Naminya, 21 augustus 2005

Hallo allemaal!

Weer een up date vanuit Uganda. Daar waar het zonnig en warm is, lijkt op een goede Hollandse zomer.Maar ik heb begrepen dat jullie die niet hebben. Doch, jullie hebben Sail Amsterdam, verse mosselen, witbier, aardbeien met slagroom en nog veel meer. Je kunt niet alles hebben tenslotte!

Hier is het allemaal goed. Sinds vorige week nog veel beter want de container is eindelijk aangekomen. Het heeft allemaal bijna 5 maanden geduurd, idioot lang. Allerlei problemen gehad, vertragingen, gezeur en gezeik maar daardoor lijkt het alsof de vreugde nu nog groter is. We hebben nog niet eens alles, regels zijn verscherpt waardoor de tractoren eerst op naam gezet moeten worden voordat ze het douaneterrein af mogen. Dus die staan nog in de container met allerhande rotzooi. De helft van de spullen heeft Wim meegenomen, die zijn vrijgegeven en waren uit de container gehaald om gecontroleerd te worden. Dus er is handel en kunnen we wat gaan verpatsen! Komen die Euries eindelijk binnen.

Behalve handel zijn er ook veel goodies. Een houten tuintafel met vier stoelen. Zit ik nu aan; zalig. Kroepoek! Drop (alsof we nog niet genoeg hadden), tomatensoep, nasikruiden, olijven met ansjovis, knoflook, ham en zalm in blik, tonijn in blik, ham in blik, spaghettikruiden en ga nog maar even door. Altijd leuk en ontzettend lekker. Helaas de gekleurde hageltjes en de chocoladerepen hebben het niet overleefd, voor deze produkten duurde het allemaal iets te lang. Maar de chocoladepasta is de reis goed doorgekomen, net als de smeerkaas met ham.. Het is net Sinterklaastijd als de spullen uitgepakt worden. Ook omdat we al weer zoveel vergeten waren, oh, dat is er ook nog!

Na drie containers weten we steeds beter wat we hier vanuit Nederland moeten laten komen. Het lijstje wordt steeds kleiner, maar wel lekkerder want het gaat om produkten die hier niet te krijgen zijn of echt ontzettend duur zijn. (Ja,ja, ik maak wel eens de fout om prijzen te vergelijken met toen Wim en ik vertrokken uit Nederland, oktober 2001. De Eurie nog niet ingevoerd en toch weer 5 jaar geleden).

Maar Nederland is duur in vergelijking met Uganda. In de container zaten ook tijdschriften; Libelle, Margriet en een paar woonbladen. Leuk om even mee weg te dromen maar ik krijg nachtmerries van de prijzen. Ook de onzin van dingen, dat materialistische, dat hebben, meer, beter enz. Het lijkt een wedloop waar ik niet aan mee doe. Toegegeven, dat is voornamelijk omdat ik niet meer in Nederland woon, omdat ik geen deel meer uitmaak van die maatschappij. Ik weet zeker dat als ik nog in Nederland zou wonen en werken ik er heel anders tegenaan zou kijken. De tijd welke Wim en ik gereisd hebben, heeft heel relativerend gewerkt op ons. Zeker niet bij alles, maar we vragen ons toch wel vaak af of iets nou echt nodig is. Natuurlijk draait het hier ook om mogelijkheden. We zijn hier beperkt in aanschaf van artikelen en daarnaast moeten we toch ook rekening houden met voorzieningen zoals stroom en water. Wat ik wel een voordeel vind is dat de druk van de omgeving veel minder is. Wat je aan hebt? Maakt echt niets uit, van mode en trends hebben ze hier nog nooit gehoord. Zal zo wel anders worden want Herman komt over 2 weken. En die zal wel commentaar gaan hebben op onze outfit; Jee, dat had je 10 jaar geleden ook al, dat kan echt niet meer! Mijn oude kleren uit Nederland kan ik hier nog zonder blikken of blozen dragen. En, ik heb nog kledingvoorraad voor een volgende 10 jaar. En dan, dan is alles weer ontzettend hip en modern in Nederland. Geduld is een schone zaak.

