En daar zijn we weer! Het heeft allemaal lang geduurd, te lang. Weer genoeg redenen te verzinnen. Te weinig zon, geen zin, internet werkt niet, te druk enz. Ja, het leven hier is prachtig maar het loopt niet altijd zoals je graag zou willen. Gelukkig gaat het in dit geval slechts om een up date.

We waren gebleven bij het vertrek van Pier, Jaquelien, Suus en Berber. Nou, dat is al een tijd geleden. Begin mei. Zeven weken terug. Soms lijkt alsof het veel langer is, soms net of het gisteren was.
Ons leven hier gaat gewoon door. Het verblijf van Pier en Jaquelien hier is een heel leuk intermezzo geweest waar we van genoten hebben en met plezier op kunnen terug kijken.

Ons gelukkige gezin is wat kleiner geworden. Helaas en met veel pijn in ons hart hebben we afscheid moeten nemen van Brown. Zoals jullie weten was ze al langere tijd niet in orde. Diverse medicijnen gehad, oplevingen en inzakkers. We hebben besloten om haar in te laten slapen. Pier en Jaquelien waren er nog waardoor we ons enorme verdriet hebben kunnen delen. Brown ligt op een prachtige plek begraven, onder een mooie boom met uitzicht op de Nijl. Dag Brown, bedankt voor al die goede jaren met ons! (Nog steeds krijg ik tranen in mijn ogen, we missen haar.)

Nu hebben we dus nog enkel twee jonge honden; Eef en Jill. Addergebroed maar wel lief. Ze slapen nu ’s nachts in de kennel. Vanaf de eerste nacht is het goed gegaan, geen gejank of veel geblaf. Zelfs overdag gaan ze wel eens liggen snurken in het hok. Maar het is natuurlijk ook een prachthok, eentje met een rieten dak! Binnenkort gaan we proberen of de deur van de kennel ’s nachts open kan blijven zodat ze beter het terrein kunnen bewaken.
Jill is ondertussen voor de tweede keer gehecht; ergens achter blijven haken met haar lies. Stoere hond, geeft geen kik! Niet altijd even handig want ze gaf niet aan dat ze gewond was, we zagen haar vreemd lopen en pas na lang voelen en aaien merkten we dat er een scheur in haar zat.
Eef heeft ervaren hoe het is om onder een auto terecht te komen! Iedere keer als er een auto op ons terrein rijdt, loopt ze er enthousiast voor, achter, langs en nu dan ook een keer onder. Gelukkig waren we het zelf. De dag er voor had Wim al gezegd dat het nog eens een keer zou gebeuren.
Enorme paniek maar uiteindelijk lijkt het mee te vallen. Geen zichtbare verwondingen maar we zijn bang geweest voor interne verwondingen. Nu, na 2 weken is die angst voorbij. Echter, ze is wat stram en stijf. Afgelopen weekend heeft ze weer enthousiast gespeeld met Mick, Lou en Ida. Misschien iets te enthousiast want nu strompelt ze weer wat meer.

