Maandag 6 februari 2006

Hallo allemaal,

Vandaag een speciale dag! Het is precies 2 jaar geleden dat Wim, Brown en ik aankwamen in Jinja, Uganda. Weliswaar stonden we toen aan de andere kant van de Nijl, maar daar begon het allemaal. Tja, in die twee jaar hebben we weinig kilometers gemaakt (in vogelvlucht misschien 500 meter) maar er is wel veel gebeurd en veel veranderd in ons leven.
Twee jaar geleden. Vanuit Kenia gekomen, vanaf Tiwi-beach. Waar we bijna 3 maanden van de oceaan genoten hebben. Waar Rombout en Herman ons opgezocht hebben. Alwaar Wim en ik besloten om terug te rijden naar Nederland en daar vervolgens verder te beslissen wat we zouden gaan doen in de toekomst. En dan Nairobi. Ontmoeting met Colin. Kiwi-overlander met eigen truck die we ontmoetten Oudjaar 2002 in Niger. Op zijn aandringen toch eerst nog naar Uganda, naar Jinja. Daar is hij aan het rondkijken voor land. En hij niet alleen, ook Fiona is bezig. Fiona, ook ontmoet Oudjaar 2002.
En zo gaat het dan. Het ene moment heb je na lang overdenken besloten om terug te gaan naar Nederland en vijf minuten later doe je vervolgens iets totaal anders. Nog geen spijt gehad van onze beslissing. Nee, ondanks momenten dat je je wel eens afvraagt; “wat doe ik hier?”, zijn we blij dat we deze keuze gemaakt hebben. Want, wie zit er nou in februari in bikini buiten, koud biertje bij de hand met uitzicht op de Mighty Nile?
Het gaat natuurlijk niet enkel om bikini, bier en de Nijl. Het gaat om de manier van leven. Ondanks dat we geld nodig hebben, ook geld moeten verdienen, is het hier een rustiger en en relaxer leven. Nee, nog steeds belastingpapieren invullen, een ziektekostenverzekering afsluiten, bouwvergunningen aanvragen enz. Maar het gaat hier allemaal wat minder hectisch. Ongeregelder, minder gebonden aan wat moet of van je verwacht wordt. Dat geldt uiteraard ook voor de andere kant van het bestaan; verwacht niet dat de bouwvergunning snel rond komt, verwacht niet dat de geinteresseerde koper voor een generator ook werkelijk komt.
Als je eenmaal een beetje gewend bent aan het schouderophalen, dan is het leven hier al snel goed. Daarom wordt het hoog tijd dat we meer bezoek vanuit Nederland moeten gaan krijgen. Kom eens kijken hoe we het hier doen, plak er gelijk een mooie vakantie aan vast en je hebt de tijd van je leven.
Kom vooral niet in december/januari/februari. Nu dus. Het is heet en droog. Het regenseizoen komt er aan maar nu is het echt vies warm en stoffig. Overdag in de schaduw wordt het gemakkelijk 35 graden. En dat is hier, aan het water. Er zijn plaatsen in Uganda waar het nog veel warmer is (tegen de grens van Sudan) en natuurlijk zijn er ook plaatsen waar het koeler is (in de bergen in het westen, Rwenzori Mountains). Maar over het algemeen kun je stellen dat je nu thuis moet blijven. Geniet van het winterse weer, de warme chocomel, Gluhwein, schaatsen, Winterspelen, enz.
Wat is dan wel een goede tijd? Geen idee. Maart t/m juni? Koeler en wat regenval! Juli/augustus is korte droge tijd en dus warm. Dan september t/m november, regentijd en een goede tijd. Regenseizoen hier bij ons is soms heel veel regen, maar niet elke dag. En de regen valt in korte tijd en al snel schijnt de zon weer. Het is in de regentijd frisser qua omgeving en de temperatuur is aangenaam warm.
De dagen waarop ik de zon helemaal niet gezien heb in deze afgelopen twee jaar zijn op twee handen te tellen. Dus het valt wel mee met die regen (mits je niet net aan de wandel bent en je overvallen wordt door een bui!).
