Naminya, 15 november 2004

Daar zijn we weer. Iets sneller dan de vorige keer. Het lijkt erop dat het leven hier iets meer geordend is waardoor er tijd komt voor mailtjes en verslag maken op de laptop.

Afgelopen weken was het even niet zo fantastisch hier. Ik had het vorige verslag net helemaal gemaakt en was van plan om de volgende dag te gaan internetten. Helaas werd ik geveld door ziekte.
Al een weekje had ik last van korte maar hevige zweetaanvallen. Het begon ’s nachts en ik was er van overtuigd dat de overgang er aan kwam: opvliegers! Echter na enige tijd gingen de aanvallen langer duren, kwamen ze 24 uur per dag en kreeg ik ondertussen ook koude-aanvallen. Nou weet ik niet veel van verschijnselen gedurende de overgang maar volgens mij horen die koude-aanvallen er niet helemaal bij. Ook was ik sloom en lusteloos. Dus, in plaats van internetten naar de kliniek voor een malariatest. De dokter werd opgeschrikt vanachter zijn krant toen ik binnenkwam. Na mij aangehoord te hebben stelde hij tevens een thyphoidtest voor. Typhus hangt samen met eten, drinken en omgang met besmette personen. Ik kon me het niet voorstellen gezien onze manier van leven. Maar, mijn vaccinatie was net verlopen, ik had pijn in mijn onderbuik en de dokter zal het wel weten. Het testresultaat was negatief voor malaria maar positief voor typhus. Met een handvol pillen terug naar Naminya.
Na 4 dagen slikken was er eigenlijk nog geen echte verbetering. Nog steeds koorts en lusteloosheid. Dan nog maar eens naar een kliniek. Niet meer naar de Vitha-clinic (Indiërs) maar naar een internationaal medisch centrum waarvan we het bestaan niet wisten. Een voor Afrikaanse begrippen een prima kliniek, het lijkt wel een beetje Europees. De dokter (ook opgeschrikt vanachter de krant!) laat tevens mijn urine testen. Uitslag: malaria en een urineweginfectie. Typhus is niet mogelijk, volgens deze arts heeft de vorige me maar iets op de mouw gespeld om vervolgens dure medicijnen te kunnen verschaffen! Wederom verlaat ik Jinja met een handvol medicijnen; Artesunate tegen malaria en antibiotica tegen de infectie.
Helaas viert Wim dan zijn 40e verjaardag! Wat een feest had moeten zijn wordt een dag zonder slingers, toeters en cadeautjes. Ik ben zo beroerd als een hond en ben nog net in staat om hem te feliciteren maar dan houdt het ook op. Gelukkig komen er nog telefoontjes vanuit Nederland waardoor de dag niet helemaal onopgemerkt voorbij gaat.
Terwijl ik een beetje verbeter, wordt Brown steeds beroerder. In juni is ze twee keer behandeld tegen kennelhoest. Helaas is dat rochelen en reutelen nooit helemaal overgegaan. Volgens de lokale dierenarts in Jinja (die op zijn brommertje langskomt, lekker handig!) is het waarschijnlijk de ouderdom. Maar dan is het op een nacht heel slecht, ze hoest alsof ze vocht in haar longen heeft. Wim gaat dus de volgende dag direct naar Kampala, naar de veterinaire kliniek van de universiteit. Daar wordt geconstateerd dat ze een zware bronchitus heeft en een keelontsteking. Ook zij verlaat de kliniek met een handjevol pillen en gaat voor een week aan de antibiotica. Tevens moet ze een paar keer per dag een shot krijgen van een hoestdrank, gewoon hoestdrank welke voor mensen gebruikt wordt. Vandaag is de laatste dag van de kuur en het gaat wel beter, de hoest is minder en klinkt ook minder rauw. Maar over is het nog niet.
Helaas, de dierenarts uit Jinja is een veearts van orgine. Hij heeft zelfs nog in Nederland gewerkt, met koeien. We merken dat hij geen enkele affectie heeft met honden. Hij heeft nooit de temperatuur gemeten van Brown, laat staan in haar keel gekeken. Nee, Herbert is goed voor de normale shots (rabies, cocktail enz.) maar voor een echte dierenarts moeten we toch naar Kampala.
