Hallo allemaal!!!

Ja, ik weet het. Het is een jaar geleden dat ik voor het laatst wat heb geschreven voor de website........................Time goes fast when you're having fun!!!
Hier alles hartstikke goed. Wim zit op dit moment in de sneeuw bij jullie terwijl ik hier met de beestenbende aan het zweten ben. Het warme, droge seizoen (dec-feb) komt er weer aan.
Waar te beginnen?
De beestenbende, The Wild Bunch.
We hadden twee honden, Eef en Zulu, en twee katten, Tumtum en Pluisje. Nu hebben we vijf honden, drie katten, twee kippen en een varken. Enige uitbreiding dus.
Met de kerst waren we bij Tim en Eve, een ouder Engels koloniaal echtpaar. Aldaar een kerstlunch voor 55 personen op de veranda met uitzicht op de Nijl. De organisatie is een enorme inspanning geweest maar was erg speciaal. In een van de kamers in hun huis was Ginger, een jong rood katertje. En ach, Tim en Eve hadden hem ook maar "gekregen" van zoon Justin die dacht dat hij wel een kat kon gebruiken tegen de muizen. Helaas, geen tijd voor en uiteindelijk kwam Ginger bij zijn ouders. Maar die hadden al een oude kat (wereldreiziger; Zuid Afrika, Engeland en nu Uganda) en vier honden. Tja, en dan weet je het wel. Ik zie een prachtige rode kater (heb ik altijd al willen hebben!) en die zoekt een nieuw huis. Mijn kerstcadeautje was Ginger!



Het is een neefje van Tumtum. Dat is en blijft een mager scharminkel terwijl Ginger uitgegroeid is tot een zware, stevige kater. Ondertussen gecastreerd en nu iets meer dan 1 jaar oud.
Pluisje is nog steeds het witte wollige beest dat vreselijk om aandacht kan zeuren als het hem uitkomt. En het leuk lijkt te vinden als Wim hem hoog in de lucht gooit of aan de balken laat hangen.


Pluisje en Tumtum

Drie katten in totaal, drie heel verschillende beesten met eigen karakters. Wim vindt het al met al iets minder leuk want ze liggen elke nacht op bed. En drie katten nemen best beetje plek in op het bed. Maar hij mag niet klagen, ze liggen meestal allemaal aan mijn kant van het bed!
Vervolgens werd Zulu, de rottweiler, weer loops. We wilden altijd een nestje van haar en hadden al uitgekeken naar een goede partner. Gevonden in Kampala; een prachtige reu van 3 jaar oud, Josh. Belangrijkste voor ons was en is karakter. Zulu is dan wel een rottweiler maar ze is de goedheid zelve. En dat vonden we ook in Josh. Stuk groter dan Zulu maar net zo lief. Even aaien en dan omvallen. Ga door, ga door met aaien! Zulu is op twee dagen gedekt, Josh kwam daarvoor met eigenaar en chauffeur uit Kampala (posh!). Eerste keer beetje onwennig maar de tweede keer, na 2 dagen, leek het voor beiden beter te gaan. Tja, het was voor zowel Zulu als Josh de eerste keer.....
En dan uitrekenen en wachten. 63 dagen staat ervoor. Maar dat is gemiddelde en als je dan gaat lezen op internet is dat allemaal niet zo nauw te nemen.
Ondertussen is Wim weer naar Nederland gegaan om een 40ft container te vullen. Voor het eerst een grote container. Vanuit Nederland heeft hij bevruchte eieren meegenomen van Wyandotte kipjes. Kleine, mooie krielkipjes. Ik hier rondgevraagd voor een broedse kip en toen Wim terugkwam met de eieren (in een foto-zak, zo eentje met lood tegen straling) konden ze onder de broedse hen. Niet hier thuis, beter voor de hen om in eigen omgeving te blijven.
Zulu werd dikker en dikker. Wim heeft werpkist gemaakt en we zijn er klaar voor. Tja, en dan gebeurt het, in de middag van 17 juni. Zulu onrustig en daar komt de eerste. Beetje problemen mee, Wim moet helpende hand bieden. Maar daar is hij dan, de eerstgeborene. Zulu kijkt achterom en dan naar mij: "Wat is dat? Niet van mij!". Toen hadden we al moeten weten dat het moedergevoel bij Zulu niet helemaal ontwikkeld was. Vervolgens gaat Zulu in de douche liggen en aldaar worden nog 5 levende puppies geboren zonder problemen en in korte tijd, enkelen binnen de minuut na de ander. De hele familie wordt verplaatst naar de werpkist in de kamer. Eef, die meer moedergevoel heeft dan wie dan ook, loopt zenuwachtig rond. Ze mag er niet bij van Zulu, het is beetje zielig om te zien. Wij druk met de puppies en Zulu terwijl zij er ook zo graag bij wil zijn.
Het is gedaan, zes puppies, drie mannetjes en drie vrouwtjes. Perfect. Allemaal levend en compleet. De avond begint en ik ga met Zulu wandelen. Ze is rustiger en is tevreden. Taak volbracht.


