Naminya, 13 februari 2007

Vandaag weer een zonnige dag, wel met een beetje veel wind. Het is weken droog geweest, veel te droog. Afgelopen weekend hebben we een flinke regenbui gehad, voor afgegaan door een pikzwarte lucht, wind, onweer en bliksem. Het werd tijd ook voor een fikse plensbui. Het is nodig voor het land. Niet zo zeer ons gras en onze bomen, struiken en planten als wel voor de mensen om ons heen. Velen hebben geplant voor de nieuwe oogst op het moment dat het eind januari begon te regenen. Helaas was de regen van korte duur; het echte regenseizoen was nog niet aangevangen. Nu zitten ze dus zonder voldoende regen om de oogst goed te laten groeien. Gelukkig hebben we nu even regen gehad en zoals het weer zich nu ontwikkelt, meer wind en bewolking, onweer ’s avonds en ’s nachts, lijkt het erop alsof een nieuw regenseizoen zal beginnen.
Hier om ons heen hoeven we gelukkig niet bang te zijn voor honger als de oogst mislukt. Er groeit nog steeds genoeg in deze groene omgeving; bananen, mango, avocado; er is altijd wat maïs of cassave (een soort knol). En we hebben hier voor ons de Nijl met vis.
Maar het zou desastreus zijn voor het land in het algemeen. Er zijn streken, vooral in het Noorden waar ze zonder regen een ware hongertijd tegemoet zouden kunnen zien. En dan is de rest van het land niet in staat om hen van voldoende voedsel te voorzien als de oogst ook hier mislukt. Maar op het moment is er nog niets verloren, als we komende tijd maar voldoende regen krijgen.
Bij ons gaat alles zijn gangetje. Wim zit nog in Nederland en komt pas 28 februari terug. Alleenheerschappij voor de dames! De honden zijn namelijk ook allebei (en Scruff, de hond van buurman Colin) van het vrouwelijke geslacht.
Maar daar is misschien verandering in gekomen. Gisterenmiddag heb ik een katje opgehaald!!! Eindelijk, want ik heb er lang naar moeten vragen. Het is slechts 1 katje, er waren er niet meer over voor ons. Dus in plaats van de gehoopte twee, zijn we nu de trotse eigenaren van een katje. Het is nog een jong beestje (we denken 8 weken), opgegroeid buiten zonder veel contact met mensen. Hierdoor is hij of zij nogal schuw en angstig. Blazen, krabben en bijten lijkt er even bij te horen. En of het een kater of poes is, weten we nog niet. Het vergt te veel van TumTum om daar nu naar te gaan kijken. Ja, TumTum. Een echte Hollandse naam. Hopen dat onze TumTum ook zo zoet wordt.