Zelf ben ik weer helemaal toppie! Geen koorts, geen zware hoofdpijn, geen pijn in mijn buik, niente, niets, nada! Het heeft toch meer dan 3 jaar geduurd voordat een van ons geveld wordt door malaria. Drie jaar reizen door Afrika, geen tablet geslikt tegen malaria. Niet slecht. En als de malaria verloopt zoals het nu verlopen is, valt het allemaal reuze mee. Helemaal goed kan ik het niet beoordelen omdat die urineweginfectie erbij kwam, maar het lijkt op een goede griep. Even tabletjes slikken, rustig aan voor een paar dagen en je bent weer in orde.
Afgelopen twee weken is er natuurlijk weer hard gewerkt hier. Helaas is de weg op het land nog steeds hetzelfde. We wachten nog steeds op een grader........
Maar ons kabouterhuisje vordert. De natuurstenen zijn binnen allemaal gelegd, ze zijn nu bezig met het terras en de buitenkant. De muren boven de stenen zijn nog cementgrijs, we zijn op zoek naar muurverf. De enige verf welke we tot nu toe gezien hebben is verf welke als een glimmende laag over het cement gaat. Niet mooi omdat het glimt en het zal te zijner tijd gaan bladeren. Even verder zoeken dus, het is wel te krijgen (Kampala?!) De deuren zijn gebracht, veel zo krom als een banaan. Dus weer terug. Onze voordeur wordt een gedeelde deur zodat de onderkant dicht kan blijven terwijl de bovenkant open kan staan. De man welke de deur plaatste, had een mooie plek bedacht voor de deurknop: op ongeveer 1.60 meter!!! Overal moet je bij blijven, voordat je het weet doen ze vreselijk stomme dingen, dingen die we niet voor mogelijk houden. De trap wordt hier ter plekke gemaakt, ze zijn er al 2 dagen mee bezig. We hopen eind van de week klaar te zijn met het houten plafond, de deuren en ramen en de trap. Dan komt de volgende opdracht: de keuken. Het zal wel weer wat worden. Pier en Jaquelien hebben geluk; van alle fouten die bij ons huis gemaakt worden leren we. Hun huis wordt nu met riet bedekt. Het hout voor de ramen en deuren is besteld.
Ondertussen is het solar water heating system besteld en afgeleverd. Morgen komen ze het installeren zodat we 220 liter warm water hebben, verwarmd via de zon. Dan nog het water zelf. In de waterput komt al wat water naar binnen, maar nog niet genoeg. Ze zitten nu op een zware steen, daar zullen ze nog door heen moeten. Wel was er al een pomp gekocht maar die is niet goed. Het water moet natuurlijk vanaf 25 meter diepte omhoog gepompt worden en niet elke pomp is daar toe in staat. Jammer, want degene die we hadden was goedkoop, degene welke we nodig hebben kost tien keer zo veel.
Ze zijn ook begonnen met het metselen van de wateropslagtank. Het huisje voor de askari, de nachtwacht vordert. Het is nog niet zeker of onze huidige askari Odjok er ook daadwerkelijk in komt te wonen. Hij slaapt nogal erg veel in de nacht. Alhoewel hij vannacht om 04.00 uur direct terugseinde met de lamp toen ik Jill even naar buiten liet.
Ze zijn druk bezig met het gras. Er worden truckladingen met graspollen aangeleverd. De graspollen worden verderop uitgestoken en hier naar toe vervoerd. En dan begint het planten. Nu is het even de goede tijd, genoeg regenval. Helaas groeit ook het onkruid lekker.