Herman komt!!! Na bijna 2 jaar afwezigheid (hij was nog in Kenia met Sinterklaas 2003) komt Herman ons weer verblijden met een bezoek van wel 10 dagen!! We kijken er enorm naar uit. Ook omdat we zo graag in het echt willen laten zien wat we hier hebben en doen. Met alle verhalen van de website en foto's zijn jullie een beetje op de hoogte maar dat is nog niets in vergelijking met de werkelijkheid. Herman zal hier de Nijl zien stromen, het stof doen opwaaien, de geuren opnemen, de ervaring krijgen. Hoe het zal zijn zullen jullie een volgende verslag horen.

Mijn 40 e verjaardag is al weer meer dan 1 maandje geleden. We hebben een echt feest gegeven, hartstikke gezellig. Barbeque en bier. Buiten. Een heel leuk cadeau was van Helmut en Catherine; een nachtje in de Kingfisher Lodge hier aan het Lake Victoria. Dichtbij, 15 minuten rijden en een heel andere omgeving. Voor het eerst samen een nachtje weg, de honden zonder ons. Maar bij het cadeau zat ook de oppas voor de honden; Helmut heeft hun honden de nacht alleen gelaten en heeft hier op onze honden opgepast. Voor ons iets fantastisch. We maken ons misschien iets te druk om de honden maar we zijn aan het leren... Het nachtje weg was leuk; lekker aan het zwembad gelegen en gelezen, door de tuin gelopen (we moeten nog wel wat meer planten krijgen, er zijn zoveel aparte en mooie struiken en bloemen) en lekker gegeten. Heel leuk en het leukste is altijd als je thuis komt; alles is goed gegaan met Eef en Jill.

Daarnaast heb ik veel telefoontjes uit Nederland gehad, dat heeft me heel veel goed gedaan. En, laten we eerlijk zijn, zo moeilijk of duur is het ook niet vanuit Nederland. Alhoewel, het schijnt niet iedereen te lukken. Alice, wat jij doet of niet doet weet ik niet maar het lijkt inderdaad niet te lukken. Wat wel lukt (en misschien nog wel veel leuker is), is de ouderwetse post. Van Alice, Herman en de kinderen hebben we een grote enveloppe ontvangen. Oeh, spannend. Een prachtig geschreven verhaal over het wel en wee van de familie, inclusief foto's. En een bundel met krantenberichten en artikelen uit tijdschriften. Feest voor uren! Er zaten artikelen bij over plaatsen waar we geweest ooit zijn, over Zeeland, het nieuwe prinsesje enz. Maar ook artikelen waar we geen echte link konden leggen. Een soort zoektocht van “wat zal Alice hiermee willen, waarom dit artikel....” Dus nog langer pret. Nee, Alice, zo een pakje is goed voor uren plezier dus laat dat bellen maar zitten......

Pakjes lijken goed aan te komen (alhoewel die voor Wim's verjaardag vorig jaar van Pier en Jaquelien, nog steeds niet binnen is). Een leuk verjaardagspakket van Danielle. Een Hollands pakket; laurierdrop, zoete zwart-wit, hageltjes, pindakaas, trekdrop, spekkies, borrelnoten, tijgernoten en nog veel meer leuks, geks en lekkers. En een pakket van Lia met onder andere twee prachtige boeken (heb ik al weer uit...), verjaardagskleed (hebben ze hier echt niet) en een tekening van Koen waarop met grote letters “40” stond. Op het moment dat ik die tekening onder ogen kreeg realiseerde ik pas wat het is om 40 te worden. Even een schok; toch wel oud, al veertig! Maar al snel de werkelijkheid; een jonge meid die op haar toekomst is voorbereid.

Nou, jong....

Op het vorige verslag heb ik wat reacties gehad, eigenlijk meer op een foto. Die ontzettend leuke familiefoto. Wim, ik en de honden. Helaas de combinatie van het verslag van de ziekenhuisopname van Wim en die foto bleek niet helemaal goed te zijn. Maar ik kan jullie geruststellen, het gaat goed met Wim, heel goed zelfs in vergelijking met een paar maanden terug. Hij is een paar kilo's afgevallen (was ook wel nodig) en voelt zich stukken beter. Ik vond hem er juist wel goed uitzien op die foto; lekker kort koppie en een beetje slanker. Dus, niets aan de hand enkel dat ik bij de volgende foto- sessie een beetje anders ga selecteren.

