Oeps, dit keer wel weer erg lang geleden. Nu dan weer tijd voor een nieuw verhaal en nieuwe foto’s. Er is genoeg te vertellen over de afgelopen maanden; Herman is geweest (komt ondertussen bijna alweer...), Eef en Jill kunnen geen puppies meer krijgen, de gezondheid van ons lijkt weer normaal en ik ben gestopt met roken. En natuurlijk nog veeeeel meer.

Het hoogtepunt, misschien wel van de afgelopen 2 jaar, is dat we bezoek uit Nederland gehad hebben; Herman is geweest. Voor 10 dagen heeft hij Uganda onveilig gemaakt, Koni is er niets bij. Het is een feest geweest en het begon op het vliegveld in Entebbe. Het was middernacht en we hebben geslapen in een hotel in Entebbe; rijden in het donker is niet het meest veilige dat je hier kunt doen. De volgende dag door Kampala (boodschappen!!!) en nog 1,5 uur voordat we thuis zijn. Naminya; hoe Herman’s eerste impressie is zal ik nooit precies weten. Maar hij lijkt onder de indruk. (Lees gastenboek!!!) Is het omdat hij Wim weer ziet, of dat hij liefdevol afgelikt wordt door Eef en Jill? Of omdat zijn rugzak wel erg zwaar is?
Nou, die rugzak is weer pret voor tien; kaas, borrelnoten, bh’s, azaronstick, hagelslag, oranje muisjes, drop, DVD “Kreatief met Kurk”, receptenboekje Tomaten, een verjaardagskalender met uitermate lachwekkende foto’s van Robert, Daniëlle, Herman, Ingrid, Roel, Lisa en Jop. En dan ook nog een T-shirt met print; zelf aantrekken is helemaal niet leuk, er naar kijken is leuker. Het is weer te veel om op te noemen; kijk zelf maar naar de foto.

Herman heeft alle jaren dat Wim en ik onderweg zijn, de zorg op zich genomen om alles te regelen wat betreft de verkoop van mijn huis, geld, belasting, verzekeringen en alle denkbare andere administratieve ondankbare rompslomp. Als dank daar voor gaan Herman en ik een paar dagen toerist spelen; we gaan lekker op safari naar Lake Mburu, Gorilla’s en Lake Bunyuoni. Auto met chauffeur (Herman, kan Robert al Steven na doen???, ik moet er iedere keer weer om lachen als Steven zo bromt, mompelt, gromt, schreeuwt en praat).
Eerst naar Lake Mburu, een wildpark gelegen aan het Lake Mburu. Tja, die eerste zebra in het wild, de families wrattenzwijn, de nijlpaarden die niet uit het water willen komen en ons uitlachen....... Het is een ervaring die Herman waarschijnlijk altijd zal bijblijven omdat het die eerste zebra in het wild is geweest, nooit komt dat meer. We verblijven in een posh tented-camp. Nou, allemaal leuk en aardig dat er zo iemand aangerend komt met een dienblad met verfrissende handdoekjes, we zijn onder de indruk. Het mooiste is wel dat we vanaf onze veranda en vanaf het terras de zebra’s kunnen zien, die rustig lopen te grazen. De middag maken we nog een game-drive in het park, met eigen auto en chauffeur en een ranger. Helaas zien we niet zo veel meer, maar het blijft spannend. Voor mij zijn het vooral de buffels die elke keer weer mijn adem doen stokken; ze zijn zo groot, zo massief, zo eng......
De nacht is er een met eigen geluiden welke niet allemaal thuis te brengen zijn. Hoorde ik nou een hyena??
Voor het ontbijt doen we een game-walk. Met een gewapende ranger voor 1,5 uur aan de wandel over de vlakte. Gelukkig zijn er geen leeuwen en die ene luipaard, welke er zou zijn volgens de park officials, laat zich niet zien. Weinig om bang voor te zijn, doch die buffels welke achter de struiken en bomen staan maken het toch weer heel spannend. Ondertussen kijk ik angstvallig naar bomen waar ik eventueel in zou kunnen klimmen. Gelukkig allemaal niet nodig. Ondanks dat we geen nieuwe dieren zien tijdens de wandeling vind ik het iedere keer weer een prachtige ervaring. Geen geluid van een voertuig, enkel het breken van takjes onder jouw eigen schoenen, de wind, het geritsel van de struiken, de frisse ochtendgeur, de dauw, de stilte, de rust. En natuurlijk de constante spanning van wat het volgende dier zal zijn welke we zien. Want zelfs de 100e zebra blijft mooi, zeker als je lopend bent.