Verder gaat het hier ondanks de warmte gewoon door. Wel alles een beetje slomer. Het is ook gewoon te heet. Er waait gelukkig nog een windje alhoewel het af en toe net een hete fohn is. De Nijl is de plek om af te koelen; we hebben sinds 1 week een kleine steiger met trapje! Helaas is het waterpeil vreselijk laag de laatste weken waardoor je nog steeds een beetje door de blubber moet. Maar met een binnenband kom je een heel eind zonder drap.
Het waterpeil is hier nu meer dan 1 meter lager dan normaal, in het Victoria-meer vanwaar de Nijl stroomt, zelfs bijna 2 meter. Door de droogte van afgelopen weken. En ze voorspellen dat het nog lager gaat komen door de werking van de dam. Vandaag is de dam gedeeltelijk gesloten en is het waterpeil nog lager. Die dam is er voor de electriciteitsvoorziening. Daarmee is het slecht gesteld hier in Jinja en omgeving. Door in het verleden door de Britten gesloten verdragen met onder andere Kenia over electriciteitsleveranties is er nu in Uganda een constant te kort. Hierdoor is er vandaag van 6 tot 6 op de dag geen stroom in Jinja en omgeving. En dat woensdag weer. En vrijdag. En zondag. En dan? Ze zullen het wel lezen in de krant hoe lang dat gaat duren. Lekker voor je voorraden in de vriezer....
Wij hebben daar natuurlijk helemaal geen last van. We lachen er zelfs een beetje om, wij hebben namelijk goede generatoren in de aanbieding! Bij ons draait het bijna allemaal op zonne-energie. En die zon is er genoeg. En in geval van nood kunnen we een generator starten. Dus, geen problemen.
We zijn met omwonenden (mzungu’s die ook net begonnen zijn) aan het kijken voor electra via het netwerk. Maar dat lijkt niet de moeite waard te zijn op het moment. Zeker niet nu we gelezen hebben in de krant dat de prijs van electra omhoog gaat. En het is al niet goedkoop.
Net als power-cuts hebben ze ook water-cuts in de stad. Gewoon, een uurtje of een paar uur of een dag geen water. En niet denken dat dat van te voren aangegeven wordt. Lekker voor de wc.... en de afwas... en je handen....
En ook daar hebben we hier niets mee te maken. We pompen water uit een handgegraven put en uit de Nijl. Water in overvloed! Heet (kokend!) water hebben we ook veel, opgewarmd via de de zon.
Waar we wel wat mee te maken hebben, waar heel Uganda mee te maken gaat hebben zijn de aankomende verkiezingen op 23 februari as. Wordt Museveni herkozen? Ondanks dat hij tijdens de vorige verkiezingen beweerde dat dat echt zijn laatste termijn zou worden en zich niet herkiesbaar zou stellen in 2006. Er zijn nu, in tegenstelling tot vorige verkiezingen, oppositiepartijen toegestaan. Kijken wat het gaat worden.
Wat ik er van denk? Museveni heeft het goed gedaan voor Uganda, heel goed zelfs. Natuurlijk worden ook grove fouten gemaakt (Congo) en worden nog steeds gemaakt (Leger van de Heer) maar de bevolking hier heeft een veel beter leven en veel betere verwachtingen dan in de periode Amin/Obote.
Het is dat Museveni het aantal presidentstermijnen gaat overschrijden welke grondwettelijk zijn vastgelegd, maar via een constructie kan hij nu toch weer quasi legaal meedoen. Hebben we dit niet eerder gezien in Afrika? Hebben we niet Bob? Bob, die het eerst zo vreselijk goed deed en vervolgens een dictator werd. En die nu zijn land naar de verdoemenis helpt. Bob, Bobby Mugabe?
Maar wat hebben we verder? De oppositie? Het klinkt allemaal heel aardig wat ze roepen, maar helaas. Geen genoeg ervaring opgedaan in de laatste jaren want oppositie was niet toegestaan. Dus in mijn ogen eerst maar eens 4 jaar oppositie voeren en dan proberen te regeren. En ook zijn al die oppositiepartijen niet zo eensgezind als het wel lijkt. Het gaat toch vaak om privé-machtsspelletjes waarbij het uiteindelijk gaat om zo veel mogelijk geld binnen te halen in een zo kort mogelijke tijd.