Verder is er in tussentijd niet zoveel spannends gebeurd. We hebben besloten om het rustiger aan te doen. We realiseren ons dat we afgelopen jaar veel werk verzet hebben (al dan niet met eigen handen). Nu wordt het tijd voor meer rust. Het hoeft ook niet meer zo nodig. Natuurlijk moeten we dingen afmaken en moeten er nieuwe plannen uitgevoerd worden (zwembad!!!) maar een pas op de plaats is nodig. Wim heeft afgelopen maanden wat problemen gehad met zijn gezondheid. Na diverse bezoekjes aan de kliniek in Jinja is hij door verwezen naar het internationale ziekenhuis in Kampala voor verder onderzoek. Hij heeft er een nachtje gelogeerd en is helemaal doorgelicht. Een te hoge bloeddruk (wat we al wisten en waarvoor hij pillen slikt) en vooral stress. Toch te druk geweest afgelopen jaar. En er is ook heel wat op ons afgekomen in korte tijd. Het land verkrijgen, formaliteiten, bouwen, personeel, nog meer formaliteiten om het bedrijf te starten, de komst van Pier en Jaquelien, het vertrek van Pier en Jaquelien, omgang met Ugandeze autoriteiten, containers vullen in Nederland, containers inklaren in Jinja, de honden, enz. Al met al niet onoverkomelijk maar het kost veel energie.
Dus, rust in deze tent. En dat gaat goed. Omdat grotere bouwprojecten klaar zijn, hebben we wat personeel kunnen ontslaan. We werken nu geen 6 dagen, maar nog 5 dagen in de week. En wat vandaag niet kan, komt morgen wel.
Denk nu niet dat Wim en ik de hele dag achter de geraniums zitten want dan heb ik toch een verkeerd beeld geschetst. Er is nog genoeg te doen maar er is niet zo veel haast bij, de druk is weg.
Waar zijn we nu, vandaag, zoal mee bezig? Wim is naar de stad voor boodschappen want het is tenslotte woensdag en dan krijgen onze mannen vlees bij de lunch. Hier in huis is Nebusere bezig met schoonmaken, ze heeft de was al gedaan en die hangt te drogen. Nu gaat ze beginnen aan wc, douche en keuken. Buiten zijn onze drie mannen in vaste dienst, Alex, Michael en Buyinza bezig met het planten van gras. Dan zijn er nog drie mannen op contract; alledrie aan het wieden. Het lijkt allemaal rustig maar ondertussen moet je er toch bij blijven. Volgens Alex, een van onze vaste werkers, is er gereedschap weg. En het zijn de contractwerkers die het een en ander meegenomen hebben; schoffels en panga’s. Daar moeten we dus wat aan gaan doen. Als Wim straks terug komt moet er gepraat gaan worden. Alex als tolk en voorman, Wim als baas. Kijken wat er terug komt. Komt er niets terug dan zal er ook geen contractwerker terug komen. Geen leuk karweitje voor een zonnige woensdagochtend.
En dan hebben we gisteren onze askari (nachtwaker) ontslagen omdat hij vooral veel aan het slapen was tijdens zijn dienst. Vorige week nog, toen we terugkwamen van een gezellig avondje. Met de auto voor de poort (een auto hoor je normaal gesproken van veraf aankomen, zeker ’s avonds.) maar geen Rachid om het hek te openen. Zelf hek opengemaakt, auto verder gereden en onze askari nog steeds in diepe slaap. Excuses te over; muskieten, even ingedut, ik sliep niet echt!, enz.
Dus vannacht een nieuwe gehad. Was in ieder geval wakker om half een toen Wim er even uit was.
Rachid, de net ontslagen askari, is vandaag wel aan het werk. Op contract. De groententuin ontdoen van onkruid. Helaas, hij heeft gelijk een aantal stekken om zeep geholpen! Word je niet vrolijk van. Je moet er vaak en veel bij blijven.
En dan het contractwerk op zich. Lijkt eenvoudig maar je moet toch iedere keer na afloop gaan kijken wat ze nou precies gedaan hebben, zijn ze wel helemaal klaar, hebben ze wel gedaan wat we gevraagd hebben.
We proberen nu om Alex daar zo veel mogelijk voor te gebruiken. Hij lijkt te begrijpen wat we willen en wat we verwachten. Kijken of het gaat lukken want Alex is met zijn 22 jaar een jong broekie ten opzichte van de anderen.

Nou wat verder?
De container uit Nederland welke Wim gevuld heeft in maart, staat nog steeds in Mombassa. Al twee maanden. Word je ook niet vrolijk van. Eerst problemen over papieren bij de twee tractors. Registratiebewijzen enz. Duurt heel lang en kost veel over en weer geschrijf voordat ze er van overtuigd zijn dat registratiebewijzen voor tractoren in Nederland niet verplicht is. Is dat eindelijk geregeld, maken de havenautoriteiten een fout met het manifest. Gelukkig hoeven we daar niets voor te doen of te regelen, enkel te wachten. En dat doen we dan maar. Volgens de verscheper, Maersk, zou deze week de container op transport naar Jinja komen (maar dat zeiden ze twee weken geleden ook al.....).
In de container zit veel spul wat we goed kunnen verkopen hier. Dat duurt nu dus wat langer. En natuurlijk zitten er allemaal leuke dingen in; tuinset van hout voor buiten, kroepoek, ketchup en mayonaise enz. Het wachten daarop is wat moeilijker.

Wat helemaal niet moeilijk is, is het sturen van pakketjes vanuit Nederland. Herman heeft in mei een pakketje gestuurd voor mijn 40e verjaardag op 18 juli as.!!!! Hij wilde per se dat het op tijd zou aan komen. Nou, binnen 2 weken waren de borrelnoten al op, hing de kaart van Trix op de wc, de Bastognekoeken bijna verorberd en het boek gelezen. De doucheschuim en bodylotion bewaar ik tot ik echt jarig ben!! Herman bedankt. Als je komt op 5 september zal ik jou een leuk verjaardagscadeau geven voor de afgelopen jaren.

