Woensdag 24 oktober 2007

Na een half jaar weer een verhaal vanuit het natte Uganda. Hier bij ons is de regenval meer dan normaal maar geeft nog geen overlast. In tegenstelling tot andere gebieden in met name het noord - westen, alwaar hulpprogramma’s opgezet zijn om de bevolking bij te staan. In Jinja nog geen problemen maar de voorspelling is dat er in november nog wel veel meer regen komt dus we wachten af. De Nijl kan wat ons betreft nog wel 25 meter stijgen eer we natte voeten krijgen.
Afgelopen vrijdagavond hebben we even een storm gehad, duurde niet veel langer dan een half uurtje. Het hoogtepunt was vreselijk, misschien wel een dieptepunt. Tien minuten ging het vreselijk tekeer. Wind, hagel, onweer, bliksem, regen en volgens de omwonenden ook nog een aardbeving. Ik dacht even dat het dak eraf zou vliegen. Nee, geen moment om met plezier op terug te kijken. En dan na de storm de ravage. Gelukkig niets met huis, dak of werkplaats, maar des te meer met de tuin. Enorme takken van grote bomen afgebroken, bananen- en papaya bomen uit de grond, bomen en struiken allemaal in een richting gebogen (net als in Nederland aan de kust). De bladeren welke nog vastzitten zijn beschadigd door wind en hagel. De eettafel met stoelen welke op de veranda staat is compleet weggewaaid en ligt een paar meter verderop in de tuin en tussen de planten.  Gelukkig valt de schade mee, het is enkel de tuin die weer even groot onderhoud nodig heeft. Het is een ander verhaal voor de omwonenden. Huizen zijn omgewaaid, daken eraf en oogsten vernietigd. Dan mogen wij helemaal niet klagen.

Verder gaat het met ons, de honden en de katten prima. Tumtum heeft de prikpil gehad maar dat was net iets te laat, ze was al zwanger. Wisten wij veel. Beetje gerekend met de dagen en nadat het erop leek dat de bevalling niet vanzelf of helemaal goed zou gaan heb ik haar meegenomen naar Kampala. In een doos, achterop de bank van de taxi, naar de universiteitskliniek. Aldaar zijn er vier, niet helemaal volgroeide kittens weggehaald en hebben ze Tumtum gelijk gesteriliseerd. Doordat ze indertijd de prikpil gekregen heeft is de ontwikkeling van de kittens gestagneerd. Helaas, maar het was allemaal niet de bedoeling. We wilden wachten met steriliseren tot nog 5 andere katten hier uit de buurt rijp waren voor sterilisatie en castratie. Tumtum de oudste en wij dachten dat 5,5 maand vroeg genoeg was voor prikpil. Fout. De dierenarts van Kampala heeft me lachend aangekeken toen ik dat vertelde en zei: "It’s Africa."  Dus Tumtum geholpen en binnen twee dagen al weer aan het rennen en springen. Terug in haar pubertijd.
Vervolgens moesten die 5 andere katten nog gedaan worden. Daarvoor hebben we de dierenarts uit Kampala geregeld. Die is gekomen op een zonnige zondag met 4 studenten en heeft op onze veranda 5 katers gecastreerd en een hond gesteriliseerd.
Alles is zonder problemen verlopen. Het scheelde voor ons allen een trip naar de universiteitskliniek en het was voor de dierenarts misschien ook wel dagje uit, hapje eten. Helaas voor hem dat de terugreis, welke normaal gesproken 1,5 tot 2 uur is, door verkeersopstoppingen en ongelukken meer dan 8 uur duurde..............