Ik weet het niet. We zullen zien. Eerst maar de verkiezingen waarvan wij denken dat die redelijk rustig zullen verlopen, zeker hier bij ons in de buurt.
Toegegeven, ik zorg wel dat ik voor de verkiezingen de vriezer, koelkast en biervoorraad heb aangevuld!
Nou, nu het lokale nieuws. We zijn gezond en gelukkig. Jill heeft helaas weer in de ziekenboeg gelegen. Ze had de slaapziekte, overgebracht door de tsetse-vlieg. Afschuwelijk. We wisten niet goed wat er aan de hand was. Zo’n twee weken heeft het allemaal weer geduurd. Het begon met kleine bultjes op haar rug. Vervolgens een ochtend waarop haar kop helemaal opgezet was; ogen half dicht, dikke lippen, opgezette lympfe-klieren. Slapjes, niet goed willen eten enz. Anti-biotica kuurtje en steroiden. Volgende dag hetzelfde, weer opgezet. Slomer, koorts enz. Gelukkig was Gene in het land, de dierenarts die zowel Eef en Jill vakkundig gesteriliseerd heeft. In overleg met onze locale dierenarts (Herbert) na lang praten en discussieren bedacht dat ze allergisch zou kunnen zijn voor iets omdat die zwellingen komen en gaan. Dus, wat is er nieuw sinds kort? Oeps, een heleboel grote planten in nog grotere potten en bakken welke we overgenomen hebben van een vertrekkende Zuid-Afrikaanse. Alles moet weg, misschien ligt het daar aan. Vier keer met de auto volgeladen naar de buurvrouw om een gedeelte van de nieuwe aanwinst daar zo lang te stallen. En degene welke we al ingeplant hebben doen we nog wel. Terras en omgeving helemaal schoonmaken; chloor en spuiten tegen insecten (natuurlijk is op dat moment mijn huishoudelijke hulp, Nabisere, niet aanwezig!). Eten moet aangepast worden. Doe maar iets anders dan normaal; vis. Daar gaat de Red Snapper uit de vriezer.
Gelukkig bedenkt Gene dat het ook wel goed is om eens een bloedmonster te nemen. Niet gebruikelijk hier, want ja, wat is een hond nou eigenlijk waard??? Het bloed wordt in Jinja getest in een gewoon ziekenhuis (Kampala is te ver weg en is blijkbaar ook niet nodig zolang je tegen de laborant maar niet zegt dat het van een hond is....(aldus Herbert)).
Het terras is droog en schoon, de planten staan bij Bryony, de vis is verwerkt tot hondenvoer en dan komt het verlossende bericht; slaapziekte. Vastgesteld aan de hand van het bloed. Volgende dag een spuit en binnen een paar uur is Jill al weer aan de beterende hand. Dan pas realiseer ik me hoe verzwakt ze was en later zie ik pas hoe haar conditie is verslechterd in deze 12 dagen. Een herhalingsspuit na 2 weken en ze kan er weer tegen. Herbert heeft het 1 keer eerder meegemaakt maar dan niet met al deze symptomen. Gene kent het enkel van vee. Het komt dus niet vaak of veel voor. Gelukkig maar want het is uiteindelijk dodelijk voor de hond als het niet ontdekt wordt.
Eef is veranderd. Sinds de sterilisatie? Sinds de zwakte van Jill? Geen idee maar ze is feller dan voorheen. Nog steeds flower power, peace man, love and happiness. Maar in het spel met de bal is ze sneller, feller en wilder dan ooit. Zo wordt ze nog leuker dan ze al is.
Elke dag gaan ze zwemmen. De laatste weken ga ik bijna elke dag mee zwemmen, dobberen op de binnenband. Ze zwemmen rondjes waarbij Jill de leider is en Eef rustig aan volgt. Jill hapt in het water naar haar eigen voorpoten, van kwaad tot erger want er komen natuurlijk steeds meer bubbels, spatters en golfjes als je dat doet. Er moet steeds wilder gehapt worden. Op de rustige momenten in het water, al dobberend in de binnenband is het een genot om hier te zijn. Bijna geen geluid. Soms even de honden en vissers die met een soort plopper in het water slaan. Meestal enkel vogels. En omdat je aan de oever zit, zie je andere vogels dan om het huis. De ijsvogeltjes, in soorten en maten, aalscholvers, visarenden hoog in de lucht, maraboes, zwarte ooievaars en ga maar door. Prachtig, ik word dan zelf stil van de schoonheid die nu voor ons zo dichtbij is.