Nederland en Nederlanders. Nou we hebben er weer een paar gehad! Pier en Jaquelien hebben indertijd kennis gemaakt met Betty en Gerard. Met een auto overland door Afrika. Nou heb je auto’s en auto’s. Een prachtig omgebouwde Toyota 100, kleur wit. Kijk maar een op hun website;
www. exploringtheworld.nl Op die website zie je ook nog foto’s van ons, ja, we worden bekend.
Nadat Betty en Gerard hier even gestaan hebben zijn ze vervolgens naar Nederland gevlogen (nee, niet omdat wij onaardig waren) en na 2 weken of zo weer terug gekomen. Jippie!!!!Hollandse graskaas, ontbijtkoek, nog meer Bastognekoeken!
Nu konden ze gebruik maken van het huis van Pier en Jaquelien. Niet dat ze daar slapen want het bed in de Toy is en blijft het allerlekkerste. Een dag later zijn Bas en Ellie gekomen. Ook overland door Afrika, bekenden van Betty en Gerard.
Een Hollands weekje. Hartstikke gezellig, af en toe wel een beetje druk.
Bas heeft zich bezig gehouden met onze computer. We hadden erg weinig geheugen waardoor het niet zo snel gaat en geen goed anti-virus ding. Bleek dat we een flink aantal versies achterliepen. En dan met zo’n slome computer, sloom internet duurt het dagen voordat alles bijgewerkt is. Ondertussen lijkt ook de internetverbinding verbeterd te zijn dus.....nu nog wachten op veel zon of meer zonnepanelen (in die container die nog in Mombassa staat).
Gerard heeft gewerkt aan zijn auto. Niet dat een goede Toyota veel onderhoud nodig heeft (blablabla), maar meer diverse kleine klusjes. Handig zo’n smeerput. Ook een goede plek om te overnachten, toch Betty?
Hollands weekje. Ooit gehoord van “blokertijd”? Vertel ik nog wel eens. En ik weet nu hoe ik groente moet wellen??? Je weet wel, even koken en dan klaar om in te vriezen. Verse kranten en tijdschriften. Open moppen en Zeeuwe folklore voor het verjaardagsfeestje van Bas. Een muisje in het huis. Al verscheidene malen was er het een en ander aangevreten in het huis; tomaten, plastic zakken, plastic fles met olijfolie, aardappelen enz. Muizenval gezet maar geen geluk. Totdat we ’s avonds met ons allen terugkomen van een etentje en Wim en Gerard een kijkje gaan nemen boven in het huis van Pier en Jaquelien. Zit er een enorme rat! Met gevaar voor eigen leven hebben ze de rat om zeep geholpen, met panga en mes. Het onfortuinelijke dier was zwanger en bezig met een nest bouwen. Helaas onafgemaakt maar ik weet zeker als ze niet gestoord was in haar verrichtingen zou het een prachtnest geworden zijn; aardappels, afwasborstel, balletjes enz.
Het hoogtepunt is het raften op de Mighty White Nile. Wim heeft het indertijd al gedaan met Pier, Steve, Marco en Daniël. Ik had me voorgenomen om het te doen voordat ik 40 wordt. Ik zie hier tenslotte elke dag de rafts voorbij komen en ik moet er toch over kunnen meepraten.
Een goede gelegenheid om samen te gaan raften met Betty en Gerard (opa en oma), Bas en Ellie. Nou, dat was eens en nooit meer. Drie keer vreselijk geflipt, onder de boot, mee in de woeste stroom van de Nijl, gered door een safety-kayak enz. Wat was ik blij toen ik vaste grond onder mijn voeten kreeg. Bas en Gerard, stoere mannen, hebben de laatste rapid ook nog maar genomen en zijn daardoor 4 keer geflipt!
Nu, een week na het avontuur, krijg ik nog steeds pijn in mijn buik als ik die rafts voorbij zie komen. Maar, wel gedaan!!!! De Zambezi was er niets bij!

Vrijdag 1 juli

Ja, weer 1,5 week verder. Weinig zon, geen zin, druk enz.
Nu zit ik weer in Jinja, in het huis van Helmut en Catherine. Ze zijn alletwee weg, Helmut voor een trip met toeristen voor een weekje, Catherine voor 2,5 maand naar Frankrijk. De honden zijn dan voor een week alleen en dan kom ik om te zorgen voor het voer en te spelen met de honden.
Maandagochtend jl. werden we gebeld; Micky heeft een wond aan zijn poot. Ik er heen en het zag er jasses wat eng, uit. De dierenarts laten komen, 4 hechtingen er in en een anti-biotica shot. Hebben wij weer. Pas dan realiseer je de verantwoordelijkheid die je krijgt als je gaat zorgen voor andermans honden. Ik moet er niet aan denken als het kinderen zouden zijn!
Zonet is de dierenarts weer even langs geweest want ik heb het verband er af gehaald (tegen het bijten aan de hechtingen) en ik vond het er niet leuk uitzien. Maar, volgens onze koeiendokter is het allemaal in orde, het is maar een klein wondje. Ja,ja, hij is die stieren gewend...

