan voorspoedig, het enthousiasme is er nog steeds en we kijken enorm uit naar de komst van de Nederlanders in januari. Eerst komt Daniël met zwager (3 jan.) en op 5 januari komen Pier, Jaquelien, Suus en Berber.
Last, but not least!!!!!! Jippie de pippie, Yeah, hoera, gelukkig, eindelijk, hieper de piep: Sander is geslaagd voor zijn studie. Voor degenen die niet weten wie Sander is; foei je leest de verslagen niet goed. Sander is onze webmaster. Zonder hem zouden we nooit in staat geweest zijn om jullie op deze manier op de hoogte te houden van onze reis en huidige ontwikkelingen. Hij zorgt er trouw voor dat het verslag en de foto’s op een mooie wijze op de website komen zodat jullie er allemaal van kunnen genieten! En geeft in voorkomende gevallen informatie over problemen die zich voordoen met de computer enz.
Dus, allemaal een borrel nemen op Sander!
Heel veel liefs vanuit een mooi Naminya. Dikke zoenen. En sorry dat we een beetje achtergeraakt zijn met foto’s, verslag en mailtjes. Maar, geen bericht is goed bericht.
Wim, Monique, Brown, Eef en Jill