Met Eef en Jill gaat het goed. Ze zijn vrij zelfstandig en spelen ontzettend leuk met elkaar. Binnenkort moeten ze gesteriliseerd worden. Dat gaf in eerste instantie nog wat zorgen; wie moet dat doen? Voorheen kwam er een vrouwlijke Ugandeze dierenarts uit Kampala over die honden steriliseerde of castreerde bij mensen thuis. Helaas, die wil niet meer komen. En om nou met drie (het zusje van Jill, Ida moet ook geholpen worden) honden 1,5 uur heen en terug naar Kampala in een hete auto te zitten is ook niet alles. En de lokale veearts hier zagen we helemaal niet zitten ondanks zijn aanmoedigingen dat hij al wel 100 sterilisaties uitgevoerd heeft (resultaat weet ik niet, waarop eigenlijk ook niet). En dan komt er toch weer iets goeds op het pad. We hebben kennisgemaakt met Gene, een Canadeze missie-dierenarts! Tja, nooit geweten dat die bestonden. Moet ik me nog eens verder in verdiepen. Maar zij is bereid om de honden te steriliseren, het wachten is op spullen en medicijnen uit Amerika. Zo lossen dingen zich vanzelf op.

Hoe gaat het hier op ons land? Nou, goed. Alles gaat zijn gangetje, we zijn druk bezig om stukken land weer klaar te maken zodat er binnenkort nieuw gras geplant kan worden. En we moeten nogal wat, het zal al met al wel een jarenplan worden. Het gras welke we vorig jaar geplant hebben wordt vandaag al weer voor de derde keer gemaaid, met zo'n ding met een draadje. Gaat goed, duurt enkel 2 dagen minimaal en dat houdt weer in dat je 2 dagen die herrie hebt. Maar als het klaar is ziet het er weer strak en mooi uit (totdat je er met je neus bovenop staat, het is nog niet overal dicht en helemaal vlak is het zeker niet). De hele tuin groeit als een idioot. Afgelopen maanden zou de droge periode zijn maar we hebben veel regen gehad, van een droge periode is helemaal geen sprake geweest. Ik weet nog dat we vorig jaar juni/juli voor 6 weken geen druppel regen kregen terwijl het nu elke week zeker wel twee keer goed geregend heeft. Geen verdord gras of armzalige boompjes, nee, groen en groot. We zien zo veel jonge planten en bomen met nieuwe, lichtgroene blaadjes, elke dag lijken er nieuwe aan te komen. Helaas groeit niet alles; de peterselie, prei en lavendel komen niet uit de grond. De zonnebloemen groeien daarentegen overvloedig. We hadden veel zaadjes, te veel eigenlijk. Ik heb ze op een bepaald moment maar met bosjes tegelijk in de grond gedaan, kijken wat er van komt. Nou, een prachtige zonnebloemenzee, vrolijk word je ervan. Gelukkig hebben we nog een paar kilo zodat we misschien het hele jaar rond zonnebloemen kunnen hebben. Het tomatenseizoen is bij ons ook weer begonnen; de cherry-tomaatjes groeien als achterlijken. Dus, tomatensoep, tomatensaus en tomatensalade. De soep staat al weer te pruttelen.

En wat doen we vandaag zoal? Rustig om 7 uur uit bed. Het zonnetje schijnt en de honden staan al te kwispelen en te piepen voor de hordeuren. Ze zijn helemaal nat want ze hebben al weer gezwommen. De deur gaat open en dan is het altijd even hectisch. Vooral Jill doet idioot, alsof ze je dagen niet gezien heeft. Het dagelijkse gevolg van dit enthousiaste en onbeheerste gedrag is dat je gelijk smerige voeten hebt want ze kijkt niet goed uit waar ze haar baggerpoten neerzet. Ook mijn kleren hebben dan de modderdoop weer gehad. Soms word ik er wel eens moedeloos van; een leuk wit t-shirtje hoef ik niet aan te trekken.