Helaas is het waterpeil zo enorm gezakt waardoor het niet overal meer zo diep is. En ik ben geen held, ik griezel bij het idee dat ik de blubberbodem moet aanraken. Daarom wordt er nu iets minder gezwommen door mij, de honden lijken de modder niet op te merken en gaan regelmatig enthousiast naar beneden. Net voor ons zwemplekje liggen een paar grote rotsen. Een rustpunt voor vogels maar ook voor leguanen. Niet zo heel groot, misschien maximaal 70 centimeter. Liggen lekker te zonnen en uit te rusten.
Nu hebben we dan de steiger, weliswaar in de modder maar we hopen op betere tijden, nu nog een zitje beneden. Het zijn 120 ongelijke treden naar beneden welke afgelegd worden in de volle zon. Dan heb je wel een rustpunt nodig. En het lijkt ons wel aangenaam om eens beneden te kunnen zitten, vogels te bekijken en te genieten van de schoonheid voor onze deur. Het wordt een soort terrasje met een eenvoudige overkapping. Planken als bank en dat is het. We kunnen niet te veel doen daar; alles wat niet goed vastzit wordt gejat (ja,ja, ook hier) en of de bebouwing legaal is, is de vraag. Maar ik hoop volgende week op een wonder; het waterpeil weer normaal en een terras met overkapping (en iemand die mijn koude biertjes en kussentje naar beneden brengt...).
Ik heb een mail ontvangen van Nard. Neef Nard. Voor degenen die hem niet kennen; jammer, het is een aardige vent! Neef Nard is kok en hij mailde me dat ze boerenkool met worst gegeten hebben. Daar zou ik een moord voor doen op dit moment.
Hij vroeg me over het eten hier en bracht me op het idee om jullie wat meer te laten lezen en zien over wat er hier is en jullie misschien niet kennen of weten.
Fruit. We hebben hier ananas. Zelfs nu in eigen tuin. Plantjes gezet voor de sier en nu komen er her en der wat ananasjes op. Weet iedereen hoe ze groeien? Het is leuk om zelf ananas te hebben groeien maar voor het geld hoef je het niet te doen. Ze kosten hier gemiddeld 20 Eurocent per stuk.
Gisteren heeft Wim zelf jam gemaakt van ananas. Smaakt wel lekker.
In de tuin hier hebben we ook pawpaw. Bij jullie bekend als papaya. Groeit gewoon aan een boom, beetje seizoensgebonden. We vinden het niet zo lekker, eigenlijk eten we het als vulling in een fruitsalade.
Dan hebben we hier ook nog bananenbomen. Helaas veel met zogenaamde matoke. Daar maken ze een brij van welke ze eten zoals wij aardappelen eten. Lusten we echt niet. Maar we hebben gelukkig ook een paar zoete bananenbomen. Niet van die grote als in Nederland maar kleintjes. Ze worden ook wel “lady fingers” genoemd.
Jackfruit. Een fruit die we niet kennen in Nederland. We hebben er veel bomen van, welke we laten staan omdat het hardhout is, niet omdat we zo dol zijn op het fruit. Het formaat van de vrucht verschilt enorm. Een bobbelige, stekelige groene buitenkant. Van binnen geel met grote witte pitten. Kleverig goedje als je niet goed weet hoe het schoon te maken (ik dus). Smaakt een beetje zoet, naar banaan?! Structuur is vlezig en redelijk hard. Op zijn tijd lust ik wel een stukje, als het geserveerd wordt.....
Van het fruit wat we hier op het terrein hebben en wat we zelf niet eten gaat naar de jongens, of de apen. De laatsten eten zo af en toe een lekker stukje fruit en het is ze gegund.