Eef is na de operatie van het voorjaar helemaal genezen. Ze is weer helemaal in topvorm. Samen met Zulu speelt en rent ze achter roofvogels aan. Natuurlijk nooit in staat om ze te vangen maar het levert wel een prachtig spel op.
Zulu is en blijft het zieligste hondje van de hele wereld. Nooit eten, aandacht of liefde. Ze wil niks missen en wil altijd de aandacht. Ook als we maar 5 minuten weggeweest zijn is het voor haar alsof ze maanden alleen geweest is. Hartstikke lief maar soms ook wel beetje vermoeiend.
En dan onze laatste aanwinst, Pluisje. Een prachtig katertje die heel graag geaaid wil worden, geborsteld en gekroeld. Mooie witte vacht met zwarte vlekjes. Hij kan zalig snorren en met zijn neus tegen jouw neus aankomen voor aandacht.
Helaas hebben zowel Tumtum als Pluisje het niet zo op visite. Zodra er iemand komt gaan ze gauw naar boven om te spelen of te slapen en verschijnen pas weer als de visite weg is of ze honger krijgen.

Nou, dat is de beestenboel. Een viertal waar we heel veel plezier aan beleven.

En wat is er allemaal nog meer gebeurd? Het leukste van alles was dat we gefilmd zijn voor een programma van de EO, "Vertrokken". Ergens in februari zijn we benaderd met de vraag of we aan het programma wilden meewerken. Het gaat over Nederlanders die vertrokken zijn en elders gevestigd. Naast het leven alhier wordt ook de relatie met de achterblijvers in beeld gebracht. Bijna vijf dagen in mei is het team geweest; regisseuse Leontien, presentatrice Carla, cameraman Leo en geluidsman Ruben. Voordat ze kwamen hebben we het druk gehad, met veel bezoekers en blijvers. Tijd om ons druk te maken over hoe het zou zijn met zo’n camera, wat we zouden zeggen enz. hadden we niet. En achteraf bleek dat het ook niet nodig was. Het team was gezellig en ontspannen (ondanks de tijdsdruk) waardoor ze alles in 1 keer (ja, Wim en ik zijn professionals!) konden opnemen. Nee, het zegt meer over het team dan over ons.
We zijn geïnterviewd op diverse plekken in de tuin. Er is gefilmd in de hele omgeving. Het resultaat hebben we uiteraard nog niet gezien maar we denken dat het programma een mooi beeld geeft van ons leven hier. Wat Wim en ik het leukste van alles vinden is, dat als het uitgezonden wordt, jullie in Nederland een goed en prachtig beeld krijgen van daar waar wij leven. Op foto’s kunnen we het nooit zo goed laten zien, Leo met zijn camera is daar heel goed in. Dus, afwachten op de uitzending. Het laatste bericht is dat ze beginnen met uitzenden van dit programma (een hele reeks) in maart 2008. Dus nog even geduld.

Net na het vertrek van de filmploeg is er weer een container uit Nederland gearriveerd. Blijft altijd een hele gebeurtenis waar je niet altijd zelf in kunt sturen. Zonder noemenswaardige problemen is deze container weer gearriveerd. Uitpakken onder douanetoezicht mocht weer gebeuren bij ons thuis. Altijd handig. Op momenten dat er wat uit de container gaat komen dat niet  op de lijst staat, kom ik in beeld. Kopje koffie? Flesje soda? Kom maar even mee naar het huis. En vervolgens wordt de container in sneltempo een stuk verder geleegd.

Vervolgens is Ted op visite geweest. Die kwam voor een vakantie van 18 dagen. Een leuke verrassing. Helaas niet vergezeld door Wilfred of de kinderen. Tja, is daar mijn grote zus. We hebben een goede tijd gehad. Nog op safari geweest naar Murchisson Falls. Vijf dagen met een overland truck. Zelf was ik er nog nooit geweest en ik was vreselijk onder de indruk. Verschillende landschappen, genoeg dieren en het water van de Nijl. Het is ontzettend leuk dat Ted geweest is, weer iemand die iets meer besef heeft van hoe we hier leven.

Donderdag 22 november

Tja, al weer een stuk verder in de tijd. Het is niet zo eenvoudig om een aardig verhaal te schrijven. Ik heb gisteren mijn vriendin Lia een mail geschreven en ik doe die mail (ietwat aangepast) hier maar bij. Lekker gemakkelijk.