Na het ontbijt rijden we naar Kisoro. Een plaats gelegen in het zuid-westen van Uganda, de hoek bij Rwanda en Congo. We verblijven in een leuke plek; Traveller’s Rest. Hier heeft Diane Fossey nog tijd doorgebracht, je weet wel “Gorilla’s in the mist”. En nu brengen wij er tijd door en gaan ook naar de gorilla’s: “Mzungu’s in the mist”.
’s Avonds ontmoeten we Iris en Jaqueline, twee Nederlanders. Gaan ook de gorilla trekking doen, dezelfde als wij. Wat een toeval; er zijn 8 permits per dag beschikbaar voor de plek waar wij naar toe gaan, Nkuringo in Bwindi National Park. En nu dan vier Nederlanders. Maakt het wel prettig; we kunnen praten over hoe zwaar het misschien gaat worden, of we het wel volhouden, of we het uberhaupt wel kunnen.
Het moet allemaal niet onderschat worden. Uiteraard verschil in locatie waar de gorilla’s bezocht kunnen worden. En dan is het afwachten waar de gorilla’s zich op die betreffende locatie bevinden. ’s Morgens vroeg gaan er al rangers op pad om de groep gorilla’s te spotten. Dit zegt niet alles want de gorilla’s kunnen aan de wandel gaan. Maar door het spotten ben je er bijna altijd zeker van dat je gorilla’s kunt zien. Soms 3 uur lopen (heen), soms 6 uur lopen (heen). Soms is het droog, soms regent het (tenslotte tropisch regenwoud). Maar zeker is het dat het lopen in de bergen is. Geen vlakke stukken; berg op en berg af, tussen de struiken en bomen door, over modderpaden. Onder het gebladerte van een tropisch regenwoud. Met de geluiden om je heen.
Geen gemakkelijk opgaaf. Het kost ons dan veel zweet en moeite om uiteindelijk na 3 uur ploeteren het sein te krijgen dat we nabij de gorilla’s zijn. Ontdaan van rugzak maar gewapend met camera’s lopen we de laatste 20 meter................................
Sprakeloos. Kippevel. Ontzag. Vertedering. Herkenning. Onrust. Onwerkelijk.
Het is prachtig, prachtig en nog eens prachtig. Zeker de moeite waard. Wat moet ik er verder over zeggen? Dat ze mooi zijn, groot (zeker de Silverback) en dat het iets is wat je misschien eens in je leven zou moeten zien, als je de mogelijkheid hebt. Het kost een paar centen, maar het is werkelijk de moeite waard. Ik realiseer me nu dat het achteraf zelfs meer indruk maakt, misschien was ik op het moment zelf lichamelijk te intensief bezig.
Dus, iedereen die in de toekomst naar ons toekomt, houdt rekening met die gorilla’s. Het aanvragen van een permit moet lang van te voren. Anders moet je veel geluk hebben.
Na een verblijf van een half uur bij de groep gorilla’s moeten we weer weg. En stukje verderop nuttigen we ons zelf meegebrachte lunch. Allen stil, onder de indruk en hongerig. We hebben ze gezien!!!!!! Op de weg terug komen er ook nog chimpansees voorbij, voor mij zijn ze niet te herkennen qua figuur of geluid; het gaat te snel en mijn eerste reactie is angst, de gorilla’s komen achter ons aan.
Maar dan begint de ellende; terug. De berg af. Het begint te regenen, zoals het ook hoort in een tropisch regenwoud. Het pad wat we lopen (is het wel een pad?) wordt heel snel glibberig en voor ons onbegaanbaar. Slippartijen zijn het gevolg. Zonder echte ongelukken want we hebben dragers (voor de rugzakken) en rangers. Die vangen ons soms op alhoewel het beter is om maar te glibberen en af te wachten hoe ver je glibbert. We zien er niet uit; verlopen door inspanning en regen, kleding onder de bagger en onze schoenen zijn niet meer te onderscheiden van de gorilla-poep en de blubber.