Net na de bevalling

Om er zicht op te houden blijven Wim en ik binnen zitten, dvd'tje kijken. Het is mooi om te zien, zes van die glimmende beestjes. Ze passen nog in je hand. Oogjes dicht. En dan gebeurt het, floep, nog een puppie. Eenmaal schoon en aan de borst gaan wij weer verder met de film. Oeps, nog eentje. En zo gaat het nog twee keer waarna we even later de trotse eigenaren zijn van 10 puppies!!!!!!! Het is eerlijk verdeeld, 5 mannetjes, 5 vrouwtjes.
De nacht verloopt verder zonder problemen.
De ochtend komt en we zijn blij te zien dat alle tien de puppies nog leven. Om ze uit elkaar te houden krijgen ze allemaal een wollen draadje om hun nek waaraan een gekleurd strikje zit. En ze worden gewogen. 300 gram, 275 gram. Kleine wuppies. We merken al snel dat het niet helemaal goed gaat met de melk. Zulu heeft niet genoeg tepels om ze allemaal te voeden. Even paniek. Gebeld met de dierenarts en die adviseert geitenmelk of melkpoeder voor baby's. Helaas is geitenmelk niet te krijgen (en het stikt hier van de geiten!!) en moeten we overgaan op de baby poedermelk met flesjes. Dat gaat niet zo gemakkelijk, de puppies lijken het niet lekker te vinden. Ondertussen her en der gebeld voor iemand die in komt vliegen en die dan puppie-melkpoeder kan meenemen. Het lukt en binnen drie dagen hebben we het juiste spul vanuit Engeland. Het slaat aan, ze drinken naar hartenlust. Het zijn andere dagen dan normaal voor ons; tien puppies die 6 keer op een dag melk moeten. De nachten zijn kort en gebroken maar we zien ze groeien. En elke dag wegen laat zien dat het goed gaat. Het is niet de tijd, de moeite, de gebroken nachten en rare dagen maar meer de angst, onzekerheid die onrust brengt. Doen we het goed? Groeien ze wel genoeg? Er zijn dikke vette proppen bij maar ook drie kleinere pups die meer zorg en tijd nodig hebben.


Puppies voeren in de werpkist

Ondertussen krijgen ze een naam, gerelateerd aan het gekleurde strikje. Zo hebben we Goldie (geel strikje), Babe (rose), Betty Blue, Hulk, Black Beauty, Whoopy (paars), Yogi, Zorro, Blesje (reu met wit blesje) en nog een vrouwtje waar ik even de naam van kwijt ben.....

En dan worden ondertussen de kuikentjes geboren op 21 juni. Ze blijven voor een paar weken bij de hen, het zijn er 9 van de twaalf die uitkomen.
Het is een drukte van belang met de honden, we zijn er de hele dag zoet mee. Zulu is geen echte moeder en Eef wordt langzamerhand toegelaten. Zij is degene die de ontlasting opruimd en ze af en toe likt. Zulu ligt wel veel in de werpkist om nog dat beetje melk wat ze heeft te geven maar het is niet altijd vrijwillig. De puppie moedermelk raakt snel op en we moeten weer overgaan op normale baby poedermelk. Met tien puppies gaat het snel, maar ze groeien dan ook goed. Gelukkig kunnen we nog een keertje puppie poedermelk uit Duitsland krijgen maar binnen 1 week zijn we daar ook weer doorheen en gaan we weer over op het babyspul. Al met al ook geen goedkope zaak, het kost zo'n 50 Euro per week om ze tevreden te houden.
Na drie dagen komt de dierenarts verbonden aan de universiteit van Kampala om de staartjes eraf te halen! Ik weet het, het mag niet meer in Nederland maar hier is het geen probleem. Held als ik ben, tijdens de operaties zit ik in het andere huis, vind het allemaal beetje akelig. Maar zodra er eentje gedaan is en weer teruggelegd wordt bij Zulu lijkt het alsof er niks gebeurd is. Wij moeten er hier nog aan wennen om rottweilers met staart te zien.
Ondertussen komt de volgende zorg; waar gaan de puppies naar toe? Aan wie verkopen we ze? Black Beauty gaat naar de eigenaar van de reu Josh. Helmut en Catherine gaan voor Blesje (de underdog met zijn witte bles)en Shirray neemt Betty Bleu (een klein vrouwtje). Zelf willen we er twee houden, een teefje en reu. Nog vijf te gaan. We plaatsen een advertentie in Kampala en hier in Jinja. Reacties genoeg maar of de prijs is te hoog (250 Euro) of het zijn Ugandezen, Chinezen, Indi‰rs of andere nationaliteiten die bellen. En laten we eerlijk zijn, die kijken iets anders naar huisdieren dan wij.