TumTum verblijft momenteel nog boven, een veilige plek. Eef en Zulu komen niet boven, helaas wil Scruff nog wel eens even gaan gluren. Een wasmand moet voorkomen dat ze nu naar boven gaat. Boven een doos met handdoek, een schapenvacht en de open klerenkasten. Voederbakjes (je kunt hier gewoon Whiskas krijgen, blik of droogvoer!) en beetje melk. Vannacht heeft TumTum tussen de kleren gelegen maar ik hoorde hem/haar diverse malen eten, drinken en op de kattenbak gaan! Ja, ik klop het af, nog een poep of plas gevonden. Misschien nog even de kleren controleren......
We hopen dat TumTum met een paar dagen wat meer vertrouwen in mensen heeft en dan zullen we TumTum ook gaan introduceren bij de honden. Zelf ben ik er niet zo bang voor, ik denk dat Eef en Zulu daar best mee om kunnen gaan. Scruff is een ander verhaal. Lief Afrikaans hondje maar ik weet het zo net nog niet. Hopen dat Colin volgende week terugkomt van zijn bezoek aan Amerika en Engeland zodat Scruff haar baasje weer terugheeft en niet al haar tijd meer bij ons doorbrengt en TumTum kan gaan wennen. Want er lijkt me niets leuker dan een bank vol met honden en katten, vriendschappelijk samen slapen.
Vandaag ga ik pompoensoep eten. Zelfgemaakt. Pompoenen zijn hier in overvloed te krijgen, voor een halve Euro heb je er eentje waar je een hoofd van kunt maken voor Halloween. De schil van onze pompoenen is groen, niet zo mooi oranje. De binnenkant is de gewone, bekende oranje pompoenenkleur. Het is veel werk om zo’n vrucht schoon te maken maar gelukkig heeft mijn hulp, Nabisere er meer ervaring mee dan ik. Naast soep kun je ook blokjes pompoen in de oven doen. Met ketjap, kaneel of wat dan ook. Heel veel is mogelijk om een andere smaak te krijgen.
Naast pompoenen is nu ook weer het avocado seizoen losgebarsten. Je word ermee doodgegooid. Voor ongeveer 10 Eurocent heb je een mooie, rijpe avocado. Voor zo op brood met peper en zout, of in een mix met uitjes, mayonaise en kruiden.
In de tuin hebben we passievrucht. Nu is een struik volop met vruchten, dus elke dag passievrucht! Ze zijn zuur (verschild per plant) maar zalig om het sap te gebruiken door de meestal veel te zoete vruchtensappen welke je kunt kopen in pakken. En ze zeggen dat het gezond is!!
Verder heb ik voor vandaag even niets. Ik moet echt weer naar boven om te kijken hoe TumTum het maakt. Misschien wel weer even op mijn buik slapen.....

Dinsdag 24 april

Tijd gaat snel! Ongeveer twee maanden geleden wat geschreven. Wordt weer tijd.
Wim is natuurlijk weer terug. We hebben kaas voor het komende half jaar! Nu wachten op de container welke Wim gevuld heeft en waarvan we hopen dat die eind mei/begin juni op ons land staat. Het blijft altijd een vraag, we hebben een container gehad die binnen 2,5 maand bij ons was, een andere heeft er meer dan 5 maanden over gedaan. Maar als ie komt, Sinterklaas! Naast de goederen om hier te verhandelen is er altijd plek voor goodies (zelf-maak tompoezen, olijven, erwtensoep, aoili, pindakaas, augurken, asperges in blik enz.) en hebbedingen uit Nederland. Elke container is voor mij weer een verrassing. Dus spannende tijd.
Spannend is ook het bezoek(je) van Pier geweest. Terug voor 5 dagen na 2 jaar. Kort maar krachtig. Zo vreemd en toch weer zo gewoon. Nu wachten op Pier en Jaquelien samen, dat zou helemaal leuk zijn.
Onderstaande foto is uniek! Pier die ontspannen zit voor twee tellen. Het valt ons op als Pier er is hoe rustig ons leven normaal is, er is nergens haast bij, er moet niets. Pier kwam vanuit het drukke Nederland en kon eigenlijk geen twee tellen rustig zitten.

Verder gaat alles zijn gangetje hier. Het lijkt erop dat we na bijna 2,5 jaar wonen in Naminya onze plek helemaal gevonden hebben. Er gebeuren niet meer zoveel frappante dingen meer die het echt waard zijn om jullie te vertellen. Onze dagen zijn gevuld met van alles en niets. We zijn eigenlijk wel een beetje klaar met bouwen en investeren, nu is het zaak om het draaiende te houden (onderhoud!) en beetje geld te blijven verdienen.
Klaar met bouwen, ach eigenlijk zullen we nooit klaar zijn. We hebben net een kleine verbouwing achter de rug. Heeft in totaal bijna half jaar geduurd. Afrika! De bestaande veranda hebben we overkapt met riet. Een vloer ingelegd en daar slapen we nu. Gaan slapen met zicht op de sterren en het licht van de maan, wakker worden met uitzicht (wel even rechtop zitten) op de Nijl. Fantastisch!  En op de veranda is het nu ook veel beter toeven. Voorheen hing er een schaduwnet. Niet slecht maar bij een drup regen moet je naar binnen (en dus ook de kussens) en de warmte van de zon kwam er nog steeds te veel doorheen. Nu is dat allemaal verleden tijd; we kunnen buiten blijven zitten als het regent en het is er koel en behaaglijk gedurende de hele dag. Binnen zitten is er dus bijna niet meer bij. Gelukkig hebben we indertijd een klein huisje gebouwd.