Tja, en dan nog de formaliteiten. We zijn sinds augustus bezig om de eigendomstitels te krijgen voor het land. Wij niet alleen, ook de Nieuwzeelanders verderop. Nou blijkt dat alles wat er tot nu toe gebeurd is waarschijnlijk geen enkele rechtskracht heeft. De landoffice heeft het land geïnspecteerd voor de landlease-offer maar schijnt die bevoegdheid helemaal niet meer te hebben. Het wordt nu op hoog niveau gespeeld; Nathalie heeft al een gesprek gehad met het ministerie van land. Gelukkig hebben we overal bewijsjes van: het visitorsbook waarin iedereen die aanwezig was tijdens de inspectie getekend heeft, bonnetjes van betalingen enz. Het is werkelijk om moedeloos van te worden; we hebben de weg gevolgd welke aangegeven werd door officiële instanties en dan blijkt het helemaal verkeerd te zijn. Fraude? Corruptie? Maar, we zijn niet echt bezorgd want we staan niet alleen en het wordt hoog gespeeld. Vandaag is Nathalie weer naar Kampala voor een volgend gesprek. Afwachten maar weer. Maar dit is waarschijnlijk wel de reden dat onze landmeter welke achter de eigendomstitels aan zou gaan niets meer van zich laat horen! En waarom de landoffice zo moeilijk deed toen hij om inlichtingen kwam.

Voor vandaag even niets. Wim is weer naar Jinja voor allerlei materialen. De honden liggen lekker op een botje te kluiven, de zon schijnt volop en er staat een fris windje als je in de schaduw zit. De was is al weer droog, dan zo maar aan het eten beginnen. We proberen tussen de middag warm te eten zodat je ’s avonds niet in het donker hoeft te koken en af te wassen. Gisteren dodo, een soort spinazie welke gewoon tussen het onkruid op het land groeit. Groente uit eigen tuin! Vandaag maar bal gehakt met de groente welke Wim mee neemt vanuit Jinja. Sla? Boontjes? Of misschien een bloemkooltje.
De cherry-tomaten welke ik geplant heb zijn niet helemaal gelukt. Ze hebben een ziekte. Ook zijn ze een beetje erg groot; formaat normale tomaat. Ik ga proberen zaadjes te bewaren en het dan later nog maar eens te proberen. De bougainville doet het uitstekend, elke week loop ik langs het hek en zie dat ze goed groeien.

We hebben weer lauw water om te douchen. Niet heet want de waterverwarming doet het nog steeds niet. Nu hebben we een zwarte slang van 50 meter met water gevuld welke verwarmd wordt door de zon waarna we dat hete water door het systeem laten lopen zodat het water in de boiler verwarmd wordt. Eindelijk geen koude douche meer. Niet dat het zo heel erg is maar een beetje de kou eraf is al een genot, zeker voor je haar en hoofd en buik. De watertank in de wooncontainer is leeg en zal niet meer gebruikt worden (omdat ie lekt). We hebben nu een zwart watervat van 150 liter staan waaruit we water pompen voor in de container. Het water wat uit de waterput komt (met de hand omhoog gehaald) is nog niet helemaal goed, het ruikt als grondwater. Dat water gebruiken we voor de was en allerhande schoonmaak/spoel werkzaamheden. Water om te douchen en voor de keuken is water uit een waterbron verderop of uit Jinja (halen met de auto). Nee, we zijn er nog niet helemaal. Het is af en toe nog wel knutselen en kneien maar het is wel op ons eigen prachtige plekje.

Maandag 29 november 2004, Naminya

Sinds twee weken is er weer van alles gebeurd. Wim is ondertussen ook ingewijd in het Afrikaanse leven; ook hij heeft malaria gehad. Hij is nog niet helemaal de oude maar het gaat goed. Brown gaat beter maar ze krijgt nog steeds dagelijks een hoestsiroop. Haar hoesten is bijna over en ze is ook levendiger. Gelukkig maar.
Soms heb je hier van die dagen...... Wim was nog onder de medicijnen van de malaria. Het werd hoog tijd dat ik naar de stad ging want Brown’s hoestsiroop was op en mijn krat bier al leeg voor twee dagen (gelukkig had ik nog een flesje wijn!). Ondanks dat er veel regen gevallen was, was de weg volgens de mannen redelijk. Voor mij een vereiste want mijn ervaring als coureur in de modder is nihil. Op tijd alles in orde; de mannen aan het werk gezet, de honden gevoerd, Wim verzorgt, een beetje schoongemaakt en dus vroeg naar de stad. Sta ik op het punt om Wim achter te laten, komen Eef en Jill terug van een speeluurtje. Jill zit wat aan haar pootje en als we er naar kijken zien we dat een voetkussentje van haar voorpootje helemaal openligt. Diepe, grote snee en heel veel bloed. Jekkie! Dierenarts Herbert gebeld maar die is elders in de regio en kan pas
’s middags komen. Verbinden dat pootje. En dan moet Wim ondanks zijn beroerde situatie ook nog zorgen dat Jill rustig blijft terwijl ik naar de stad ga. Een uur later dan gepland ga ik naar de auto. En dan wil dat kreng niet starten; de accu is leeg! Nou, neem van mij aan, dan heb je het helemaal gehad! Terug naar Wim die zich vervolgens voortsleept over het terrein en zorgt dat de auto weer start en ik er mee weg kan. Op zo’n moment realiseren we ons hoe fijn het is als Pier en Jaquelien hier zijn, of Daniel en Marco.