Dan water opzetten voor de koffie, honden eten geven, water vullen in de warmwatertank (zodat we vanavond weer een hete douche hebben), rommelen en luie stoelen buiten zetten. Dan koffie en lezen. Ondertussen even een klein wasje uitgespoeld en opgehangen. Om acht uur komen de vaste werkers, de contractwerkers zijn al een uurtje bezig. Alex neemt elke ochtend 2 liter verse melk mee die gekookt moet worden. Vanmorgen maak ik ook maar een tomatensoepje. Na ontbijt (Wim havermout en ik oploskoffie met melk en suiker) gaan we weer wat doen. Wim aan de gang met de generatoren welke aangekomen zijn in de container en ik even op internet (niemand die msn't- zeker te vroeg voor jullie). Vandaag ben ik dus de hele ochtend bezig met dit verslag, Wim knutselt in de workshop. Zonnige dag, lekker briesje, zalig!

Morgen is het woensdag. Dan ga ik naar de schoonheidsspecialiste. De laatste keer is meer dan 1 jaar geleden dus het mag wel weer. Het is een Ugandeze welke uit Kampala overkomt voor de woensdag. Ze heeft bij een internationaal hotel gewerkt en weet wat ze doet. Het vindt niet plaats in een beauty-salon, maar in een achterkamer bij iemand thuis. Morgen maar weer eens wimpers en wenkbrauwen laten verven (Ted, waarom kom jij niet?) en voor de eerste keer zal ik mijn voeten eens laten doen. Het dagelijks lopen op slippers heeft mij veel eelt opgeleverd en het lijkt me wel eens lekker om dat er af te laten schrapen door een ander.. Even afwachten hoe dat bevalt, misschien kietelt het wel vreselijk. En dan morgenmiddag/avond is het girlies-time. Eens in de zoveel weken een avondje met meiden onder elkaar. Biertje, wijntje, snackje, roddel en achterklap. Morgen bij ons dus ik moet nog wat voor Wim verzinnen. Die zal wel DVD willen kijken, zoals elke avond. Ja,ja, elke avond kijken we DVD. Soms word ik er gek van, van mij hoeft het niet zo veel. Maar het lijkt Wim te ontspannen en die houdt er niet zo van om in het donker nog buiten te zitten. Dus, vaak een filmpje. We hebben DVD's uit Nederland en dat zijn de beste; Nederlandse ondertiteling. We kopen hier DVD's waar 5 films op staan. Helaas neppers, maar dat scheelt een paar centen (of Eurietjes). Helaas neppers want ze zijn niet altijd even goed. Dan niet inhoudelijk maar meer hoe het ons gebracht wordt; geen Engelse ondertiteling (lastig bij van die drukke films waarin geschoten en zo wordt, dan versta ik er geen hout meer van), Engelse ondertiteling die zo slecht gespeld is dat je er moeite voor moet doen om dat te snappen (de film Troy; we lazen de hele tijd Killie en kwamen er later achter dat het Achilles zou moeten zijn) , Engelse ondertiteling welke een beetje achterloopt bij de film, Engelse ondertiteling welke een beetje voorloopt bij de film, hoofden in beeld, mensen aan het lachen (illegaal opgenomen in de bioscoop), of gewoon een film die halverwege ophoudt.......

Een paar maanden terug hadden we DVD's vanuit Nederland. Kopspijkers enz. Hartstikke grappig en leuk ook al ontgaan sommige dingen ons omdat we niet alles kunnen volgen van het Nederlandse nieuws. Natuurlijk wel elke avond de Wereldomroep op de radio en 's morgens bij het internetten even kijken op de Telegraaf-site. Die mogelijkheden van het internet zijn prachtig. Eindelijk kunnen we beelden zien, ook al zijn ze soms afschuwelijk, zoals met die aanslag in Londen.

Nou verder eigenlijk niet zo veel meer. Het gaat ons hier goed. Blijf ons verblijven met mailtjes maar ook met gewone post want dat is toch ook wel ontzettend leuk en we kunnen er langer, veel langer van genieten... Maar het allerleukste is toch wel als jullie gewoon eens langskomen.

Veel zoenen, veel liefs en tot het volgende bericht.