De beestenboel is ok. TumTum is (natuurlijk) gegroeid. Ze (ja, het is een zij) is nog steeds veel boven maar komt elke dag wat langer naar beneden. Begint te spelen met Zulu (Eef kijkt het allemaal een beetje aan) en de tuin te ontdekken. De kattenbak is sinds vandaag verplaatst naar buiten, we hebben elke keer die bak een stukje dichter naar de deur gezet in de hoop dat het verschonen van de kattenbak snel tot de verleden tijd behoort. ’s Nachts is TumTum boven, bij ons op het bed. Veel meer praatjes dan overdag, het is een echt nachtdier! Niet altijd tot ons plezier, ze lijkt er aardigheid in te vinden om vanaf het voeteneind naar ons hoofd te springen, uit te halen met haar twee voorpoten (soms met nageltjes!) en vervolgens weer heel snel terug dekking zoekend bij het voeteneind. Maar gelukkig kan ze ook slapen en snorren. Dat doet ze het liefst in mijn nek. Nu gaat het nog maar ik verwacht niet dat dat nog te lang kan. Wordt namelijk erg zwaar waardoor ik wat moeite krijg met ademhalen. We zullen zien, misschien ligt ze straks wel met Eef en Zulu buiten op de hondenbank.
De honden zijn twee weken geleden ingeënt tegen slaapziekte, de ziekte welke overgebracht wordt door de tse tse vlieg. Het lijkt even te heersen onder honden, er zijn er al een paar aan overleden. Dus nu maar vaccineren. Wij zelf kunnen niet geïnfecteerd worden door dit soort tse tse vlieg, het is van een ander soort welke voor mensen dodelijk kan zijn. Voor ons nu nog geen problemen of angst.
TumTum is door onze veearts gevaccineerd met de jaarlijkse shot. Ik was bang dat hij een koeiennaald zou gebruiken en was dus voorbereid en had zelf een kleine naald. Alles goed gegaan, ze heeft niet eens gemiauwd. Dat kon ze toen nog niet, ze doet het pas sinds een week of twee. Heel zachtjes, heel onzeker.

Woensdag 16 mei 2007

Tijd vliegt als het leuk is!! Ook hier. We hebben veel visite gehad. Ook weer echte Overlanders!!!! Altijd leuk. Dit keer Niels en Sanne die met een oranje Landrover aan het reizen zijn. Ze hebben 2 maanden een camping/restaurant hier verderop gerund bij afwezigheid van de eigenaar. Helaas, het is niet allemaal zo uitgepakt zoals verwacht waardoor ze vroegtijdig vertrekken. Maar natuurlijk wel een paar dagen bij ons! En weer vrienden van hun: Guus en Katrien, ook overland met een Toyota.
Hartstikke gezellig zo een paar dagen: veel Nederlands praten en ons laten verwennen met lekkere maaltijden!! Ze zijn met elkaar vertrokken richting Rwanda, of we ze nog eens hier zien blijft altijd de vraag.
Met Niels en Sanne en nog twee Nederlanders die hier tijdelijk aan de overkant van de Nijl wonen (Ben en Sonja) heb ik Koninginnedag gevierd in Kampala. Na een ochtend met hagel hier, is er ‘s avonds een feest georganiseerd door de Nederlandse ambassade en het vindt plaats op de residentie van de ambassadrice. Bandje uit Nederland, drank in overvloed en hapjes om je vingers bij op te eten: haring, zalm, poffertjes, kaas, drop, bitterballen, gehaktballetjes, erwtensoep enz. Groots aangepakt en heel veel bezoekers. Ook andere nationaliteiten zijn goed vertegenwoordigd, zelf de vice-president van Uganda is aanwezig. Voor mij iets te veel mensen, ik zie bijna geen bekende gezichten. Achteraf hoor ik van velen dat ze ook aanwezig waren maar ik heb ze nooit kunnen spotten.