Vrijdag 17 februari 2006

Oeps, weer een stap in de tijd. Even druk geweest met Wim, die had malaria en een bacterie in de urinewegen. Een spuitje, pillen slikken en hij is weer in orde. Wat ben ik toch blij dat we een goede kliniek hier in Jinja hebben. Zeven dagen in de week open, geen afspraak hoeven maken, bloed-, urine- en poeptests direct klaar terwijl je wacht enz.

Het waterpeil is nog steeds niet gestegen, eerder zelfs nog iets verder gedaald. Maar gelukkig is sinds 3 dagen hier het regenseizoen begonnen, tenminste dat zeggen ze. Regen, frisse regen! Een godsgeschenk na weken van extreme droogte. De geur die opkomt na 5 minuten regen, zalig. En alles ziet er na drie lekkere regenbuien al weer een stuk mooier en groener uit. De temperatuur is iets gedaald en de wind is frisser.
Om het water in het Victoria-meer te laten stijgen, en vervolgens in de Nijl is meer nodig dan 3 lokale regenbuien. Het zal stevig en lang moeten regenen in Rwanda en Burundi om hier het waterpeil tot normale hoogte te brengen.

Volgende week verkiezingen. Een vrije dag voor iedereen om niemand de mogelijkheid tot stemmen te onthouden. We wachten af. Voorbereidingen zijn getroffen; ijskast en vriezer gevuld, biervoorraad aangevuld, extra diesel gekocht (voor generator), telefoonkaarten ingekocht enz. Donderdag de 23e verkiezingen en dan kan het 1 week duren voordat de uitslag bekend gemaakt wordt. Wat gebeurt er in tussentijd? Rust of onrust? Wie weet.

Nu het regenseizoen begonnen is wordt het hier weer drukker. De veranda beneden bij de rivier is nog niet helemaal af. Nog wat meer stenen, cement en een dakje van papyrus. Vervolgens gras planten op de schuine hellingen. En planten, bomen en struiken in de vaste grond zetten. En met de regen komt ook het onkruid weer op en gaat het gras groeien; wieden en maaien.

Het is naast ons ook drukker. Colin is terug en is begonnen met het land te ontdoen van ongewilde bomen en struiken. En volgende week misschien een begin met een weg op het land, de container welke onderweg is vanuit Australie op het land zien te krijgen enz. Fiona is ook onderweg, zij komt morgen of overmorgen aan. En zal dan ook beginnen. Een drukte van belang hiernaast. De bougainvillae is al goed gegroeid dus we zien niet alles wat er gebeurt of niet gebeurt.
Ik weet wel dat ik geniet van het zitten op ons terras, koud biertje en de rust. De drukke, onrustige tijd welke Wim en ik zelf ook gehad hebben is voorbij. De beurt is nu aan Fi en Colin.

Verder niets meer vertellen. Jullie beurt.
Oeps, vergeet ik helamaal het Kerst- en Nieuwjaarsgebeuren. Nou, het was goed, het waren rustige dagen met elkaar, lekker eten (in tegenstelling tot vorig jaar!!) en gezellig samen. Helemaal uitgerust konden we aan 2006 beginnen. En nu al voor de derde achtereenvolgende keer kunnen we in het nieuwe jaar genieten van het Jaarboek 2006 van De Telegraaf. Alice&Herman bedankt! En natuurlijk iedereen bedankt voor de kerstwensen, op welke wijze dan ook. Veel kaarten aangekomen (enkelen wat laat, via Thailand?) en mailtjes gehad. Fijn.
Veel liefs, dikke zoenen en tot ?
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXWim, Monique, Eef en Jill