Nee, het is dat we de gorilla’s gezien hebben maar dit is niet wat we verwacht en gehoopt hadden. Het mooiste zou natuurlijk zijn; gorilla’s bezoeken (mag je wel een uurtje voor door een tropisch regenwoud banjeren, geeft je het gevoel, je hoort de geluiden van de jungle) en weer terug over een geasfalteerd pad met menige tapperijen.......... Maar gelukkig is het hier zoals het zou moeten zijn. Geen enorme kermis-attractie, je moet er zelf ook veel voor doen.
Uiteindelijk arriveren we aan het begin van de avond in ons hotel (nog 1,5 uur met de taxi). Dan kunnen we ons wagen aan een biertje. Hak, hak, die hakt erin. Dan snel onder de douche en eten. We zijn moe, heel moe maar voldaan.
De volgende ochtend gaan we als twee stijve planken de taxi in. Ja, stijf zijn we. Ik moet direct toegeven dat er verschil is tussen ons. Ik ben de meest stijve plank; bijna alles doet zeer onder de gordel (nee, dat nou net niet!). Mijn bovenbenen, kuiten, billen enz. Auw, auw, ik loop alsof ik mijn broek vol heb.
In de taxi (als je eenmaal zit en niet meer beweegt dan gaat het wel) op weg naar Lake Bunyoni. Daar zullen we overnachten in een tented-camp. Niet zo posh als in Lake Mburu, maar wel veel leuker. We gaan met een gemotoriseerd bootje (geheel Westerse stijl) naar het eiland. De kano, een uitgeholde boomstam, behoort ook tot de mogelijkheden maar dat laten we aan anderen over; instabiliteit van zowel de kano als wij.
Op het eiland (eerst nog een hele klim, auw,auw) stikt het van de kleine vliegjes. Helaas. Het zal niet altijd zo zijn maar wij hebben de pech. En ook dat onze tent (nee geen klein tentje, eentje met echte bedden!!!) het verst verwijderd ligt van het restaurant.............(auw).
Maar eenmaal op de plek gaan we er van genieten. Een vreselijk uitgebreide lunch van een uitstekende keuken. Verbazingwekkend. En natuurlijk een biertje; we hebben het weer gehaald vandaag. De middag lezen we; het is niet heel mooi weer en wandelen op het eiland is iets te veel gevraagd. Net als een kano-rondje om het eiland.
Na een lekkere douche bij de tent en een biertje om de zon onder te zien gaan, gaan we weer het hele stuk terug naar het restaurant. Auw. Het is afgekoeld; de open haard brandt.
En dat is nodig, het is ijskoud!!! Gelukkig hebben ze “Glue-wine”. Dat heb ik echt nodig; jaren niet gedronken en misschien ook jaren niet zo koud gehad.
Na het uitgebreide diner nog even bij de open haard en dan lekker slapen.
De volgende ochtend is het tijd om naar Wim te gaan. Een lange rit maar we schieten flink op. Zelfs nog even boodschappen doen in Kampala. Dan thuis, daar wachten Wim en de gesteriliseerde honden op ons.
Ja, gesteriliseerde honden. Eindelijk, gelukt. Het is een probleem hier om je hond goed te laten steriliseren. Voorheen kwam er een dierenarts van de Universiteit van Kampala naar Jinja alwaar de operatie uitgevoerd werd bij deze of gene thuis. Helaas, deze service is voorbij. Opties; de honden laten steriliseren door onze locale vee-arts Herbert of met de honden naar Kampala. Geen van beide opties leek ons wat en nog voordat de tijd echt begon te dringen kwam Gene op ons pad. Gene, een Canadeze missionaris-dierenarts. Tja, ik wist niet dat ze bestonden. Zeker eerst een kruisje voor de operatie. Enneh, mag dat wel, geboortebeperking??? Nee, het is een stevige stoere meid die in een ruig gebied in Uganda (Karamoja) werkzaam is. Haar man (een dominee of zo, hoe kan het ook anders) verblijft in Jinja. Eens in de zoveel weken komt ze terug uit de bush en verblijft ze hier. Met haar afgesproken dat ze onze honden en het zusje van Jill zou steriliseren. Het wachten was op spullen vanuit de VS. Uiteindelijk heeft ze de honden geopereerd op de dag dat Herman en ik op safari gingen. Het kwam zo uit. En ik ben er achteraf blij om.