Behalve visite welke weer vertrekt hebben we er weer een katje bij. Een katertje van ongeveer 6 weken. Een wit harig bolletje met zwart op neus en een zwart staartje met witte tip: Pluisje. Een verschil met Tumtum. Hij is grootgebracht bij mensen, blanken en is dus helemaal gewend aan ons. Miauwen dat ie kan!! De honden geeft ook geen enkel probleem, behalve dat het allemaal nieuw is. Even blazen, spuwen en zich vervolgens laten likken door Zulu. Zullen de beste vriendjes worden. Sinds Pluisje gekomen is, is Tumtum veranderd. Ziet misschien nu hoe het ook kan. Vragen om aandacht en naar je toekomen heeft ze sinds vorige week geleerd. Niet meer hele dagen boven om vervolgens in de nacht keet te trappen.
Samen op bed gaat nog niet helemaal goed. Op onvoorspelbare tijden gaan ze spelen en af en toe gaat het er zo ruig aan toe en begint Pluisje te piepen. Dag nachtrust!! Dus nu maar Pluisje beneden in mandje en Tumtum zoals gewoon op mijn hoofdkussen.

Eef heeft bijna twee weken geleden een zware operatie ondergaan. Ze had altijd een beetje last van haar buik, at soms slecht en werd weer wat magerder bij tijd en wijle. Wij dachten dat het kwam van het ongelukje van 2 jaar terug toen Wim per ongeluk over haar heen gereden is met een auto. Ingewanden toch beetje verplaatst?
Nu werd het toch tijd om eens een röntgenfoto te laten maken want Eef werd echt te mager ondanks dat ze goed at. En een enorme hoeveelheid paardenpoep wegwerkte. Een röntgenfoto is gemaakt in Kampala, bij de dierenkliniek van de universiteit. Op de foto wel wat te zien (misschien iets in de maag??) waardoor er geopereerd werd. Het heeft 3,5 uur geduurd, 1 liter bloed verloren en 0,5 liter bloedtransfusie gekregen van een toevallig aanwezige herdershond met een gebroken poot. Het bleek dat er 1,5 jaar geleden tijdens de sterilisatie een stuk watten/gaas is achtergebleven wat is gaan verkleven met de darmen. Dus stuk darm eruit en weer aan elkaar gezet. Vijf dagen vloeibaar voedsel (babypap en bouillon), antibiotica en nu lijkt ze er weer helemaal bovenop te zijn. Kwestie van voeren om haar weer op een goed gewicht te krijgen.
De dag van de operatie is zo’n dag waarop ik me wel eens afvraag wat we hier doen. Je voelt je machteloos en het vertrouwen in Ugandese dierenartsen is dan helemaal verdwenen. Je wilt terug naar Nederland naar de smetteloze behandelkamer en allerlei apparatuur en voorzieningen. Gelukkig duurt dat gevoel niet zo lang. Fouten worden er overal gemaakt en nu lijkt het alsof alles weer in orde is met Eef.
Nu, met twee gezonde honden en twee jonge katten voel ik me weer koning te rijk. Wat een vreugde kunnen ze geven als ze met elkaar nog wat onwennig spelen! Geen televisie of dvd kan daar tegenop!