Het is woensdagmiddag (volgens de scheurkalender), twee uur. Met een biertje en sigaret op de veranda in de schaduw. De zon schijnt, het is warm en beetje broeierig. Overal groen om me heen en even verderop zie ik het uitnodigende water van de Nijl. Eef, de herdershond ligt in het gras in de schaduw van de barbeque, ze heeft net in de zon gelegen en moet nu afkoelen. Zulu ligt achter me op de hondenbank, een rieten bankje (voor twee personen) met een schapenvacht. Lekker warm! Poes Pluisje ligt ergens tussen de struiken in de schaduw en Tumtum zal wel ergens in de workshop liggen, te kijken naar vogeltjes en te luisteren naar muizen. Het is zo vredig en rustig en mooi hier op een doordeweekse middag.
Morgen begint in Kampala CHOGM, een bijeenkomst van alle leiders van de landen van de Gemenebest. Deze keer vindt het dus plaats in Uganda (vroegere Britse kolonie). De voorbereidingen zijn al maanden aan de gang. Wegen worden opengebroken en vernieuwd, groen tussen de wegen wordt geplant, elektriciteitspalen vervangen enz. Gelukkig hebben we er hier in Jinja niet zo heel veel mee te maken. Het goede wat we ervan merken is dat er stukken weg vernieuwd worden. Even een paar weken geen potholes meer! Want ze maken het niet zoals wij dat kennen, het is echt enkel leuk voor het oog en blijft goed voor paar weken. Als de echte regens weer beginnen (wanneer??) dan worden er per dag hele stukken uit het asfalt geslagen door de enorme stromen water. En weet je dus nooit waar de nieuwe potholes zijn. Soms denk je het te weten en probeer je al slalommend ze te vermijden en dan opeens, knal, daar is weer een nieuwe.. Maar nu dus even niet. Er gaat het gerucht dat Prins Charles gaat raften op de rivier. En dat dan de dagelijkse trips niet plaatsvinden, de rivier zal dan afgezet worden. Tja, ze doen er hier alles voor om ze te plezieren. Nee, niemand hier wordt geïnformeerd, geruchten horen we maar of het allemaal werkelijk gaat gebeuren en wanneer weten we pas als het zo ver is. Het valt hier allemaal mee want de besprekingen (ik weet niet waarover, meer dagje uit, hapje eten denk ik) vinden plaats in Kampala. Daar moet je vandaag en komende dagen niet zijn! De weg van het vliegveld Entebbe naar Kampala is afgezet. Dus als je nu denkt even in te komen vliegen zul je moeten overnachten op het vliegveld (als dat al niet afgesloten is...). Wegen in Kampala zijn afgesloten voor elk verkeer om de hotemetoten vrij doorgang te geven als ze er door willen. Het hele leven in de grote stad ligt op zijn kop aldus vrienden in Kampala. Ben ik weer even blij dat we in Jinja wonen!