Bij ons in de woonkamer, op de tafel. Eerst was Ida aan de beurt en dat is goed gegaan. Vervolgens Eef en Jill. Hoe het allemaal precies gegaan is weet ik gelukkig niet maar er heeft veel, te veel bloed gevloeid. Beide honden hadden bloedingen. Eef misschien omdat ze maanden geleden door Wim overreden is en dat het van binnen nog niet helemaal goed zit. Jill weten we niet. Wat ik wel weet is dat we de enige juiste keuze gemaakt hebben; de operatie laten doen door Gene. Ik denk dat als we Herbert, of misschien zelfs Kampala hadden ingeschakeld, we nu misschien geen enkele hond mee zouden hebben. Wim was enorm aangeslagen door hetgeen hij meegemaakt heeft; “nee, honden steriliseren dat doen we nooit meer!”.
Gelukkig toen ik terug kwam had de operatie 5 dagen geleden plaatsgevonden. De wonden zagen er goed uit en Eef en Jill waren weer enthousiast en wild als voorheen. Dus, geen puppies van Eef of Jill.
Herman verblijft dan nog een paar dagen bij ons. Nu kan hij zien hoe we leven en wat we allemaal doen op een dag (niet veel, ik weet het). Naar de stad, naar de markt. Het gaat snel, voordat we er erg in hebben is gaat hij weer weg. Afscheid nemen vanaf Entebbe valt me zwaar, heel zwaar. Tegen de tijd dat ik terug ben in Naminya kan ik het verwerken; het bezoek was fantastisch, een hoogtepunt in ons Uganda-tijdperk. Nu jullie allemaal nog.
Tja, Herman weg, we vallen in een gat... Gelukkig hebben we goodies vanuit Nederland, dat houdt ons even op de been. Helaas is de DVD-speler kapot; dus geen Kreatief met Kurk!
Stoppen met roken! Dat had ik gezegd een paar weken voordat Herman kwam, tegen de hartspecialiste. Moest ik naar toe omdat ik nog steeds last had van mijn luchtwegen en borstkas. Nou, het te verwachten verhaal; stoppen met roken!! Verder wel een onregelmatigheid in mijn hartslag maar dat kan te maken hebben met spanning en stress (Herman komt!).
Nu Herman weg is, ga ik stoppen. De volgende dag. En tot nu toe gaat het goed. Twee maanden niet gerookt. Niet veel problemen gehad, misschien omdat ik toch bang ben geworden. En het moet er tenslotte een keer van komen.
Twee maanden niet gerookt maar wel lekker gegeten. Heel veel lekkers. Te veel lekkers.
Nu moeten de kilootjes er maar weer even af. Nu wat aan de lijn gaan doen.
Maar dat is niet eenvoudig. Het leven wordt steeds aangenamer. Natuurlijk de goodies van Herman (eigenlijk weinig meer van over...)en de blikken erwtensoep uit de laatste container. En niet te vergeten de kroepoek uit Nederland. Hartstikke eenvoudig in de frituurpan, alhoewel onze frituurpan niet zo groot is als die bij de Chinees dus we hebben niet van die hele lappen, het zijn kleine stukjes. Samen met nasikruiden en satesaus uit Nederland maak ik de lekkerste nasi van Uganda en omstreken.
Nu dan ook de supermarkt en slagerij gevonden van Belgen in Kampala. Nou, een nieuwe wereld gaat open. De rolmopsen staan in de ijskast, de kaaskroketten en loempia’s liggen in de vriezer en de Belgische wafels zijn al op. De echte salami en rosbief is dun gesneden zoals in Nederland, de pate’s zijn zelfgemaakt. Helaas zijn de frikandellen en gewone kroketten uitverkocht. Wachten op een volgende aanvoer. Die zal met Sinterklaas komen want we kunnen allerhande Sinterklaaslekkers bestellen; chocolade munten, speculaarpoppen, marsepein enz. Misschien dan toch maar Sinterklaas gaan vieren, Zwarte Pieten genoeg tenslotte.