We rijden sinds kort met een andere auto. Ons rode gevaar, een Daihatsu Rocky hebben we verkocht en nu rijden we in een Toyota, een witte. Jeetje, net een tractor. Even snel optrekken is er helemaal niet bij en hij rookt ook nog een beetje erg. Dat roken is niet zo erg, het is nog altijd minder dan de gemiddelde auto of vrachtwagen welke hier in Afrika rijdt. Toch binnenkort nog maar eens wat aan laten doen.

Wim is nu thuis druk bezig met electra. We hebben (bedankt Pier en Jaquelien) een prachtig vrieskastje. Drie en een halve lade, goed voor veel lekker brood uit Kampala en hondengehakt! Om deze te laten draaien is er wel wat meer energie nodig (ja, we krijgen steeds meer “luxe” dingen en voor alles is stroom nodig!).
Dus nog maar wat zonnepanelen erbij welke we nog hebben in de container.
Nee, niet de laatste container, die zou deze week op een vrachtwagen gezet worden en vanuit Mombassa deze kant op komen. Maar dat zeggen ze nu al 4 weken!
Met die zon valt het de laatste tijd een beetje tegen. Maar dat kan ook komen omdat we nu iets meer stroom nodig hebben. Volgens de statistieken zou het regenseizoen voorbij moeten zijn. Nou, gisterenmiddag hebben we toch een noodweer gehad met wind, onweer en hagelstenen als erwtjes zo groot! Enorm veel water gevallen, de kruiwagen was binnen een uurtje vol. Gelukkig lekken de huizen niet en is er geen land weggespoeld.
De temperatuur is aangenaam. Vooral ’s avonds koelt het af en moet de korte broek verruilt worden voor iets langers. Maar door de afkoeling kunnen we wel zalig slapen (in het bed van Pier in Jaquelien). We wachten maar af wanneer het regenseizoen ophoudt. Eigenlijk vinden het wel goed al die regen. Het gras groeit prima net als de planten. Gisteren is een gedeelte van het gras voor het eerst gemaaid, met zo’n strimmer. Woh, ziet er goed uit en was ook wel nodig want op enkele plaatsen kwam het gras tot de knieen. Jammer voor de honden, die kunnen zo leuk spelen in het hoge gras.
Maar allez, we kunnen niet alles hebben. We willen zon voor de energie en regen voor het gras. Het ideale plaatje (overdag zon en ’s nachts de regen) kunnen we niet afdwingen.

Vanavond gaan Wim en ik eten met een Nederlands echtpaar, Niek en Carla. Ik heb ze aangesproken in een restaurant in Jinja, ik dacht te horen dat ze Nederlands spraken. En ja hoor, echte Nederlanders die al sinds juli vorig jaar in Jinja wonen. Nog nooit eerder gezien, nog nooit eerder van gehoord. Frappant, soms is het een kleine wereld, soms allesbehalve.
En dan komen in het weekend Sjaak, Jennie en de kinderen Niels en Marian. Die kennen we al veel langer (ontmoet tijdens de reis in Malawi waar zij toen ook op reis waren) en wonen in Kampala. Nu komen ze voor een weekend en laten de kinderen iets langer achter (ohoh, als dat maar goed gaat!).
Zij gaan het huis van Pier en Jaquelien uitproberen. We hebben er nog wel het een en ander aan gedaan en hopen dat we dat huis in de toekomst kunnen verhuren. We willen het slechts voor een paar dagen verhuren, niet permanent in verband met privacy. Maar zo af en toe wat blanken uit de grote stad die een paar dagen willen verblijven op een prachtige, rustige plek aan de Nijl. En flink moeten betalen natuurlijk..

Verder is er niet zoveel, geloof ik. Natuurlijk als ik dit heb verstuurd komen er weer allerlei verhalen naar boven, anekdotes enz. Maar, die houden jullie te goed, via mail of te zijner tijd als jullie eens langskomen en kunnen logeren in het gastenverblijf.
Nou, ik hoop vanmiddag als ik thuis ben, aan de gang te gaan met de foto’s zodat jullie er van kunnen gaan genieten.
Nog iedereen die jarig geweest is, iets anders te vieren had of jarig wordt, gefeliciteerd! Neem allemaal een borrel op 18 juli as.: dan word ik 40!!!!
Geniet van de zomer in Nederland of elders, fijne vakantie en tot de volgende mail. XXXXXXXX Wim, Monique, Eef & Jill.......