Wim is momenteel in Nederland. Nee, hij zal wel bij niemand langskomen. Dat doet ie nooit. Heeeel misschien heeft ie een ontmoeting met Herman maar dat is nog helemaal niet zeker. Hij is daar niet goed in. Iedereen is welkom hier en zal een goede tijd hebben maar nee, hij zoekt verder geen contact in Nederland. Excuus van hem is dat hij zo druk is, maar ik denk meer omdat ie een Zeeuw is…..
Hij blijft nog tot volgende week vrijdag. Dan is hij 3,5 week weggeweest. Een container vullen met spullen voor de verkoop. En natuurlijk de spullen op mijn lijstje. Ik heb twee lijsten; een voor de container en eentje voor mee te nemen met vliegen.
In de container dit keer onder andere een hometrainer!!! Ja, ik moet echt wat gaan doen maar het is hier niet zo uitnodigend. De warmte, het verkeer en die verrekte heuvels. Hardlopen is nooit mijn keuze geweest dus daar ga ik ook niet echt aan beginnen. Je moet dan ook zo goed letten op waar je loopt want voor je het weet lig je onderuit. Strak asfalt is schaars hier.
Dan ook nog een andere wasmachine. We hebben al twee (tweedehandse uit Nederland) machines. Handig om er twee te hebben want als we willen wassen moet de generator gestart worden. En die geeft dan zoveel elektriciteit dat er twee machines tegelijk kunnen draaien. Dus gebruiken die stroom. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik geen reserve had. Ben bang dat er binnenkort eentje naar de donder gaat en eer Wim dan weer naar Nederland gaat en er eentje kan verschepen, voor je het weet ben je maanden verder. Natuurlijk kunnen we ook hier wasmachines kopen. Maar omdat er toch een container komt is het voordeliger om een tweedehandsje uit Nederland te kopen, van goede kwaliteit dan een nieuwe van hier. Ja, we kunnen Bosch kopen hier, maar die zijn erg, heel erg duur. Liever dan een tweedehandsje AEG voor 100 Euries! Zelfde verhaal is er voor een koelkast. Alles doet het nog maar je weet maar nooit. En zonder wasmachine kan ik hier nog wel leven maar een koelkast in onontbeerlijk. Denk enkel maar aan dat koude biertje naast me dat ondertussen warm staat te worden. Even een slokje. Doe er ook maar sigaretje bij. En even kijken naar de site van het Kruitvat, kan ik zien wat Wim nog meer mee moet nemen. Ja, je realiseert het je niet. Zit ik hier in Uganda te kijken in het digitale krantje van het Kruitvat. Aanbiedingen, lekkere bodylotions en douche crèmes!!! De Aldi heb ik al gehad maar ik ben niet echt geïnteresseerd in winterkleding!
Naast deze "grote" dingen uit Nederland natuurlijk de andere goodies die lang genoeg houdbaar zijn om over te komen in een container. Olijfolie, toastjes van Haust, borrelnoten!, hondenbrokken (een keertje weer de echte goede van Pal), hondenstaafjes, gele doekjes voor in de keuken, hoeslakens, pindakaas, smeerkaas, kilozakken Redband pretmix, pesto, augurken (die van hier zijn zo slap), asperges, blikken erwtensoep, mix voor nasi, sambal, tomatensoeppoeder (grootverpakking),