Met ons gaat het prima. Spannende dagen want de container is aangekomen in Jinja en moet nu enkel nog uitgeklaard worden door de douane. Het voorgaande traject (Antwerpen-Jinja) is enorm snel gegaan, nog geen 7 weken!  Nu nog even de afhandeling hier. Nee, dat is niet altijd snel gebeurd. En je kunt er ook weinig invloed op uitoefenen, dus afwachten. Maar, ik ruik de borrelnoten!!!!
Vorig jaar heb ik wat geschreven over het dochtertje van onze hulp Nabisere. Dat vierjarig meisje is op weg naar school verkracht door twee jongetjes van 9. Doktersrapport gaf aan dat ze inderdaad verkracht zou zijn, de behandelingskosten waren er ook naar. Arm kind, maar het gaat goed met haar. Er kon helaas geen vervolging ingesteld worden want de dadertjes waren minderjarig. Alle kosten voor ziekenhuis, behandeling, transport, extra eten enz. zijn door ons voldaan want dat kon Nabisere niet betalen zonder zichzelf in de schulden te steken. En ach, we geven geen geld meer voor ontwikkelingshulp, we doen het liever op deze directe manier.
Nu heeft de vader van die jongens (of de opvoeder, oom of wat dan ook) enige tijd terug een aanklacht ingediend tegen Nabisere: ze zou die jongens hebben geslagen. Gezien door de buurman! Helaas vertelde ze me dat pas afgelopen maandag. Haar gezegd dat zodra ze naar het politiebureau moet, ze het ons laat weten zodat we erbij kunnen zijn. Natuurlijk is de aanklacht niet ingediend in het politiebureau hier in Naminya waar indertijd de verkrachting is gemeld. Nee, dat heeft die linke vader gedaan in Njeru, een groter politiebureau verderop. Waarschijnlijk omdat hij wist dat de aanklacht hier in Naminya niet serieus genomen zou worden.
Belde Nabisere gisterenmiddag op. Vanaf politiebureau in Njeru. Of ze even 100.000 Ush (ongeveer 45 Euries) wilde betalen anders zou de zaak de volgende dag voorkomen. Snel er naar toe en uiteindelijk kunnen regelen dat de aanklacht ingetrokken wordt. Kost geld natuurlijk, omgerekend 9 Euro, te betalen aan de vader. Deze ochtend zouden de papieren in orde gemaakt worden op het politiebureau en Nabisere is daar door Wim afgezet voor hij naar Jinja ging. Belt Nabisere later op: de politie wil nu nog 50.000 Ush hebben als administratiekosten!! Dus Wim er op de terugweg weer langs en heeft het bedrag naar beneden kunnen brengen tot 40.000 Ugandese shillingen.
Al met al een rare zaak. Het draait allemaal om geld. En helaas om vrouwen, weerloze vrouwen en jaloerse mannen. Die vader (wiens andere zoon indertijd mijn fiets van ons land gejat heeft!) heeft geen enkel schuldgevoel over hetgeen zijn zoontjes indertijd gedaan hebben, geen enkel respect naar Nabisere of haar dochtertje. Hij spreekt kwaad over haar hier in de buurt; ze heeft een fiets (een echte Gazelle met fietstassen, nog van Jaquelien) en ze rijdt er alleen zelf op! Leent die nooit uit, ze is hooghartig en voelt zich heel wat omdat ze voor wazungu’s werkt!
Machteloos staan we, we kunnen ons niet diep in de lokale politiek mengen gezien onze positie als blanken. Helaas want op deze manier zien we dat een goede meid door een jaloerse kerel een beetje de grond ingetrapt wordt en geld afhandig gemaakt wordt.
Nee, de positie van vrouwen hier in Uganda (Afrika) is niet iets om trots op te zijn.
Hier dan nog even een foto van de positie van onze askari (nachtwaker) tijdens zijn dienst..........

Nu, jullie kunnen hier zien dat we ’s nachts veilig kunnen slapen. Dus geen zorgen om ons hier, het gaat ons goed.
Nog even. Als jullie mailtjes met foto’s sturen, let op het formaat van de foto’s Het gaat hier allemaal nog niet zo snel dus 60 KB is te doen om te downloaden.
Telefoonnummer van Monique: 0900-9848 256 78 2507788 (13 Eurocent per minuut)

Dikke zoenen, veel liefs en tot volgend verhaal, of berichtje van jullie!!!
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX Wim, Monique, Eef, Zulu, TumTum en Pluisje