Nou verder nieuws. Ik ben weer eens (na 1 jaar) naar de schoonheidsspecialiste geweest. Een matig succes. Mijn wenkbrauwen zijn geharst............en geverfd. Ik weet niet hoe lang het gaat duren voordat ik weer een keer ga. Dat deed wel heel erg veel pijn. Maar het ziet er na enige dagen weer goed uit.
Ook eens naar de kapper geweest, eentje in Kampala. Ook niet helemaal gelukt. De coupe, waarschijnlijk een Coupe Sauvage, is niet symetrisch. De volgende dag zet ik zelf de schaar er maar weer in. Nou, dan weet je het wel. Dus, iedereen die hier op de dag even langskomt mag een stukje knippen, naar gelang hoe het in model zit. Binnenkort toch maar even de kapper in Jinja uitproberen, er valt toch niets meer te verliezen.
Wim heeft dat probleem niet, die heeft een thuiskapper; ik. Het wordt steeds moeilijker in de loop der jaren. Komt misschien omdat er wat minder haar is en het beter te zien is als ik ergens een misknipje gedaan heb.
We hebben er weer een stukje land bijgekocht, ongeveer 2 acre. Land dat achter ons ligt, niet aan het water. Een mooi stukje met toch een goed uitzicht op de rivier. Voornamelijk gekocht om ons land veilig te stellen; als er ooit iemand op die plek zou gaan bouwen, verliezen wij te veel privacy. Op het stukje land staan een prachtige boom, de mooiste die we hebben; flamboyant tree. Geadopteerd door Herman, dus verzekerd van een goed leven.
Verder gaat het hier allemaal zijn gangetje. Sinds het opbeurende bezoek van Herman zijn we druk aan de gang met de afwerking. Het huis naast ons, de cottage, is helemaal tiptop. Kunnen we dus in het weekend gaan verhuren. Ons huis heeft nu een gat in het dak zodat de warme lucht weg kan. Scheelt inderdaad een paar graden, de moeite waard om het ook in de cottage te doen. Wim heeft net een buitenlamp bij onze voordeur opgehangen. Het washok is klaar; de twee wasmachines werken! Het water uit de Nijl kan opgepompt en opgeslagen worden. Verlichting ’s nachts in de workshop en bij het washok. De leidingen van de watertoevoer naar de huizen zijn vervangen, lekte vreselijk.
Lampen opgehangen in de keuken en boven. Kast laten maken voor in de keuken zodat nu het spul netjes achter deurtjes zit en niet elke keer voor gebruik afgespoeld moet worden. DVD-speler gemaakt dus Kreatief met Kruk!!!! Nieuwe motor in de Toyota gezet (is nog niet helemaal goed......) En natuurlijk hebben we nog veel meer gedaan. Het lijkt misschien niet zo veel maar neem maar van mij aan dat het niet allemaal zo eenvoudig is als dat het klinkt. Dat we water kunnen oppompen vanuit de Nijl is niet enkel een pomp neerzetten. Leiding van pomp naar opslagtank, stalen pijpen van pomp het water in, electra aansluiten voor pomp enz. En dat over een lengte van ongeveer 180 meter. En natuurlijk werkt het niet allemaal in 1 keer. De pomp was in eerste instantie te ver van het water geplaatst (op een betonnen plaat, vastgezet met een kist er om heen) en moest dus verplaatst worden; leiding van pomp naar opslagtank verlengen, electra-leiding verlengen, stalen pijp van pomp in water inkorten, nieuw betonnen plaat maken, opnieuw vastzetten enz...) Nee, het is niet allemaal rozegeur en maneschijn maar als het dan uiteindelijk allemaal werkt dan is de pret enorm en zijn we vol trots.
Herman zag het pas hier in het echt, middels de foto’s op de web-site is het toch niet goed overgekomen. Vorige week een Nederlands meisje die het ook niet helemaal snapte; “toen jullie hier 1,5 jaar geleden begonnen, hoe zag het huis er toen uit?”.
Nee, we zijn begonnen in de bush. Er was niets dan bush.. Geen weg, geen steen, geen uitzicht, helemaal niets. En nu staat er toch iets prachtigs. We zijn trots, heel trots en nodigen jullie uit om het hier eens te komen bekijken.
Verder niets, het zal wel weer even duren tot een volgend verslag. Het zal wel volgend jaar worden. Fijne Sinterklaas en tot de volgende keer.
Dikke zoenen van Wim, Monique, Eef en Jill.