croutons en pijnboompitten. Ik ben meer dan de helft al weer vergeten. Het is altijd Sinterklaas als die container aankomt. Dozen vol met yummie dingen. Niet dat niet alles hier te krijgen is maar vaak is de kwaliteit prut en de prijs exorbitant hoog. En ach, er komt toch een container. Ik realiseer me dat daardoor het leven hier veel prettiger is.
En dan volgende week de bagage van Wim. Hij vliegt met SN Brussels en mag extra kilo's meenemen. Dus de kaas, zalm, paling, mosselen, brie, Boursin en rookworsten komen er aan. En Wim weet altijd heel goed dingen mee te nemen en heeft dan ook altijd veel verrassingen bij zich. Nee, de kilo's zullen er weer aanvliegen. Misschien maar een rustige Kerst?!

Hier kennen ze enkel 1e Kerstdag, 2e kerstdag is Bank Holiday. Dus wel een vrije feestdag maar niet zoals bij ons, een herhaling van de dag er voor. Daarentegen vieren ze (en als ik spreek over ze, bedoel ik de blanken) Christmas Eve, de vooravond van Kerst. Hapje, drankje. De lokalen vieren Kerst op hun eigen manier, moet je eerlijk bekennen dat ik er niet veel van weet. Heb nog nooit een kerstboom gezien hier in het dorp....
Dit jaar weten we dat we 1e Kerstdag een lunch hebben even verderop hier. Bij de ouders van Justin. Justin is al 45 en dus zijn ouders zijn in de 70! Vorig jaar vanuit Zuid-Afrika gekomen en ze laten nu een huis bouwen hier aan onze kant van de rivier. Ik hoop van ganser harte dat ze er nog jaren van kunnen genieten. Tim en Eve zijn het oudste stel hier in Jinja en voor iedereen zijn ze een beetje familie. Prachtig zijn ze. Oud kolonialen. India en tijgers, Kenia en plantages. Nog net geen slaven geloof ik. Daardoor wordt de Kerstluch ook wel iets speciaals. Ze gaan het vieren in hun nieuwe huis (nog steeds niet helemaal af en ze moeten nog verhuizen vanuit Jinja..). Ongeveer 50 man zijn uitgenodigd. We hadden een voorbespreking afgelopen week om het allemaal te organiseren. Op donderdagochtend half tien. En in plaats van koffie gingen we maar champagne drinken....... Oh. zo decadent. Maar prachtig want anders is het allemaal hetzelfde. Ze geven cachet aan het geheel. Kun je voorstellen een voorbespreking met champagne. Maak dan maar een voorstelling voor de kerstlunch. Starten met, uiteraard., champagne en cocktails (we moeten ook netjes gekleed gaan!!!). Dan diner, voorgerecht met zalm, hoofdgerecht met kalkoen en ham, nagerecht diverse puddingen. Ja, de Engelse invloed is er nog steeds. Helaas is er besloten om wijn bij het hoofdgerecht te doen in plaats van champagne......... Het zal allemaal buiten plaatsvinden, met een uitzicht op de Nijl. Justin moet als Kerstman komen omdat er ook een paar kinderen zijn. Helaas geen rendier maar een gewoon paard. En cadeautjes. Secret Santa. Wist ik veel waar ze het eerst over hadden. Iedereen moet anoniem een klein presentje kopen voor 1 iemand. Hoe het lootjes trekken gaat weet ik nog niet. Ik zie de rare onderbroeken, en de meest onnozele dingen al weer komen.
Het begint allemaal om 13.00 uur en gaat door tot de laatste vertrekt. Nou, ik weet dat Wim en ik dat niet zijn want Wim wil altijd weer graag naar huis. Hij is niet slecht in dat. Hij kent me en weet wanneer het tijd is om te gaan. En dan moet ik natuurlijk nog 1 biertje nemen en iedereen gedag zeggen. Dat is altijd goed en dan gaan we. Soms wil ik nog wel langer blijven maar zodra ik in de auto zit, weet ik dat het goed is. Geen hang-over de volgende dag.
Oud en Nieuw vieren we hier. We nodigen onze kant uit van de rivier. Lekker gemakkelijk, hoef je niet te selecteren. Als iedereen komt hebben we 15 man of zo. We zullen wel een barbecue doen (Wim is dol op eten!!) en dan gewoon de tijd doorbrengen met kletsen en drinken tot middernacht. We hebben vuurwerk, van die noodvuurpijlen van schepen. Wim voor gezorgd natuurlijk!! En een groot vuur, een bonfire natuurlijk. Afgelopen jaar kregen we applaus van de overkant van de rivier voor vuurwerk en bonfire. De camping aldaar was druk bezocht maar bij ons was het veel leuker!