Even uitrusten terwijl de werpkist wordt schoongemaakt

Via via worden we gebeld door Bart en Cecile, twee Nederlanders die in Kisoro (zuidwesten van Uganda, gorilla's) weer Traveller's Rest gaan runnen. Een bekend hotel waar indertijd Diane Fossey (van de gorilla's) geslapen heeft. Ze nemen er uiteindelijk twee, een mannetje en vrouwtje. Zijn we erg blij mee, niet enkel dat we er twee kwijt zijn maar ook dat ze gezelschap aan elkaar hebben. Simba en Kali maken het uitstekend, ze worden meer gefotografeerd door gasten dan dat er foto's gemaakt worden van de gorilla's! En dan is er Jaap, een Nederlander in Kampala. Die wilde al vanaf het begin een hondje en neemt een klein vrouwtje. Hij heeft drie kinderen dus ook Coolie heeft een goede plek gevonden. Uit het niets komt Dan, een Amerikaan die op de ambassade werkt. Helemaal gek van rottweilers, heeft honderden foto's genomen en besluit om Yogi te nemen. Hij heet nu Nilos. Nilos is net als Kali en Simba al eens komen logeren. Grote pret alhoewel nu ze wat ouder worden het wat moeilijker gaat. Ze herkennen elkaar niet meer als broertje of zusje.
Dan blijven er nog drie over. Zorro, Whoopy en Hulk. Zoals gezegd, bellers genoeg maar de tijd gaat voorbij en we besluiten om Hulk ook te houden. We noemen hem nu Bubba want het groene lintje is verdwenen. Het maakt niet uit, twee of drie. Het is niet eenvoudig om drie eigenwijze puppies een beetje op te voeden, zeker met een voorbeeld als Zulu. Maar het gaat goed, hartstikke goed. Ze zijn nu 5 maanden oud en flink gegroeid. Zorro is enorm, nu al bijna net zo hoog als Zulu en grote poten. Whoopy is een felle dame, lijkt de baas te zijn boven de rest. Bubba is rustig en ligt erg graag in de stoel van Wim. Spelen is een dagelijkse bezigheid en niks, of bijna niks is mooier dan vijf honden zien spelen in het groene gras aan het eind van de middag als het felle zonlicht overgaat in een rode gloed.



Ondertussen zijn de kuikentjes gekomen, het zijn er nog maar acht. Er zijn er twee bij die niet van ons zijn. Johan, van wie we de eieren hebben herkent via de foto's dat er "vreemde" kuikens bij zijn. Die gaan dan ook snel terug naar de Ugandeze eigenaar. Uiteindelijk zijn er 6 over, drie hanen en drie hennetjes. Helaas overleeft er eentje het niet hier om wat voor reden dan ook. Gewoon, is slapjes en ligt op een ochtend levenloos in het hok. Het zijn kleine beestjes en groeien niet zo snel als de puppies.