Uiteindelijk is het al twee uur later, Wim totaal uitgeput en Jill nog steeds bloedend, voordat ik naar de stad kan. De weg valt een beetje mee, slechts een paar keer weg gegleden... Snel door de stad gesjeesd en terug met de benodigde spullen. Eindelijk weer een koud biertje in de middag!
Dan ’s middags de veearts. Er moet gehecht gaan worden.
(Nu moet ik stoppen, Wim is naar de stad, de hond van de buren, Zed loopt hier rond en ons gewonde puppy Jill wil nu enkel maar heel wild spelen. Ben zo terug!)

Dinsdag 30 november 2004

Weer een dag later. Dan wordt het op een bepaald moment te onrustig om te kunnen schrijven. Jill die in de gaten gehouden moet worden, werkers die van alles nodig hebben, en ik die weer vreselijk moe wordt. Misschien toch nog een nawee van de malaria, komt vaker voor. De vermoeidheid, loomheid, de lusteloosheid slaat toe. Zelfs het pakken van wat drinken stel ik uit, geen zin om op te staan. Nadat ik wat koorts kreeg, besloten om toch maar weer een malaria-kuurtje te slikken. Gisterenmiddag op bed gelegen, te wakker om te slapen maar te moe om op te staan. Goede nacht gehad en tot nu toe gaat het goed.
Nou verder met het verhaal waar ik gisteren gestopt ben; de dierenarts die gaat hechten. Jill krijgt een spuit om onder narcose te raken, ze gilt het hierbij al uit. Voor mij en Eef genoeg om weg te lopen terwijl Brown onverstoord blijft liggen. Gelukkig is Wim in staat om als charmante assistente op te treden. Er moet een onderhuidse hechting komen en op het voetkussen zelf. De naald welke de veearts wil gaan gebruiken is volgens ons geschikt voor een koe! Uit onze verbanddoos maar ander naaigerei gepakt. Het gillen van Jill gaat mij door merg en been terwijl ik toch zeker 200 meter verder op ben. De narcose is niet helemaal gelukt maar de dierenarts wil niet meer geven omdat ze een puppy is. Gelukkig is het na een half uurtje gedaan en verbinden Wim en ik haar pootje. Ze is nog sloom en gaat uitrusten samen met Wim op bed want die is ondertussen ook doodop.
Nou, dat weer gebeurd, even rust in de tent. Dan krijgen we natuurlijk visite. Kun je ook niet wegsturen en het is ondanks het ongelegen moment toch wel weer even ontspannend. Jill gaat goed. Ze heeft geen kik meer gegeven en rent vanaf het moment dat ze volledig uit narcose is al weer rond als een idioot. Helemaal goed is het natuurlijk niet maar probeer eens een levendige pup van 3 maanden stil te houden! Gisterenmiddag opnieuw het pootje verbonden en het zag er niet slecht uit. Wonder boven wonder zit ze weinig aan het verband te knabbelen en te knagen.
Nu vanmorgen alweer twee keer verbonden; tijdens het spelen en rennen en toch een beetje het knabbelen is ze het verloren. Iedere keer haalt ze zo op deze manier weer een wit voetje, al is het slechts van korte duur.
Zoals eerder gemeld zijn we nog steeds bezig met de weg op het land. Er is weken geleden een bulldozer geweest, vervolgens op een zondagmiddag zijn er vrachtwagens gevuld met gravel gekomen en toen, toen bijna 4 weken niets...... Veel gebeld en overal geïnformeerd voor een grader maar er was niets beschikbaar. En dan opeens, zonder melding horen we het zware geluid van een machine. Bij de buren? Of misschien toch de grader. En ja hoor, daar is ie dan! Helaas is de weg nog een beetje nat dus de echte afwerking kan nog niet, de roller zou vast komen te zitten. Weer wachten en ondertussen komt de regen in de nacht met bakken uit de lucht. Omdat ze geld willen verdienen komt dan toch veel sneller de roller. Helaas lukt het door de nattigheid niet overal even goed dus zijn we er nog niet klaar mee. Nu weer een ander die “de weg mooi”gaat maken. Kost natuurlijk wel weer extra! Maar het genot om over een weg te lopen als het nat is, is groot. Geen kilo’s bagger meer aan je schoenen!
Ondertussen wordt het huis voor de askari (nachtwaker) klaargemaakt. Het houtwerk is er nog niet allemaal, dat is iedere keer een probleem. Ook in ons huis, het lijkt een eeuwigheid te duren. Als dan eenmaal het hout er is, is het vaak niet allemaal goed. Dan is er weer tekort (ze kunnen niet zo goed berekenen) en dan nog het bewerken en plaatsen. De trap heeft 6 werkdagen gekost. Met het plafond zijn ze nu ook al 8 werkdagen bezig en het einde is nog niet in zicht. Wat wel in zicht komt is Kerst en dan wilde ik toch eigenlijk wel in het huis. Het lijkt erop dat de keuken nooit voor die tijd klaarkomt en dat het kerstdiner elders gemaakt moet worden.
De watergravers zijn even opgehouden, ze zitten op 25 meter! diepte. Er komt water in de put maar het is ook regentijd. Een week doen ze niks, wij gaan water oppompen en zullen zien hoe lang het duurt eer er weer water in staat. Anders moeten ze nog maar wat metertjes! De wateropslagtank is bijna klaar, die zijn ze aan het afwerken. Dan nog een deksel en dan zou dat project klaar zijn!?!
Het enige dat echt klaar is, is het riet leggen. Het riet op het dak van Pier en Jaquelien ligt erop. Dat project is echt klaar. Nu de rest nog.
Nee, het schiet soms niet erg op maar we zijn ook met veel dingen tegelijk bezig. Noodzakelijk? Ja! Want we hebben tenslotte een weg nodig, we hebben water nodig, er moet onderkomen zijn voor de askari (zodat hij hier overdag kan slapen in plaats van elders werken en hier ’s nachts slapen).
We hopen dat morgen onze veranda afgemaakt wordt zodat we planten kunnen zetten. We hebben al heel wat staan wat de grond in moet maar tot op heden kon dat nog niet doordat we nog geen goede kijk hebben op het geheel.
Doordat het riet gelegd is kan het overgebleven riet verplaatst worden. Het ligt nu nog voor ons huis, het ontneemt het uitzicht naar de poort. Dat weg, gras planten en steentjes laten brengen voor de parkeerplaats.......Oei, dat klinkt weer goed. Nee, ondanks dat het me niet snel genoeg gaat blijft het toch altijd leuk. Bijna elke dag zie je goede verbeteringen en dingen die gedaan zijn. Het is een spannende tijd. Ook bij jullie want Sinterklaas komt langs! En Zwarte Piet. Ik ben benieuwd wie er mee gaat naar Spanje. Wel lekker weer daar!
Sinds dat de container uit Nederland er is, zijn we weer volop aan Nederlands snoepgoed bezig. Wel met enige mate uiteraard. We merken dat het samen in een doosje doen van shampoo/doucheschuim/bodylotion en snoepgoed/etenswaren niet in het voordeel van het laatste is. De drop smaakt een beetje naar zonnebrand, net als de poederjus. Chocolade is gesmolten (maar dat geeft niet) maar heeft toch ook een vreemde smaak. Zelfs pepermunt smaakt naar een geurzakje! Maar, we klagen niet, we zijn niet zo kieskeurig meer.
De cherry-tomaatjes (zeg maar gerust reuze cherry-tomaatjes) zijn bijna allemaal geplukt. Nu ligt er op een stoel een krant met de zaadjes om te drogen. Kunnen we het straks weer proberen, misschien niet zo veel planten tegelijk want we eten al 2 weken heeeel veeeel cherry-tomaatjes en tomatensoep en tomatenpasta en tomatensalade enz.
Verder voor vandaag weer even niets. Ga zo de salade (tomatensalade) klaarmaken voor de lunch. Misschien nog een tomatensoepje maken?

Dinsdag 14 december 2004

Ondertussen toch weer twee weken verder. Tijd gaat sneller dan je soms zou willen. Brown is vreselijk ziek geweest, we dachten dat ze het niet zou halen. Het hoesten was nog steeds niet over ze werd steeds slomer en uiteindelijk at ze niets meer. Dus Wim weer naar Kampala, naar de dierenkliniek van de universiteit. Bloedtest wees niet echt een infectie of virus uit dus maar weer een antibiotica kuurtje en een ijzerdrankje. Want het aantal rode bloedcellen was veel te laag. Het heeft nog 6 dagen geduurd voordat we een beetje vooruitgang zien. Ze begint een beetje te eten en kan ook weer zelf opstaan. Nu, na bijna 10 dagen behandeling gaat het prima. Misschien nog niet helemaal zo fit maar ze kwispelt weer met haar staart, reageert op de koekjestrommel en loopt af en toe zelf weer rond. Nee, nu moet het allemaal maar eens afgelopen zijn met ziekte en ongemakken. Het lijkt alsof we de afgelopen 3 jaar in moesten halen.
Verder met Jill alles goed, je kunt bijna niets meer zien op haar voetkussentje. Ze groeit flink en speelt samen met Eef de hele dag. Op de zandhoop, tussen het net geplante gras, op de weg, in het huis, overal!
Ons huis is nog niet helemaal af. Komt het ooit wel helemaal af? Al het houtwerk binnen is geschuurd en gelakt. Nu wachten we op de muurverf welke vanuit Kampala komt (zou al twee weken geleden zijn...). Ondertussen is Wim bezig met electriciteit en water. We hopen nog steeds dat we met Kerst in het huis kunnen wonen, weliswaar zonder keuken. Het zal allemaal nog wel even kamperen blijven want ik realiseer me dat we geen of weinig meubels hebben. Wel een bed, een kast, een houten bank, maar dan heb je het wel gehad. En om nu eens lekker een dagje te gaan shoppen, daar zal het niet van komen. Ook heb ik daar nog helemaal geen zin in. We zitten al drie jaar op campingstoelen, het kan nog wel iets langer duren.
Aan het huis van Pier en Jaquelien zijn ze druk aan het werk. Het plafond wordt er in gelegd, de muren worden geplamuurd en slids worden tegen de muren gelegd. Net een mierenhoop in dat huis. Maar dat is ook wel nodig want we hadden enige vertraging opgelopen. Ook wij zijn een keer een oor aangenaaid. Een van de timmermannen heeft ons belazerd. Je kunt een opdracht geven aan een timmerman maar er moet wel gelijk betaald worden voor het hout. Tussentijds betaal je wat voor de bewerking en het laatste bedrag wordt betaald bij aflevering of plaatsing. Nou, deze timmerman kwam maar niet opdagen, beloofde van alles. Uiteindelijk wij maar wachten en ook de werklui hier want die konden niet verder. Eerst moeten de raam- en deurkozijnen geplaatst worden voordat er afgewerkt en geplamuurd kan worden. Heel vervelend en na wat wikken en wegen heeft Wim een vrachtwagen geregeld en is het hout wat er van ons was, opgehaald. De bewuste timmerman was al gevlogen. Minder hout dan waar we voor betaald hebben ondertussen en over de bewerking hebben we het maar niet. Gelukkig een andere timmerman gevonden die het werk afmaakt. Helaas hebben we er wat geld door verloren, maar het lastigste is het verlies van tijd. Maar dat lijken de mannen nu in te halen, het gaat voorspoedig.
Bij de waterput ligt het even stil. De water opslagtank is klaar. Afgelopen zaterdag hebben we water opgepompt uit de put. Alle mannen nieuwsgierig en vol verwondering kijken naar het water wat in de tank kwam. Na ongeveer 2500 liter schoon water was het afgelopen. Zondag, 24 uur later hebben we weer opgepompt. Nu kwamen we tot 800 liter. Gisteren weer gepompt en maar gestopt bij 600 liter. Het lijkt alsof we genoeg water hebben. Afgesproken met de waterputgraver dat hij in januari (droogste tijd) terug komt om te kijken hoe het dan is met de hoeveelheid water.
Jullie kunnen je waarschijnlijk niet voorstellen hoe het voelde toen we dat water oppompten. Schoon water, eigen water, veel water. Ik heb naderhand een hele lange douche genomen.
We zijn ook druk planten, struiken en bomen aan het planten. Misschien is het niet allemaal verantwoord volgens de tuinarchitecten, maar we kunnen pas in de toekomst goed zien hoe iets groeit en we zullen dan wel weer eens kijken.
Verder alles goed. We zijn allemaal weer gezond en fit. De werkzaamheden gaan goed en het weer is prachtig. Veel liefs vanuit Naminya. XXXXX Wim, Monique, Brown, Eef en Jill.

Woensdag 22 december 2004

Toch nog niet gelukt om te gaan internetten. Afgelopen week een drietal nachten met zware storm gehad. Het begint met wind, veel wind, waardoor er bananenbomen gesneuveld zijn. Geen probleem, we hebben er genoeg en ze schieten als paddestoelen uit de grond. Na de wind komt de regen en het zware onweer. Het heeft echt vreselijk geregend, heel veel in korte tijd. Het riet op de huizen en op het hondenhok is goed gelegd, het heeft niet gelekt. Het was wel iets te veel regen voor de zogenaamde council road. Daar was met de auto niet meer door te komen. Omdat Wim toch naar de stad moest voor materiaal werd de truck ingezet. Hij heeft het gehaald maar is wel van de council road afgegleden en door een maisveld heeft hij verder geploegd...............
Tja, die regen is niet altijd fijn maar het is goed voor het gras en de planten.
Ondertussen is het een paar dagen voor kerst. We zijn nog vreselijk druk bezig en de mannen hier hebben geen echte kerstvakantie. Niet dat ze het erg vinden want voor extra geld zijn ze bereid om door te werken. Maar dit houdt in dat wij ook geen kerstvakantie hebben en eigenlijk ben ik er hard aan toe. We stellen de vakantie maar even uit totdat de Nederlanders komen in januari.
Een echt kerstgevoel heerst er hier ook niet. Ik moet nog even de kerst-cd’s opzoeken zodat we iets in de stemming raken. Geen kerstboom, nog geen slingers, lampjes of ballen. We willen wel, maar de tijd ontbreekt om daar eens rustig de tijd voor te nemen. Want om die spullen te voorschijn te halen moeten we de containers in, dozen nakijken en nazoeken. Eerlijk gezegd hebben we wel wat beters te doen. Ondertussen hebben we wel ons huis geschilderd, ook van binnen. Het moet nog wel een keer, maar de eerste laag zit erop. Cream. Een zachte kleur die prachtig is als het zonlicht nog niet zo fel is. Het eerste uit Nederland van de inboedel staat in huis, het bed. Nog niet in elkaar gezet maar de start is er. Wim wilde eerst nog met kerst in het huis zitten maar dat zal niet gaan. Tenminste, als we de luxe van de wooncontainer niet op willen geven. In huis is nog geen wateraanvoer (Wim is nu weg om buizen enz. te halen, er wordt een greppel gegraven dus er is progressie), geen andere afvoer dan wc en douche. Electra wordt morgen verder aangelegd. In de wooncontainer heb ik alles; electra, water, afvoer, licht, ijskast enz. Dus waarschijnlijk zal dit onze laatste kerst in de container gaan worden. Toch ook heel leuk.
Van de week een gezellig telefoontje gehad uit Nederland. Herman, hartstikke leuk! Voor de familie Albers; maak er een leuke dvd van. Alle koppen en stemmen moeten erop!
Voor iedereen natuurlijk hele fijne kerstdagen en een prachtig 2005 waarin ik hoop jullie hier in Uganda te zien! Veel liefs, Wim, Monique, Brown, Eef en Jill. XXXXXXXXXX