Och, dat krantje van het Kruitvat duurt uren voor het gedownloaded is. Ben pas bij pagina 3 of zo....
Ondertussen is Scruff aangekomen. Het hondje van buurman Colin. Colin is momenteel aan het werk bij Lake Albert en is weg voor een week of drie. Dus Scruff, een Afrikaans ding, komt hier gezellig eten en spelen als ze zich thuis verveelt.
Komende week komen Emma en Jasper over. Dat is een jong Engels stel welke we ontmoet hebben tijdens het reizen. Vorig jaar zijn ze hier met Kerst geweest voor twee weken. Hartstikke leuk en gemakkelijk. Nu komen ze voor 2,5 maand. Nee, niet bij ons maar bij buurvrouw Bryony, aan de andere kant. Colin enerzijds en Bryony anderzijds. Bryony en Colin kennen elkaar van overlandreizen, ze hebben beide gewerkt voor Dragoman. Liefde kwam van 1 kant (Bryony) maar ondertussen deden ze het wel met elkaar. Samen een project begonnen; het bouwen van een Hoovercraft. Zo'n boot welke ook kan zweven boven het water. Idee was om over de rapids te gaan hier in de Nijl. Nou, alles leuk en aardig totdat. Het ding was gekocht (bouwpakket) in Amerika en Colin kreeg een vriendin. Dus alles was voorbij. Colin wilde niets meer met Bryony te maken hebben en trok zich terug uit project. Kon ie makkelijk doen want hij had geen cent betaald, de zus van Bryony had hem geld geleend. Heeft ie vervolgens nooit meer over gesproken dus de zus van Bryony zit in Amerika met een bouwpakket van een Hoover in Uganda! Bryony in de put. Dagen tranen met tuiten en flessen wijn. Arme ziel. De gedachte was dat Colin het ding zou bouwen (is erg handig) met behulp van Bryony (is ook handig) en dat Bryony de PR op zich zou nemen (is ze goed in). Dat gaat dus allemaal niet door. Nu komen Jasper en Emma haar helpen om dat ding te bouwen. Om het allemaal eenvoudig te maken, Jasper en Emma zijn ook vrienden van Colin. Maar goed, het gaat allemaal gebeuren in onze workshop en we zullen zien hoe het gaat tussen Colin en Bryony. Letterlijk en figuurlijk zitten we er tussen in. Maar, alles komt goed.
Het huisje naast ons, indertijd gebouwd voor Pier en Jaquelien, is komende dagen verhuurd. Voor vier nachten aan twee dames met dochters uit Kampala. De dochters hebben ponykamp bij Nathalie, de overbuurvrouw. We verhuren het niet veel want het geeft toch een inbreuk op de privacy. Het staat erg dichtbij ons huisje. Maar nu zullen moeders en dochters de hele dag weg zijn met paarden dus dan zie ik ze niet. Helaas heb ik even geen hulp dus moest ik zelf aan het schoonmaken. Byati, de hulp heeft net een zoontje gekregen. 19 jaar oud. Geen vent. Ik wist dat ze zwanger was en volgens eigen zeggen en volgens haar dokter zou het kind rond Kerst geboren worden. Drie weken geleden kwam ze op een zondagochtend voor geld, want ze wilde naar het ziekenhuis, had last van haar buik. De vrijdag ervoor nog gewoon gewerkt; de vloer dweilen en zo.
Het kind is dus begin november!! geboren zonder problemen. Geen zwangerschapsverlof dus ik heb haar maar drie weken bevallingsverlof gegeven. Ongebruikelijk hier maar ach, dan denk ik aan de faciliteiten in de westerse wereld. Heb ik natuurlijk wel even spijt van als ik zelf moet poetsen.... Maar nu Wim er niet is, heb ik alle tijd van de wereld.
Niet alle tijd want morgenmiddag ga ik weer, voor de 3e keer, kayakken hier op de Nijl. In zo'n minuscuul plastic bootje met een zeiltje over je zodat er geen water binnenkomt. Een beetje opgesloten..Les heb ik nooit gehad maar ben meegenomen door Bryony. Pas 33 en in voor alles. Kom ik aan met mijn 42 en bang van "White water". Eerste keer was wel beetje erg eng maar we gingen met ons zessen, twee mannen en vier vrouwen. Samen met Helen was het voor ons de eerste keer. Yekkie.