Kip met kuikentjes, zoek de foute

Dan hoor ik op een ochtend lawaai en ontdek dat onze drie puppies bezig zijn aan een hennetje. En die overleefd het niet. Vervolgens verdwijnen er twee kipjes in een nacht. Niks gehoord, gezien of teruggevonden. Nog twee over, een haantje en hennetje. Kunnen we nog mee fokken. Maar dan slaat het noodlot toe; Louis, de hond van buurvrouw Fi doodt het enig overgebleven hennetje. We blijven achter met een haantje uit Nederland en de Ugandeze moederhen.
Al met al geen succes. Het is grotendeels te wijten aan onszelf. We waren vreselijk druk met de puppies en lieten de kipjes beetje teveel hun eigen gang gaan. Het is voor herhaling vatbaar maar dan zullen we er veel meer aandacht aan moeten geven. Wim is nu in Nederland maar zal geen bebroede eieren mee kunnen nemen; het is te koud bij jullie. Dus wachten op een volgende keer.
En dan onze laatste aanwinst, Maggie het varken. Ik heb haar pas sinds 1,5 week, Wim heeft haar nog niet in levende lijve gezien.
Hoe kom je eraan? Mijn vriendin Shirray zorgt voor jonge vrijwilligers uit vnl. Engeland die hier komen voor drie maanden om les te geven op scholen. Via een organisatie in Engeland met basis in Kenia. Shirray is dan het eerste contact in Uganda voor problemen. Geen zorg voor de organisatie van de scholen of contacten daarmee, dat gebeurt via Kenia. Shirray kreeg een nieuwe groep van 17 jongeren, tussen de 17 en 23 jaar. Maar in die drie maanden zou ze voor 6 weken naar haar ouders in Australi‰ gaan en ze heeft mij gevraagd om de honneurs als moeder over te nemen. Geen probleem, de meeste telefoontjes gaan over of de post al is gearriveerd. En daarmee heb je dan vaak echte problemen. Wat doen ze? Ja, ze hebben gehoord van DHL. Dus ze sturen post naar DHL, en dan mijn postbusnummer hier in Jinja. Snappen niet dat je of via DHL stuurt of gewoon naar het postbusnummer van mij. Komt allemaal wel aan maar ze zijn verbaasd dat het zo lang duurt. We sturen toch naar DHL?????
Of groot pakket via DHL met lijst van wat er in zit. Met prijs. Dus douane gaat lopen kloten en het pakket wordt niet vrijgegeven. Betalen!!! Als je wat stuurt; Gifts, presents. Waarde nihil.
Andere telefoontjes gaan over gestolen camera's (ze gaan zelf naar politie bureau vooraangifte), verloren credit cards (regelen ze allemaal zelf verder) of verbrande benen omdat ze zo nodig met z'n twee‰n achterop een brommer taxi (boda boda) moeten. Ze zitten dan beetje krapjes achterop en er is er dan altijd eentje die been brandt aan de uitlaat! Maar geen echte problemen tot nu toe. Ze zijn er nog twee weken en dan gaan de vrijwilligers terug naar huis.



En nu Maggie. Vier meiden kregen als welkomstgeschenk een jong biggetje van de onderwijzers op hun school. (Achterliggende gedachte; zij mesten dan varkentje vet en als ze weg gaan hebben wij een lekker varkentje aan het spit....) Maggie heeft zelf haar naam gekozen door haar poot te zetten op het papier met deze naam. Ze heeft bij de meiden in huis gewoond en zelfs in bed geslapen!!!
Natuurlijk zagen de meiden de bui ook hangen met een geroosterd varkentje en ze hebben mij gevraagd of ik haar niet wilde hebben.
En, ach een varkentje kan er ook wel bij. Hebben we trouwens altijd wel willen hebben.
Maggie is gekomen in de taxi, op de vloer bij de achterbank. Een blijk van dank achtergelaten door nog even te schijten voordat ze eruit mocht. En toen hier in de groentetuin (waar sinds tijden geen groente meer in staat, maar de naam blijft hangen). Wim had nog net een mooie slaapplaats gemaakt voordat hij naar Nederland ging, dus alles geregeld. Honden helemaal enthousiast; spannend, leuk, interessant.
Wist ik veel, maar dit varkentje was in staat om binnen 24 uur de hele groentetuin om te ploegen. Het idee was haar los in de tuin te laten lopen maar met deze eigenschap zou de tuin en borders binnen no time zijn omgeploegd. Oplossing; een neusring. Ik op internet kijken en lees dat het in Nederland ook verboden is. De integriteit van het varken wordt aangetast. Zit wat in maar zoals het nu is moet ze in de groentetuin blijven of in een ander stuk omheind land. En dat wil ik niet. Gelukkig is Fiona van koeienboerenafkomst, met beetje varkenservaring. Dus de dierenarts uitgenodigd. Die heeft het nog nooit gedaan en wil een stalen sleutelring door de neus duwen. Fi heeft de overhand en komt met een stukje kopendraad wat niet kan roesten. Held als ik ben, ik ga met de honden naar het water (excuus is dat de honden weg gehouden moeten worden want als Maggie gaat gillen (en dat kunnen varkens) kunnen ze wel eens vervelend worden). Ik ben nog niet halverwege of het is allemaal al gebeurd. Een prachtig koperdraadje door haar neusje. Het graven is gelijk voorbij en ze heeft er geen last van met eten.
Nu loopt Maggie sinds drie dagen op de dag vrij rond. De eerste nieuwsgierigheid van de honden is er vanaf. Ze loopt door de tuin met de honden of katten om haar heen, knort vrolijk en rent door het gras.
Het gaat hartstikke goed. Ze komt nu voor het eerst, nu nu, op de veranda. Ook het haantje zit hier. Een beestenboel maar oh zo leuk.
Het mooiste was gisterenmiddag toen het felle zonlicht overging in de rode gloed. Wat zie ik? Drie zwarte puppies achter elkaar aan het rennen door het groene gras met een rose knorrend varkentje in hun kielzog! Helaas te laat voor de foto.
Varkens zijn slim. Ze luistert, in tegenstelling tot de honden, naar haar naam. Ze loopt iedere keer mee als ik over het terrein loop, vrolijk knorrend, in gezelschap van honden en katten.
Dus nu hebben we ze allemaal gehad, vijf honden, drie katten, twee kippen en een varken. Wie weet wat er volgend jaar bij komt.

En dan wat is verder gebeurd in het afgelopen jaar.
Buurvrouw Bryony heeft samen met Emma en Jasper de hoover gebouwd. Niet helemaal af na drie maanden zweten in onze workshop, maar goed genoeg om te varen op Lake Victoria. De hoover is vrij snel daarna verkocht aan blanken in Kampala die een eiland in het meer hebben en het als transportmiddel willen gaan gebruiken voor toeristen. Een geluk voor Bryony dat ze toch nog wat geld teruggezien heeft van haar investering. Het was niet mogelijk voor haar om zelf met de hoover te gaan werken, te veel onderhoud en technische kennis. Ondertussen zijn Emma en Jasper terug in Engeland en zullen er dit jaar, na twee jaar op rij, met kerst/oud en nieuw niet zijn. Maar begin volgend jaar komen ze weer deze kant op, dit keer voor vakantie en niet voor zweten in de workshop. Bryony is nu aan het werk in Juba, Zuid Soedan. Contractwerk maar het lijkt erop dat ze er een full time job aan overhoudt. 8 weken werken, twee weken hier?? Gelukkig voor haar dat ze eindelijk een vaste baan heeft met goed inkomen. Kan ze misschien gaan genieten als ze hier in haar huis aan de Nijl zit tussen het werken door.
Buurman Colin heeft een dochtertje, Nina. Vorig jaar vriendin uit Engeland gekregen en nu trotse vader van een meisje. De geboorte is zonder problemen geweest (meer uitpoepen en klaar!) en ze groeit goed. Hij werkt nog steeds aan auto's en motoren maar probeert werk te krijgen bij Lake Albert (westen van Uganda) waar ze volgend jaar beginnen met olie oppompen. Net als Bryony nu, weken weg om te werken en dan even terug om bij te komen.
De paarden van Nathalie en TJ zijn in aantal gegroeid. De business gaat redelijk goed, het is een andere bezigheid voor toeristen. De aanloopproblemen zijn opgelost, vooruitgang is in zicht. Wij hebben al sinds 2 jaar geen paard meer in de tuin en dat bevalt ons prima. Ze grazen grotendeels bij Colin en Fi op het land.



Grazen, gras, maaien. Dat is wat hier. We zijn in het bezit van diverse maaiers maar pas twee maanden geleden is het gras na 9 maanden gemaaid. De maaiers die we hadden werkten niet en pas in de laatste container is een tractor gekomen met maaier. Was zwaar werk de eerste keer maar na drie of vier keer maaien ziet het er allemaal weer goed uit. Gaat ook snel, binnen een dag kan de hele boel gedaan zijn.
Wim moet nu snel terugkomen want in deze tijd met zon en regen zie je het gras groeien. En ik kan geen tractor rijden..........
Was wel weer probleem die tractor in de container. Natuurlijk ging de douane in Mombassa, Kenia lopen etteren. Het heeft weer een maand langer geduurd en heeft 2.500 Euro extra gekost om dat ding hier te krijgen. Maar we zijn er blij mee.
Ondertussen is de truck verkocht. Eindelijk. Heeft hier jaren gestaan zonder echte kilometers te maken. Het idee om zelf weer wat te reizen met de truck was snel voorbij; wat doe je met de The Wild Bunch en het zal nooit worden zoals het geweest is. Het hele spul, truck en container is verkocht aan blanken die het nu gebruiken als mobile office voor een oliemaatschappij. Misschien zien we haar nog eens.



Ik was reuze blij dat de truck was verkocht maar het heeft toch een paar tranen gekost toen ik haar weg zag rijden door het hek. Ze heeft ons jaren vervoer en onderdak gegeven. Einde van ons "Truckadventure".

Afgelopen jaar zijn er weer een aantal vrienden en tot op dat moment onbekenden op visite geweest. Altijd feest. Eerst kwam Herman voor de zoveelste keer (3e keer Uganda?). Dit keer zijn we niet op safari geweest, het was hier druk en gezellig genoeg. Bryony, Emma en Jasper waren nog bezig met de hoover te bouwen. Helaas voor hun, Herman is niet echt handig!! Maar heel goed voor gezelschap. We hebben met elkaar een fijne tijd gehad, veel gelachen, lekker gegeten en goed gedronken. Helaas voor Herman dat Emma en Jasper nog een paar dagen bij ons in het huis wilden. Dus Herman in tent. Beetje winderig en regenachtig af en toe, maar kamperen zit hem in het bloed.


Emma, Jasper, Wim, Monique en Herman

Heb net gehoord dat Herman heeeeel veel vakantiedagen in 2009 heeft dus kan hij mooi weer komen. En Daan moet maar eens mee.
En dan opeens een telefoontje uit het niets. "Hoi, ik ben Kees en sta met de familie aan de overkant van de rivier. We hebben over jullie gehoord. Is het goed als we even langskomen?". Natuurlijk. Kom maar op. En dan komt er een grote rode truck het terrein op. Ik zie kinderen in de cabine maar die durven nog niet zo snel de wagen uit te komen; Eef en Zulu staan te springen.
Het zijn Kees en Jacobien met hun drie kinderen; Pieter, Janne en Stijn. Al hele lange tijd onderweg en nu terug richting Nederland. Hartstikke leuk om verhalen te horen en leuke, gemakkelijke kinderen te zien. Ze blijven enige tijd bij ons, ze staan geparkeerd bij het andere huis. Slapen doen ze in de truck. Het is een goede tijd, gezellig samen eten en kletsen. Niet de hele dag want er moet "school" gedaan worden. Ik zie nu pas wat het inhoudt, veel dagen per week moet er gewoon gewerkt worden aan de scholing. Nee, niet eventjes of beetje hier of daar. Heel gestructureerd en volgens plan moeten de kinderen veel dagen voor uren ('s morgens vanaf 9 uur en dan na de lunch nog even) huiswerk doen. Het is Jacobien die het leeuwendeel voor haar rekening neemt. Drie kinderen, drie verschillende leeftijden, drie verschillende programma's. Neem van mij aan, geen gemakkelijke opgave. Discipline is vereist.


Janne, Anne Sofie, Stijn en Pieter

Gelukkig hebben we ook tijd voor leuke dingen; paaseieren schilderen, bitterballen maken, trutten met Eef (Stijn!) en spelen met Lego. Voor Janne is het fijn dat Anne Sofie er is. Dat is een dochtertje van Anneke en Sjoerd, die hier sinds een half jaar zijn. Anne Sofie komt hier spelen en slapen en andersom.
Vervolgens vertrekt de familie voor een rondje Uganda en op de terugweg komen ze nog weer voor een paar dagen langs. Handig dat we wasmachines hebben!! Kunnen ze weer schoon, fris en rein op pad.
En dan de volgende gast. Lang gehoopt, lang verwacht en uiteindelijk is hij er! Matthieu. Wim's vriend uit Nederland, Kruiningen. Ik ken Matthieu enkel van de tijd dat ik in Kruiningen gewoond heb terwijl we de truck aan het bouwen waren. Hij komt voor drie weken en heeft kaas bij zich voor de rest van het jaar! Yummie.
En dan gebeurt het na jaren; Wim gaat op safari in Uganda. Terwijl ik iedere keer op pad gegaan ben met Herman, Rombout en Sophie en Ted, Wim is nog niet verder geweest dan Kampala (boodschappen) en Entebbe (vliegveld).


Matthieu en Wim op herhaling. Zeeuwse folklore?

Nu is het zijn beurt om wat meer te zien van Uganda. Ze gaan met een auto met chauffeur voor 4 nachten naar Murchisson Falls. Chimpansees en neushoorns bekijken onderweg en in Murchisson Falls de rest van het wild zien. Een goede tijd en ik hoop dat hiermee Wim's reislust (al is het maar voor paar dagen) weer is opgewekt.
Samen met Matthieu gaat hij quadbiken. Altijd leuk voor de jongens, snelheidsduivels. En natuurlijk moet er geraft worden op de White Nile. Al met al een goede en hele leuke tijd. We wachten met spanning tot hij weer komt.
Nu maar weer afwachten op het volgende bezoek. We weten dat Emma en Jasper begin volgend jaar week komen. En ik hoor dat Pa wil komen. Kom, kom! En Herman natuurlijk met zijn honderdduizend vakantiedagen.

En wat is er nog meer veranderd in Naminya? We hebben ondertussen al twee nieuwe askari's (nachtwaker) gehad. De eerste kwam met vrouw in januari. Jong, heel jong. Ziet eruit als 19 en zegt dat ie 28 is. Net als zij, Scovia, zegt dat ze 17 is. Nou, ik ben niet goed in het schatten van leeftijd maar dit gaat iets te ver. Al met al maakt het niet zoveel uit, zolang ze er maar zijn. Ze gaan wonen in het askari huis op ons terrein. Handig voor ons: nachtwaker die als ie wakker is op de dag de poort kan opendoen op 7 dagen in de week en een huishoudelijke hulp die ook nog in de tuin wat kan werken. Het gaat goed voor enige tijd maar dan wordt mijn cd-speler gestolen uit het washok. Geen bewijs maar de verdenking ging snel naar de askari. Duurde half uur en hij had zijn spullen gepakt, hij wilde hier niet blijven. En zijn vrouw, ach die hoefde hij ook niet meer. Drama. Maar was snel voorbij, Scovia is hier gebleven en wist al snel een familielid te vinden die wel askari wilde zijn. Dus die in de andere kamer van het askari huis. Dat gaat goed totdat Scovia telefoontjes krijgt van haar overgebleven familie in het noorden van Uganda (veel van haar familie, onder andere haar ouders en broer zijn vermoord). Er zijn kinderen van familie (veel is hier familie van elkaar) waarvan de ouders overleden zijn en nu moet er gezorgd worden voor die vijf kinderen. Ik zie de bui al hangen en vertel Scovia dat we geen kinderen op het terrein willen hebben wonen. Helaas komt ze er niet onderuit, ze wordt verwacht de zorg te dragen voor een meisje van 6 jaar oud. Enige oplossing is dat ze in de stad gaat wonen. En dat vindt ze niet zo erg want daar woont haar enige zus ook. Jammer voor Scovia want nu moet ze elke dag 8 kilometer fietsen om hier te komen. Tot nu toe gaat het allemaal prima en ik ben vaak blij dat ze er is. Ze kan heel goed met alle honden omgaan en ik kan de boel nu ook open en achterlaten als zij er is. Dus naar de stad voor een massage of boodschappen zonder zorgen.


Scovia met haar voormalige man

Als ik, zoals nu dat Wim er niet is, weg wil is het niet noodzakelijk dat Scovia er is. Het geeft me wel een prettiger gevoel. De honden moeten getraind worden dat ze bij het huis blijven als ik weg wil. Komen ze achter me aan dan is er de askari die ze terugstuurt. Tot nu toe geen problemen en als ik dan later thuis kom (in het donker) liggen die gevaarlijke waakhonden allemaal in een coma. Maggie het varken lijkt beter te reageren.................
Wat hebben we nog meer gehad? Stroom!!!! Voor jullie de normaalste zaak van de wereld maar hier is dat nog steeds een luxe. Er is stroom langs de asfaltweg maar dat is alles. Tim en Eve, het oudere echtpaar wilden ook zo graag stroom hebben. Het is ook geen doen voor deze oudere mensen, Tim is net 79 geworden, om met een generator te werken. Altijd herrie, 's nachts geen generator dus ook geen stroom, dus ook geen licht behalve van een zaklamp. En behalve dat, de dieselprijs is hier hoog dus het is niet goedkoop.
Zoon Justin heeft er samen met Bryony voor meer dan anderhalf jaar aan gewerkt om hier stroom te krijgen. Lobbyen, praten, nog meer praten, brieven enz. Vorig jaar kerst hoopten we al een beetje op stroom (voor het kerstdiner) maar het heeft dus nog tot begin november geduurd eer we echt aangesloten waren. De lijnen gaan boven de grond (ouderwets) en op ons land hebben we ze ondergronds laten leggen. Het gaat naar een van de containers in de workshop vanwaar de verdere verspreiding voor ons plaatsvindt. Wij gebruiken eigenlijk geen stroom via het net, ons huis draait volledig en goed op zonne-energie. Het andere huis is nu aangesloten op netstroom maar dat wordt enkel gebruikt als er iemand in zit. En de wasmachines en waterpompen draaien nog steeds op de generator; het is goedkoper om alles in een keer te laten draaien op de generator die al betaald is en gebruikt moet worden. De stroom hier is niet goedkoop. Zal niet duurder zijn als bij jullie maar voor Afrikaanse begrippen is het veel geld. En dan hebben de meesten het niet voor 24 uur per dag en 7 dagen in de week, alhoewel het hier heel goed lijkt te gaan. Nog geen onderbreking gehad sinds we aangesloten zijn!
Tja, verder.
Ongeveer 5 kilometer verderop in de Nijl zijn ze een nieuwe dam aan het bouwen om meer stroom te kunnen genereren. Wij zullen dan tussen twee dammen komen, zonder dat we er een van zien. Het water zal stijgen (niemand kan ook maar iets zinnigs zeggen over hoeveel) en de bekende rapid Bujagali Falls zal volgens zeggen verdwijnen. Het water zal rustiger worden, nog steeds stroming maar minder heftig dan nu. Een soort meertje met stroming?
Wij vinden het niet erg want we weten niet precies hoe het er straks uit zal zien en de gedachte van een rustiger water waarin we met een bootje naar de overkant kunnen varen trekt ons wel aan.
Ongeveer 2 kilometer verderop aan de rivier is een delfplaats. Daar halen ze stenen en materiaal vandaan voor de nieuwe dam. Het levert veel werk op voor de lokale bevolking en we zien dan ook dat er meer huisjes van steen gebouwd worden omdat er geld in omloop is. Vooruitgang voor zolang het duurt. Als de ongeschoolde arbeid straks niet meer nodig is zullen er velen weer zonder werk zitten.
Er wordt 24 uur per dag gewerkt bij de mijn. 's Nachts zien we de verlichting in de verte tegen de zwarte hemel en horen we af en toe de vrachtwagens. Er wordt ook geblazen met dynamiet. Dit gebeurt soms 1 keer, soms 3 keer per week. Altijd aan het eind van de middag. Als we geluk hebben horen we het alarm afgaan maar vaak is het eerst de ondergrondse trilling en dan seconden later de knal. Tijdens de trilling trilt alles, dus ook ons huis. En de knal is enorm, iedereen en alles schrikt. Dan komt de stofwolk over de rivier gewaaid maar eer dat het hier is, is het allemaal opgelost. Al met al beetje leven in de brouwerij en we mogen niet vergeten dat het vooruitgang oplevert.
Wim is momenteel dus weer in Nederland (komt terug op 4 december, mijn eigen Sinterklaasje! Zwarte Pieten hier genoeg). Het gaat goed met ons bedrijfje. Rijk worden we er niet van maar we kunnen er goed van leven. De machines welke Wim koopt zijn veelal tweedehands, professionele machines. Houtbewerking, staalbewerking, waterpompen enz. Ook zijn ze vaak al oud, sommige wel uit de jaren 60. Des te beter hier, kan niet zoveel aan kapot.
We verkopen de meeste machines aan Ugandezen die eigen bedrijfjes op willen zetten. De aankoop van nieuwe machines is voor hen niet haalbaar. Daarnaast verkopen we ook regelmatig machines aan technische scholen die uiteraard ook geen nieuwe machines kunnen betalen. Al met al gaat het goed hier.
Verder is er eigenlijk niet zoveel meer te vertellen. We zijn gelukkig, gezond en blij om hier te zijn. We zijn gesetteld. The Wild Bunch geeft ons veel plezier. De sociale kring groeit enorm maar we zien dat er zich nu kleinere groepjes vormen. Fijn, kunnen we kiezen wie we op een feestje willen hebben in plaats van dat je iedereen moet uitnodigen.
Het is goed leven hier en zeker nu dat er meer vrienden om ons heen wonen. Voorheen waren ze aan het bouwen. Nu kun je even op de koffie om de hoek. Belangrijkste is dat je weet dat als er iets is (zou niet weten wat maar je weet nooit), je met een harde schreeuw of een telefoontje vrienden om je heen kunt hebben.
Lieverds, geniet van Nederland maar kom eens genieten van de warmte, zon en het groen bij ons. Heel veel liefs en tot volgend jaar!
Oja, EO, uitzending?? Misschien volgende eeuw of zo? Het is al vaak uitgesteld en ik weet niet of het er ooit nog van komt. Vindt het jammer want de beelden van de omgeving zouden jullie een goede indruk kunnen geven van wat wij elke dag zien. Echter, als het over 5 jaar wordt uitgezonden zijn wij nog lekker jong!!
Net als vorig jaar, geen kerstkaarten vanuit Uganda.
Dikke zoenen, Wim, Monique, Eef, Zulu, Zorro, Bubba, Whoopy, Tumtum, Pluisje, Ginger, Kip, Haan en Maggie.