Samen met twee gidsen (en die zijn echt goed, ze zijn er voordat je door hebt wat er gebeurt) voor twee uurtjes de Nijl afzakken. Eerst oefenen. Omslaan en dan dat zeil lostrekken. Viel reuze mee, maar toch. Je hebt zwemvest en helm en je hoeft je geen zorgen te maken over de boot of peddels, daar zijn die gidsen ook goed voor. Realiseerde me dat ik geen held ben in het wilde, witte water. Nou valt dat reuze mee op het stuk welke ze doen maar opeens was daar die (kleine) rapid. En dan is je bootje wel heeeeeel klein. Vier man erdoor en toen ik. Nou, ik ben nog nooit zo snel omgedraaid en met zoveel kracht gepeddeld tegen de stroom in! En het is me gelukt. Een eilandje nabij heb ik bereikt, ben er met boot in sleeptouw overheen geklauterd en toen de tocht vervolgd. Doodsbang was ik. En de rest ging er gewoon doorheen. Maar doordat ik dat gedaan heb, heb ik er uiteindelijk toch van genoten. Omdat ik het niet moest doen, er was een ontsnapping. De hele tocht ben ik wel een paar keer omgeslagen maar was verder niet echt bang. Het biertje na afloop was de beloning. En toen een volgende keer. Raften zal ik nooit meer doen maar dit kayakken was, ondanks die ene rapid, toch wel erg leuk. Samen met Bryony en haar ouders (als die het kunnen en durven moet ik het zeker kunnen). Hartstikke leuk. We hadden maar 1 gids en die wilde natuurlijk niet iedere keer achter boten en peddels aan, of drenkelingen terughijsen in de kayak, dus die koos waarschijnlijk een iets rustigere route. Ook veel meer geoefend van te voren. Die ene rapid hebben we overgeslagen, in plaats van klauteren over het eilandje kon je ook tussen twee eilandjes door. Niet helemaal zonder problemen en toch veel ruig water maar ik heb het gedaan. Zelfs de hele rit niet een keer geflipt. Genoten van het uitzicht en toch de adrenaline welke door je lichaam gaat. Morgenmiddag dus weer. Samen met Bryony en Trish (beide ietsje meer ervaren dan ik) en Mitch. Mitch heeft het nog nooit gedaan dus dat is mooi. Ben ik niet de enige die bang is. Het mooie van alles is dat ik gewoon mezelf kan blijven. Toen ik de eerste keer niet door die rapid durfde was er niemand die zei of riep van "je kunt het" of zo. Nee, ik hoefde mezelf niet te bewijzen. Iedereen vond het achteraf prachtig dat ik ook nog een walking trip over een eiland gedaan had. En ze vonden de blik in mijn ogen en vastberadenheid om vooral niet door die rapid te gaan indrukwekkend. Hebben we nog maar een bietje op gedronken.
Over het algemeen is de blanke gemeenschap hier ontzettend leuk. Het leven hier draait niet om werken of een werkweek. Vorige week maandagmiddag hadden we een "rough terrain croquet match". Bij vrienden aan de overkant van de rivier. Croquet is met zo'n hamer een bal door een boogje meppen. Iedereen werd verzocht om wat te snacken mee te nemen, als team van twee aan te melden voor een bepaald land en gepast gekleed te gaan (white or off white). Wim was op dat moment al in Nederland dus ik ging op zoek naar een andere Dutchie. Was daar opeens Cloggie (klomp), Koen hier op vakantie. Een bekende van velen (overlandtrips) en geziene gast. Dus wij samen als team. Nou zouden wij geen echte Hollanders zijn als wij niet onze eigen kleur mee zouden nemen. In fel oranje overalls en op klompen hebben wij de match gespeeld. Helaas, deze afleidingstechniek heeft ons niet geholpen om de eerste plaats te veroveren op dit vanaf nu jaarlijks terugkerende evenement. Het werd aan het einde (we hebben nog gespeeld in de semi-finals) een beetje te donker en er werd dus vreselijk vals gespeeld. En daar zijn wij Hollanders niet goed in dus we hebben het moeten doen met de 3e plaats (of 4e) van de 15 teams.
Hartstikke leuk was het, zo speciaal. Kun je je voorstellen, zoiets op een gewone maandagmiddag in Nederland? Iedereen moet werken of heeft verplichtingen. Hier was het enige excuus van Wim, hij was in Nederland!

Nou, dit is het geloof ik voor nu. Hoop dat alles met jullie goed gaat in Nederland. Voor mij nog 8 nachtjes en dan komt mijn eigen Sinterklaas weer aan. We kijken er allemaal naar uit.
Heel veel liefs van ons allemaal, lekkere Sinterklaas, Fijne Kerst en gelukkig Nieuwjaar. Nee, we sturen geen kaarten dit jaar.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX